Semua Bab Abandoned by Him: Claimed by His Billionaire Uncle: Bab 201 - Bab 210

Noong una, hinala ni Jazz na si Angelyn ang may kagagawan ng sunog sa kanilang bahay, pero dahil sa kalagayan nito ngayon, alam niyang wala siyang makukuhang sagot mula sa kapatid. Matapos makitang dinala si Angelyn sa ospital para sa may sakit sa isip, naupo si Jazz sa baba, pagod na pagod.Kailangan pa niyang ayusin ang libing ni Menandro. Dahil nasa ospital si Norelyn at nagpapagaling naman si Emerson, sa kanya lahat naitoka ang gawain.Sa loob ng isang linggo, maingat niyang inasikaso ang bawat detalye.Umuulan noong araw ng libing ni Menandro. Nakasuot ng itim si Jazz at napansin niyang hindi na umiiyak si Emerson na nasa tabi niya. Mukhang nagpakatatag na ito. Nilapitan niya ang kapatid at tinapik sa balikat. Nagpigil naman ng luha si Emerson at nag iwas ng tingin.Matagal nang hindi nakakapagpahinga nang maayos si Jazz. Lumingon siya sa paligid at napansing wala si Norelyn. Bakit wala siya sa mahalagang araw na ito? Noong tatawagan na sana ito ni Jazz, pinigilan siya ni Emer

Alam ni Jazz na hindi madaling amuin si Z, pero hindi niya akalaing ganito pala ito kahirap kausap—may sarili pa itong katuwiran. Sa isang sandali, nawalan siya ng sasabihin.Imbes na makipagtalo, lumapit siya at naupo sa kandungan nito. Para sa mga matatanda, hindi naman laging kailangan ng paliwanag. Minsan, sapat na ang isang yakap—dahil ang mga salita ay madaling ma-misinterpret, lalo na ng isang taong sensitibo ang emosyon.Kaya pumili siya ng ibang paraan. Inilapit niya ang kanyang bibig sa tenga nito at bumulong, “Kahit anong gusto mong gawin ngayong gabi, papayag ako, okay? Huwag ka ng magalit.”Nanigas bigtla ang katawan ni Z. At sa huling pagtitimpi niya, agad niyang sinunggaban ang babae.Mahirap talagang pakalmahin ang lalaking ito, kaya ginawa ni Jazz ang lahat, hanggang sa sumakit na ang kanyang likod. Halos mabali na iyon, sa muli nilang pag niniig.**********************KINABUKASAN, tanghali na siya nagising. Pagbangon niya, halos manghina ang kanyang mga binti. Nagng

Pagkalipas ng tatlong oras, dumating na ang sasakyan ni Malachi.Tinawagan ni Yexel si Jazz, pero sadyang hindi ito sinagot ni Jazz. Inisip niya na tutal ay susunduin naman ito ni Jessa.Gaya ng inaasahan, nagmadaling lumapit si Jessa. Pagkakita pa lang kay Malachi, masaya na itong sumigaw, "Tito!” Tumakbo siya at kumapit nang mahigpit sa braso nito.“Pinakiusapan ko talaga si Lolo na isama mo ako ngayon, kaya bawal kang magreklamo sa akin,” sabi ni Jessa.Tumingin si Malachi sa malayo pero hindi niya nakita si Jazz. Muling tinawagan ni Yexel ang numero ng babae.“Miss Jazz, nandito na ang Presidente. Nasaan ka na?”Nagkunwaring humikab si Jazz. “Pasensya na, nakatulog ako. Siguradong naka-check in na kayo kaya hindi na ako pupunta. Mag-usap na lang tayo bukas ng umaga bago pumunta sa site.”Magsasalita pa sana si Yexel pero binabaan na siya ng telepono.Nang marinig ni Jessa na nandoon din si Jazz, nag-iba ang mukha niya sa galit. Bakit ba laging kasama ni Malachi ang babaeng 'yun?

Paalis na sana si Jazz pero biglang hinawakan ni Malachi ang kanyang pulso.Masyadong mahigpit ang hawak nito kaya napadaing siya sa sakit. Sa gulat, binawi niya ang kanyang kamay at umatras habang hawak ang nasaktang pulso.Napagat-labi si Malachi at yumuko. “Pasensya na,” mahinang sabi niya.“Ayos lang. Tatawagin ko na lang si Assistant Yexel.”Pagkasabi noon, mabilis siyang lumabas at pumunta sa kwarto ni Yexel.“May sugat sa palad si Mr. Robles. Pakikuha naman ng first-aid kit sa front desk.”Pero hindi man lang binuksan ni Yexel ang pinto. Mukhang nagtataka pa ang boses nito mula sa loob. “Ms. Jazz, nag-o-overtime ako ngayon at wala akong oras. Ikaw na muna ang bahala sa kanya.”Huminga nang malalim si Jazz; wala siyang magagawa. Kapag naging malala ang sugat ni Malachi o nagka-tetano ito, siya pa rin ang mananagot dahil siya ang kasama nito sa business trip.Dumeretso siya sa front desk para kumuha ng first-aid kit. Pero pagdating niya sa floor na iyon, hinarang siya ni Jes

Lalong nagdilim ang mukha ni Malachi. “Pagbalik natin sa Maynila, huwag ka ng magpapakita sa akin kailanman.”Namutla nang husto si Jessa at tumitig sa lalaki na tila hindi makapaniwala. Kahit anong pagkakamali ang nagawa niya noon, palagi siyang pinatatawad ng kanyang uncle. Pero sa pagkakataong ito… sinasabihan na siyang huwag nang magpakita dito kahit kailan.Biglang namula ang kanyang mga mata. Napaluhod siya at kumapit sa binti ni Malachi. “Tito, hindi ko sinasadya! Gusto ko lang siyang takutin—hindi ko akalain na tutuloy talaga siya sa dagat! Alam kong nagkamali ako. Please… bawiin mo ang sinabi mo.”Nang marinig ito, mas lalong kinabahan ang mga lokal na opisyal. “Anong ‘tinakot’ lang? Pwedeng mamatay ang tao sa dagat sa ganitong panahon! Napakalaki ng mga alon at posibleng may mga ipu-ipo!”Sa loob-loob ni Jessa, natutuwa siya. Gusto naman talaga niyang mawala na si Jazz. Habang nakakapit pa rin sa binti nito, magmamakaawa pa sana siya nang magsalita nang malamig si Malachi: “