All Chapters of Abandoned by Him: Claimed by His Billionaire Uncle: Chapter 211 - Chapter 220

Pagkagising ni Jazz, malakas pa rin ang buhos ng ulan sa labas. Nahihilo siya at lumalabo ang paningin—mukhang nilalagnat siya.Nakita niyang lumabas ng banyo si Malachi. Natigilan siya sandali at mabilis na nag-iwas ng tingin. Hindi niya ito napansin kagabi, pero ngayon ay kitang-kita niya ang mga kalmot ng kuko sa katawan nito—mga kalmot ng babae. Kung sa dibdib, baka pusa pa ang gumawa, pero sa likod? Mahirap nang ipaliwanag ’yun.Marami ring marka sa likod nito na halatang may malisya. Dahil masama ang pakiramdam, hindi na ito pinansin ni Jazz at nagmadali na lang siyang maghilamos. Mumurahin lang ang gamit sa banyo—isang disposable na toothbrush at maliit na toothpaste. Habang nagsisipilyo nang wala sa sarili, naisip niya, "Naaawa na talaga ako kay Malachi ngayon."Biglang pumasok si Malachi sa maliit na banyo para maghugas ng kamay. Tumabi si Jazz, pero sobrang sikip ng lugar kaya halos magkadikit na ang balikat nila. Wala itong suot na damit at dahan-dahan ang paghuhugas ng kam

Naramdaman ni Jazz na may mali—parang lalong nagiging delikado at obsess ang kilos ni Z. At sino bang “boss” ang sinasabi nito? Malinaw na niyang naipaliwanag dito ang tungkol sa kanila ni Malachi.“Hindi kita pinaglalaruan,” sabi ni Jazz.Hinawakan niya ang kamay ni Z at pinaupo ito sa gilid ng kama. “Hindi rin ako galit sa iyo. Huwag mo nang masyadong isipin ang mga bagay-bagay.”“Nasaan ang mga seashell?” tanong ulit nito. Mukhang hindi nito makalimutan ang pangakong binitawan lang ni Jazz nang basta-basta.Napaisip si Jazz kung sumobra na ba siya. “Nakalimutan ko nga. Babawi na lang ako sa susunod.”Hindi sumagot si Z, pero nanginig ang mga labi nito. “Jazz… pinaglalaruan mo lang talaga ako.”Nainis na si Jazz. Hindi siya ang tipo ng tao na mahilig manuyo o mamilit sa iba. Biglang lumamig ang paligid.“Kung ’yan ang tingin mo,” mahinahon niyang sabi, “maghiwalay na lang tayo.”Pagkasabi niya noon, biglang bumigat ang hangin sa kuwarto. Tumayo si Z, biglang hinawakan ang mukha ni

Madilim na ang mukha ni Denver kanina pa. “Senyorito Damon, wala nang nararamdaman sa iyo si Jazz. Nagmomove on na nga siya. Mahiya ka naman.”Hindi pa siya natatapos magsalita, sinipa na ni Damon ang upuan niya. Bumagsak si Denver sa sahig kasama ang upuan.Napakamakapangyarihan ng pamilya Robles. Kahit hindi si Damon ang tagapagmana, dahil sa pamilya niya ay nagagawa niya ang kahit anong gusto niya sa siyudad. Sino ba ang maliit na artistang ito para pagsalitaan siya nang ganoon?Namula sa galit si Denver at nanginig ang labi. “Kaya pala hindi ka gusto ni Jazz.”Biglang hinila ni Damon si Jazz at niyakap, sabay taas ng baba nang may kayabangan. “Tumingin ka muna sa salamin. Isa ka lang namang gaya-gaya. Fake!”Hiyang-hiya si Denver. Akala niya ay nakuha na niya ang loob ni Jazz, pero ngayon ay napapahiya siya sa harap ng marami—at wala man lang ginagawa si Jazz.Dahil sa sobrang inis, nakalimutan na niya ang bilin ni Mariano. Tumayo siya at nag-walkout, pero nag-iwan muna ng banta

Nang makita ni Sheena na balisa si Jazz, agad siyang nagtanong, “Anong problema?”“Nagkasugat ang boyfriend ko, at hindi niya sinasagot ang tawag ko. Nag-aalala ako sa kanya. Baka kung ano ang mangyari.”“’Di ba break na kayo? Bakit ka pa nag-aalala sa kanya?”Tinitigan ni Jazz ang litrato sa cellphone niya at napakagat-labi siya. “Hindi ko alam. Siguro gusto ko pa rin siya nang kaunti… pero hindi ko alam kung paano makisama sa kanya. Masyado siyang sensitibo, at ang ugali niya… kakaiba.”Para kasing hindi ito naniniwala na gusto siya ni Jazz—parang may matinding pagdududa ito sa sarili.Ibinaba ni Jazz ang kanyang cellphone at uminom ng juice.Narinig niyang nagtanong si Sheena, “Jazz, gusto mo ba si President Robles?”Kumunot ang noo ni Jazz, nagulat siya sa tanong. “Hindi. Wala akong nararamdaman sa kanya. Tsaka masyadong magulo ang pamilya nila—ayaw kong masangkot doon. Nag-resign na rin ako doon.”Nanlaki ang mga mata ni Sheena. “Nag-resign ka? Kailan?”“Noong nakaraang araw lan

Nagsimulang kumirot ang sentido ni Jazz, at mabilis ang tibok ng kanyang puso dahil sa mga sinabi ni Enrique.“Hindi... may kailangan lang akong asikasuhin. Paalis na ako. Darating ako dyan sa loob ng isang oras.”“Jazz, huwag kang magsinungaling sa akin.”May bahid ng kalituhan ang boses ni Z.Sumikip ang dibdib ni Jazz. “Hindi ako nagsisinungaling sa iyo.”Sa loob ng café, biglang nawala ang ngiti sa mukha ni Enrique. Habang pinapanood ang papalayong si Jazz, malamig niyang sinabi sa bodyguard, “Alamin mo kung sino ang boyfriend niya.”Hindi pwedeng si Malachi iyon. Ang isang lalaking tulad nito ay hindi magpapakababa para pagsamantalahan ang pagkawala ng alaala ni Jazz para lang maging isang hamak na boyfriend nito.Napangisi si Enrique. Sigurado siyang may kinalaman si Malachi sa pagkawala ni Aaron—masyadong magaling lang itong magtago ng ebidensya kaya walang makatuklas ng katotohanan.Pero hindi iyon mahalaga. Narito na siya ngayon at marami siyang oras. Higit sa lahat... alam n