All Chapters of เมื่อนางร้ายหายไป: Chapter 31 - Chapter 40

     แม้ว่าก่อนหน้านั้นจะมีเรื่องน่าอับอายเกิดขึ้น แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไปทั้งสองคนก็เริ่มผ่อนคลาย วันนั้นทั้งวันอาริเทียร์ได้รับการเอาใจใส่จากไนซีอาอย่างที่สุด หลายครั้งที่เธออดเอาเขาไปเปรียบกับอลันไม่ได้ ไนซีอามาส่งเธอถึงคฤหาสน์อย่างปลอดภัย รถม้าของอลันและลูเซียน่ากลับมาถึงก่อนและจอดอยู่นานแล้ว เมื่อยืนรอส่งแกรนด์ดยุกหนึ่งเดียวของอาณาจักรจนรถม้าของเขาหายไปแล้ว อลันก็โผล่หน้าออกมาให้เธอเห็น สีหน้าของชายหนุ่มชัดเจนว่ากำลังอารมณ์ไม่ดี อาริเทียร์มองกลับไปไม่พบว่ามีใครตามออกมา จึงคิดว่าควรใช้โอกาสนี้พูดคุยกับเขาให้เข้าใจ “ไปเที่ยวเล่นกับชายอื่นสนุกมากไหมอาริเทียร์” บนตัวอลันมีกลิ่นสุราอยู่นิดหน่อย ใบหน้าเป็นสีแดง แต่ยังพอจะพูดคุยกันรู้เรื่อง “น่าจะสนุกพอ ๆ กับที่ท่านพี่อลันไปเที่ยวเล่นกับลูเซียน่านั่นแหละ” อาริเทียร์สวนกลับทันควัน “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีเหตุผล เธอก็ไม่ฟังกันบ้างเลย” ผ

               เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากเกิดเรื่องไปแล้วหลายวัน   เป็นอย่างที่อาริเทียร์คิดเอาไว้จริง ๆ แมรี่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงานว่ามาร์เชอเนสเบลล่าวิ่งโร่มารอพบดยุกไคเดนตั้งแต่เช้าตรู่ สีหน้าของเจ้าหล่อนชัดเจนว่ากำลังไม่พอใจเป็นอย่างมากที่บุตรชายเพียงคนเดียวของตนถูกอาร์ดิโตทำร้าย อาริเทียร์พ่นลมหายใจยาว ๆ สองสามครั้งเชื่อเลยว่าอีกสักครู่หลังจากที่มาร์เชอเนสเบลล่ากลับไปแล้ว เบลฟอร์ดจะต้องมาตามให้เธอไปที่ห้องนั้นแน่ ๆ โชคดีหน่อยก็แค่ถูกด่าและสั่งสอน หากร้ายกว่านั้นอาริเทียร์น่าจะถูกดยุกไคเดนลงโทษอย่างหนัก หญิงสาวเคยคิดหนีอยู่หลายครั้ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่พยายามหาหนทางออกไปจากบ้านหลังนี้แต่ติดด้วยอะไรหลายอย่าง อาริเทียร์สำรวจเสื้อผ้าเครื่องประดับและทรัพย์สินที่เป็นของตนเอง จึงได้รู้ว่าเธอไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดง ทรัพย์สินหรือเครื่องเพชรหลังจากใช้ออกงานแล้ว เบลฟอร์ดจะนำ

     รถม้าของตระกูลแอสเตอร์มาจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์แกรนด์ดยุกโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า เซอร์ริชาร์ดเป็นผู้ออกมารับและสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น “ท่านชาย มาที่นี่กลางดึกเช่นนี้หวังจะมีเหตุอันสมควรนะครับ” เซอร์ริชาร์ดตะโกนเข้าไป “เซอร์ริชาร์ดฉันเองค่ะ หญิงรับใช้ของท่านหญิงอาริเทียร์ ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องรบกวนท่านไนซีอา” แมรี่เป็นผู้ลงมารับหน้าและผายมือเชิญให้เขาไปดูสิ่งที่เกิดขึ้นในรถม้า แสงไฟสว่างเพียงพอ ริชาร์ดลงจากม้าประจำตัวเดินเข้าไปดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่ด้านใน บนตัวของท่านชายตระกูลแอสเตอร์เต็มไปด้วยโลหิตสีแดง เมื่ออีกฝ่ายเปิดผ้าคลุมให้เห็นสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขน “ทะ...” “ชู่ว์” อาร์ดิโตยกนิ้วชี้จ่อที่ริมฝีปากของตนเอง “เข้าใจแล้วครับ”   เมื่อรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นก็รีบเปิดประตูคฤหาสน์ทันที

