All Chapters of Abandoned by Him: Claimed by His Billionaire Uncle: Chapter 121 - Chapter 130

Nanatili ang awkward na tensyon hanggang sa makarating sila sa hotel. Pagkababa ng kotse, nagmamadaling lumapit si Jazz para itulak ang wheelchair—pero hindi niya inaasahang makakasalubong si Menandro sa mismong entrance.Nandoon din ito para sa isang business meeting. Nang makita siya nito, natigilan ito at tinawag siya. “Jazz?”Kumunot ang noo ni Jazz. Bakit ba kahit saan siya magpunta, nakakasalamuha niya ang mga miyembro ng pamilya Aranas na ito? Wala siyang balak pansinin ito, pero papalapit na sa kanila si Menandro.Kahit may edad na, pormal pa rin ang tindig nito. Sa harap ni Malachi, hindi ito mukhang sunud-sunuran pero hindi rin mayabang—masyado lang itong magalang. “Mr. Robles, matagal na tayong hindi nagkikita.”Tinapunan lang siya ng tingin ni Malachi at tipid na tumugon.Tinapik nang bahagya ni Menandro ang braso ni Jazz, at tila nakahinga ito ng maluwag. “Kampante ang loob ko ngayong alam kong sa Robles Group nagtatrabaho si Jazz. Mabuting kayong tao—hindi kayo nagtatani

Tiningnan ni Jazz si Malachi sa likuran ni Yexel. “Mr. Robles, hindi ko po talaga sinasadya. Pagkatapos ng tatlong basong iyon, bigla na lang nag-blanko ang isip ko.”Nakasakay na si Malachi sa kanyang wheelchair, nakatalikod sa kanya at tahimik. Sa tindi ng kaba, namula si Jazz, pero bago pa siya makapagsalita uli, tumalikod na si Yexel at nagsimulang itulak palayo si Malachi.“Mr. Robles—”Sa wakas, lumingon sa kanya si Malachi. Maayos na ang suot nito at kalmado na ang mukha. “Alam kong hindi mo sinasadya iyon.”Mabilis na tumango si Jazz, bakas ang ginhawa sa kanyang mukha—pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, tila mas naging malamig ang ekspresyon nito kaysa kanina. Nanatili siyang nakatayo sa kanyang pwesto, walang magawa habang pinapanood itong paalis.Isa-isa na ring nagpaalam ang mga business partner. Ang kaninang maingay na private room ay binalot ng kabuuang katahimikan.Napaupo si Jazz sa isang upuan. Muling rumesbak ang espiritu ng alak sa kanyang katawan, at mahapdi na

Dahil wala siyang nahanap na CCTV footage sa hotel, wala nang nagawa si Damon kundi umuwi na lang.Napakaraming nangyayari sa pamilya niya nitong mga nakaraang araw. Ang nanay niyang si Riva ay pabalik-balik sa lumang bahay para magreklamo, at malapit na ring maubos ang pasensya ng lolo niya. Ang tatay naman niya, dahil abala sa pambababae, ay madalang nang umuwi.Napaupo na lang si Damon sa loob ng kanyang kotse at sunod-sunod na nanigarilyo bago tuluyang nagmaneho pauwi.Pagkapasok na pagkapasok niya sa bahay, rinig na rinig ang boses ni Riva—kausap ang kapatid nitong si Liza sa telepono at kung anu-anong mura ang ibinabato rito.“Liza, huwag mo nang pangarapin! Akala mo ba magmamalasakit siya sa’yo dahil may nangyari na sa inyo? Sasabihin ko sa’yo, sabi niya sa akin parang kang patay na baboy—wala siyang nararamdamang sarap sa’yo! Wala akong kapatid na gaya mo; hinding-hindi kita mapapatawad!”Matapos sumagot ni Liza, sa sobrang galit ni Riva ay ipinaghahagis niya ang lahat ng gam

May iba pang tao sa loob ng private room—nagkataon na nandoon din sina Hajie at Norman.Mas busy pa si Hajie kaysa kay Malachi, at dahil sa gulo sa pamilya Romualdez ngayon, bihirang-bihira na siyang lumabas para kumain. Iilang tao lang sa maliit nilang grupo ang nakakapag invite sa kanya kahit saan.Hindi sila pinansin ni Damon; ang paningin niya ay nakapako lang kay Malachi. Tumingala si Malachi—pero hindi sigurado kung napansin ba siya nito.Lalong nag-alab ang galit sa loob ni Damon at mabilis siyang lumapit. “Tito, may itatanong ako sa’yo.”Bahagyang itinaas ni Malachi ang kanyang kilay, walang mababakas na emosyon sa kanyang mukha.Tumingin si Damon kina Norman at Hajie. “Maaari bang iwan niyo muna kami sandali?”Nagkatinginan ang dalawa, balak sana nilang magbitiw ng biro o sarkastikong salita, pero agad silang pinatigil ng matalim na tingin ni Malachi.Hinawakan ni Norman ang braso ni Hajie. “Tara na.”Wala namang sinabi si Hajie; sadyang masama rin ang timpla ng loob niya nit

“Maayos naman po ang tulog ko, Mr. Robles. Pasensya na talaga sa nangyari kahapon. Nag-panic lang ako sa sinabi ng business partner niyo kaya hindi ko napansin na matapang pala ang nainom ko.”Halata ang pagsisisi sa kanyang mukha. “Para makabawi, gusto ko pong tumulong sa amusement park project. Gagawin ko ang lahat para mapapayag ang direktor ng ospital na lumipat. Sana po ay bigyan niyo ako ng pagkakataon.”Uminom si Malachi ng kape at walang emosyong nagsalita. “Huwag mo nang uulitin ’yun.”Biglang naalala ni Jazz ang nangyari kagabi—kung paano iniiwas ni Malachi ang ulo nito at sinabi ang parehong mga salita: Huwag mong gawin ’yan.'Lagot... nagmukha talaga akong hayop kagabi,' sa loob-loob ni Jazz.“Sorry po talaga. Pupunta na ako sa ospital agad para matulungan kayo, Mr. Robles. At saka…” Nag-alangan siya nang sandali. “Napansin ko pong may dark circles sa ilalim ng mga mata niyo. Hindi ba kayo nakatulog nang maayos? Kung kailangan niyo, pwede ko uling gawin ’yung... pagiging ‘