I cried to my room. Ang liit-liit na naman ng tingin ko sa sarili ko. Kung naghanap na lang sana ako ng scholarship at hindi na nakinig kina Tita, baka ngayon may natapos na ako. I wouldn't feel this small.Ngayon na napag-iwanan ako, I realized how important education is. That no matter what, it's better to have one than not have one.Kasi pakiramdam ko, kung meron ako, people would still respect me despite not being rich. At least I have something that no one can take away from me.Hindi ako lumabas noong ipinatawag ako para sa lunch. Nanatili akong nakahiga at pinapagaan ang loob ko."I could still pursue a degree. Hindi naman huli ang lahat," pampagaan ko sa loob ko.Natigilan ako sa pag-iyak nang pumasok si Tita sa kwarto ko."Ella, hindi ka raw sasabay sa amin?" marahan niyang tanong.Hinigpitan ko ang yakap sa unan ko at saka itinago ang mukha ko. Nahihiya ako na makita niyang umiiyak ako."Mamaya na po ako, Tita, kakain," I said, trying to sound casual, but it was obvious from
Leer más