   ก่อนจะกลับคฤหาสน์แอสเตอร์ อาร์‍ดิ‍โตแวะไปที่ห้องที่อา‍ริ‍เทียร์พักผ่อนอีกรอบ เมื่อเข้าไปถึงพบแม‍รี่นั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ เตียงนอน ปกติเขาจะเห็นว่าสาวใช้ผู้นี้มักจะมีสัญชาตญาณระแวดระวังภัยอยู่เสมอ แต่วันนี้ดูท่าแล้วเธอคงจะเหนื่อยมาก ทำให้ไม่รู้ตัวว่าเขาเดินเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่เมื่อคิดถึงจุดประสงค์ของการมาเยือนห้องรับรองนี้ เขาก็ต้องผละออกจากเธอไปนั่งอยู่บนเตียงนอนของอา‍ริ‍เทียร์ แสงสว่างภายในห้องเพียงพอจะทำให้เขาได้เห็นสีหน้าของผู้เป็นน้องสาวได้อย่างชัดเจน เดิมทีเธอมีผิวสีชมพูพีช ดูสดใสเปล่งปลั่งน่ารัก แต่เวลานี้กลับขาวซีดราวกับกระดาษ ผู้เป็นพี่ชายสัมผัสที่หน้าผากของน้องสาวเบา ๆ เขาส่งพลังของตนเองเข้าไปในร่างกายเธอ ทำเหมือนกับทุกครั้งที่เธอป่วย “ขอโทษนะเทียร์ พี่ขอโทษ” คำพูดขอโทษของว่าที่ผู้นำตระกูลถูกพูดย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่ที่เข้าไปช่วยเหลือเธอ จนกระทั่งเวลานี้ เขาอยากให้อา‍ริ‍เทียร์ลุกขึ้นมาได้ยิน คำพูดพวกนั้นของเขา

     แม้อา‍ริ‍เทียร์จะบอกว่าเธอเริ่มมีแรงจับช้อนทานอาหารได้บ้างแล้ว แต่ไน‍ซี‍อาก็ยังดึงดันจะป้อนเธอให้ได้ อา‍ริ‍เทียร์ซาบซึ้งกับความมีน้ำใจของชายหนุ่ม เธอรู้สึกว่าหัวใจของตนเองนั้น กำลังได้รับการปลอบประโลมทีละเล็กทีละน้อยอย่างเชื่องช้า แต่ก็ดูมั่นคง “เทียร์ มีแค่คุณคนเดียวนะครับที่ผมอนุญาตให้จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาได้” ไน‍ซี‍อาเย้าแหย่อย่างอารมณ์ดี พอรู้ตัวว่าถูกจับได้อา‍ริ‍เทียร์ก็ผินหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง “เปล่าเสียหน่อยค่ะ ฉันไม่ได้มองหน้าไน‍ซี‍อาสักหน่อย” อา‍ริ‍เทียร์รู้สึกว่าตนเองหน้าร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าเธอรู้สึกไปเองคนเดียวหรือเปล่าว่าตนนั้นสนิทกับชายหนุ่มที่หล่อเหลาประดุจปีศาจมากขึ้นเรื่อย ๆ “อ้อ...งั้นเหรอครับ” ไน‍ซี‍อาเอ่ย มือก็ยังเป่าซุปร้อน ๆ ให้อุ่นขึ้นเพื่อที่คนป่วยจะได้รับประทานได้สะดวก “ทานต่ออีกสักคำสองคำนะครับ”