Todos os capítulos de Maid of the Ruthless CEO: Capítulo 201 - Capítulo 210

“Thalia…” emotional na tawag ni Tita Siena sa akin. Pinupunasan niya ng tissue ang baba ng mata niya.Nakatayo ako sa harap ng salamin. Ngumiti ako sa kanya habang nakatingin sa reflection niya sa mirror. Suot ko na ang wedding gown ko. It hugged my body perfectly, accentuating my waist before flowing down into a breathtaking skirt. Kada inch ng gown, may lace embroidery doon. Kada galaw ko, kumikinang ang mga palamuti na maliliit na beads at crystals.Sa likod ko ay nakalaylay ang napakahabang belo na umaabot hanggang sahig. It flowed from my head all the way to the floor, looking like a river whenever it moved.“Akala ko, makakabalik pa kayo sa akin ni Baby Raegan. I didn't expect this,” pagpapatuloy ni Tita.“For three years, parang anak na ang turing ko sayo. Dahil sa'yo, naramdaman kong may lugar pa rin ako sa pamilyang pinanggalingan ko. Na kahit paano, konektado pa rin ako kay Papa... kahit buong buhay niya, hindi niya ako kinilala bilang anak.”Humarap ako kay Tita at saka siy

Thalia Velasco Life has been good for us. May mga pagkakataon na may mga pagsubok pero alam ko na kung paano iyon i-handle. I've learned to share whenever there are things that bother me. Rio learned to share with me what was running through his head. That made our problem easier to manage. We just had to communicate. He was with me when I was still learning how to navigate life. When I was just starting to experience adulthood. He made everything easy for me. Ang dali lang sa akin na makakuha ng trabaho matapos akong makagraduate. I didn't have to struggle just to put food on the table. Everything was provided for me. I didn't need to face my parents. He protected me from them. Everything that concerned me, he took care of it for me so I could live comfortably. Kaya nang iwan ko siya, I've realized that life is hard, and it was only easy for me because he was with me. He's the reason why my life was easy. Isa iyon sa mga bagay na nagpahirap sa akin na tanggapin ang decision ko.

Bumuntong-hininga ako habang pinagmamasdan ang savings ko. Gusto ko nang bumukod pero hindi pa sapat ang pera ko. Minsan, nahihiya na ako na nakikitira lang ako kina Tita Samantha kung puwede naman na akong bumukod. I'm not a minor anymore. Tita doesn't have to keep looking after me just because my mother died.“Ella, pinapatawag ka ni Ma'am Samantha,” biglang tawag sa akin ng isang kasambahay.Naputol ang mga iniisip ko at agad na isinara ang bank app ko. Nagmadali akong tumayo. Minsan lang ako pinapatawag ni Tita kaya nakakagulat kapag ganoon.Paglabas ko ng kwarto, dumiretso na ako kung nasaan si Tita. Kabado pa ako kung may nagawa ba ako o ano.Pero nakahinga ako nang makita kong nakangiti naman siya. Kaya lang, biglang bumagal ang lakad ko nang makita ko kung sino ang nasa harap niya. My breath hitched, and I almost stopped walking.“Tita,” tawag ko.Pareho sila ni Zio na nakatingin sa akin.“Pinapatawag n'yo raw po ako?”Tita laughed a bit.“Oo, hija. Pakipuntahan nga si Savvy.

Hindi bumaling si Veronica sa akin at nakatingin lang sa monitor ng gas station. Pero nakita ko siyang tumango.I take that as a yes.Dali-dali akong naglakad papunta sa restroom ng gas station. Akala ko naroon sina Savvy dahil wala sila sa kotse, pero walang tao sa restroom.And I couldn't hold it anymore. Pumasok ako sa isang cubicle at mabilis na umihi. I felt so relieved after hours of holding it in.Mabilis kong hinugasan ang kamay ko matapos kong umihi at agad na lumabas.Kaya lang, paglabas ko, wala na roon ang kotse.The silence welcomed me. Kung wala ang gas station, masyadong madilim ang lugar.Kumakalabog ang dibdib ko habang naglalakad sa labas ng gas station. Iniisip ko na baka hinihintay nila ako sa malapit.Hindi naman ako nagtagal. Iyon na siguro ang pinakabilis kong ginawang pag-ihi.Kaya lang, tinanaw ko ang kabuuan ng lugar. It was a secluded area with only a few establishments. Ang bukas lang ay itong gas station. Hindi ko pa makita iyong lalaking kausap ni Veronic

Siguro may rason lang siya kung bakit sa malayong route siya dumaan. Maybe to shake off what he was feeling earlier. Kasi galit siya kanina bago ako nakatulog. I could feel it. It radiated through him.Ngayon na gising ako, mukhang kumalma na siya. Hindi na siya mukhang mambubugbog sa higpit ng hawak niya kanina sa manibela.“Hindi ko pala alam kung saan ka pupunta,” mahina kong sabi na bumasag sa katahimikan sa pagitan namin.Lumingon siya sa akin ng ilang segundo bago ibinalik ang mata sa kalsada.“I also received an invitation to the resort's opening,” he answered lazily.Natigilan ako. I didn't expect that. But then again, high-end resort nga naman iyon. Someone like him is surely expected at the opening.I bit my lower lip. Hindi ko alam kung bakit una kong naisip na magkikita sila ni Savvy sa resort.Nagsisimula akong makaramdam ng bitterness when a sudden thought struck me.Paano kung malaman ni Savvy na kasama ko si Zio? How would I explain to her that I called him, of all peo