Semua Bab สลับรักภรรยาลวง: Bab 11 - Bab 20

คนเราอยู่บนโลกนี้พบเจอความสุขยากเย็น แต่ประสบความเจ็บปวดนั้นแสนง่ายดาย ดูเหมือนว่าความเจ็บปวดนั้นมันจะเป็นเหมือนเจ้ากรรมนายเวรที่คอยเอาแต่จองล้างจองผลาญมาลินไม่เลิกราหลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้นวารินดาก็กลับไปบ้านและนอนค้างเพียงคืนเดียวก่อนจะขนข้าวของและกระเป๋ามาค้างที่บ้านของเธออีกครั้งโดยให้เหตุผลว่างานเร่งด่วนมาก ทำเอามาลินถึงกับไปไม่เป็น"แล้วมึงก็ให้มันเข้าไปอยู่บ้านมึงแบบนั้นน่ะนะ" ชะเอมเอ่ยถามเพื่อนตัวเองหลังจากที่นั่งปรับทุกข์กันเป็นชั่วโมง"แล้วกูจะทำไงได้ล่ะ มึงก็รู้ว่าตอนนี้กูเลิกกับพี่ต่อไม่ได้จริง ๆ" เสียงอ่อนพูดผะแผ่วเพราะเกรงกลัวว่าจะมีคนอื่นมาได้ยินเรื่องราวที่ไม่น่าฟังนี้เข้า ถึงแม้ว่าภายในบ้านจะไม่ได้สงบสุขหรือรักใคร่กลมเกลียวกันเหมือนครอบครัวอื่น หากแต่ยามอยู่หน้าสาธารณชนแล้วไม้ต่อก็ปฏิบัติตัวกับเธอถือว่าดีมากเลยทีเดียว"ยังดีนะมันไม่เข้าไปนอนห้องเดียวกับผัวมึงเลยน่ะ" ชะเอมว่า นั่นก็เป็นสิ่งที่มาลินหวาดระแวงเช่นกัน เธอหวาดกลัวเหลือเกินว่าวันนั้นมันจะมาถึง"ใครจะรู้ล่ะ กูก็คอยระวังอยู่กลางคืนตื่นมาเดินเช็กดูตลอด ขออย่าให้มีอะไรแบบนี้เลยจริง ๆ กูสงสารลูก" คนฟังนึกสงสา

"ขอบคุณคุณครูพัฒน์มากนะคะที่เอาลูกแมวจากโรงเรียนมาให้" หญิงสาวพูดกับชายหนุ่มที่ส่งกรงเล็ก ๆ มีลูกแมวสีส้มจำนวนสองตัวมาให้กับเธอ"ไม่เป็นไรเลยครับ เป็นผมที่ต้องขอบคุณครูมาลินมากกว่าที่รับลูกแมวสองตัวนี้ไปเลี้ยง เพราะว่าที่บ้านของผมมีหมาแล้วเจ้าตัวไม่ชอบสัตว์เล็ก ๆ ด้วย""ถ้าอย่างนั้นลินกลับก่อนนะคะ แอบออกมาตอนที่น้องอันหลับตื่นขึ้นมาเห็นลูกแมวสองตัวนี้ต้องดีใจมากแน่ ๆ" เธอพูดไปยิ้มไปก็ทำเอาคนมองยิ้มตาม ทุกครั้งที่เขาเจอมาลินอีกคนจะมีความสุขมาก ๆ เมื่อได้อยู่หรือว่าพูดถึงลูกสาวตลอด"ครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่รถนะครับ" เขาว่าพร้อมกับแย่งกรงลูกแมวมาไว้ในมืออีกครั้งพร้อมทั้งเดินนำหญิงสาวไปที่รถยนต์ที่จอดไว้"ขอบคุณนะคะ".."ทำยังไงดีคะพี่ต่อ เราจะเข้าไปตอนนี้เลยดีไหมคะ" วารินดาพยายามพูดให้ชายหนุ่มนั้นเข้าไปจัดการกับพี่สาวตัวเองที่แอบนัดเจอผู้ชายอื่นกลางดึกเช่นนี้ หากแต่ไม้ต่อกลับยังมีท่าทีเงียบนิ่งอยู่"ไว้ไปคุยกันที่บ้านเถอะ" เขาว่าเช่นนั้นพร้อมกับเริ่มถอยรถกลับ นั่นทำให้วารินดารู้สึกขัดใจเป็นอย่างมาก บรรยากาศในห้องโดยสารรถยนต์ช่างเงียบเชียบเสียจนได้ยินถึงเสียงลมหายใจและเครื่องยนต์รถที่กำลังท

"ตะกร้านี้ฝากด้วยนะคะพี่ลิน วาไม่ว่างเลยค่ะต้องไปทำงานกับพี่ต่อต่อ" หญิงสาวผู้ได้ชื่อว่าน้องสาวคนละแม่ของมาลินเดินเข้ามาในตอนที่กำลังซักผ้าพร้อมทั้งตะกร้าที่มีชุดของเจ้าตัว"ทำไมฉันต้องทำด้วย นั่นมันเสื้อผ้าของเธอเองแท้ ๆ นะวา" มาลินถอนหายใจยาวยืดและหันมามองวารินดาด้วยความไม่เข้าใจ"ทำไมล่ะคะ ยังไงพี่ก็ต้องซักผ้าอยู่แล้ว ก็แค่ฝากซักให้ด้วยมันจะเป็นอะไรไป" เธอพูดพร้อมกับทำสีหน้ายียวนหากเป็นเมื่อก่อนตอนที่มาลินยังอยู่ที่บ้านหลังเดียวกับวารินดาแล้วล่ะก็ เรื่องแค่นี้ยังไงเธอก็ต้องยอมทำให้อยู่แล้ว อย่าว่าแต่ซักผ้าเลย ทำอาหาร ทำความสะอาด ทำการบ้านก็ทำให้มาแล้ว เพราะไม่อยากให้บิดาลำบากใจ ในตอนที่เธอแต่งงานและแยกตัวออกมาอยู่กับไม้ต่อเธอก็หวังว่าจะได้หลุดพ้นจากสองแม่ลูกนั้นเสียทีแต่ใครจะคิดว่าแท้จริงก็แค่เปลี่ยนสถานที่และเปลี่ยนคนที่ให้เธอรับใช้ก็เท่านั้น เพราะสามีเธอก็ปฏิบัติกับเธอไม่ต่างกัน"ที่นี่มันไม่ใช่บ้านของเธอนะ เธอควรจะมีมารยาทมากกว่านี้หรือเปล่าวารินดา" มาลินรู้สึกไม่ชอบใจมาก ๆ ที่ไม่ว่าเธอจะหนียังไงก็หนีไม่พ้นคนของบ้านนั้นเสียที อีกทั้งเธอกับวารินดายังมีเรื่องที่ยังไม่ได้คุยกันอยู

หญิงสาวผู้เป็นแม่ที่ได้ยินเสียงของลูกที่ร้องลั่นร้านขนมก็ตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อมาเห็นเธอตรงเข้ามาดูร่างกายของลูกก่อนเป็นลำดับแรก นั่นก็เพราะว่ารอบ ๆ ตัวมีแต่เศษแก้วที่ร่วงแตกเต็มพื้นพร้อมกับอันปันที่ร้องไห้ไม่หยุด"ไม่จริง ไม่จริง น้องอันไม่เชื่อ คุณแม่ขามันไม่จริงน้องอันไม่เชื่อค่ะ มันไม่จริงใช่ไหมคะ" เด็กตัวเล็กกระโจนใส่คนเป็นแม่แทบจะในทันทีพร้อมกับพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดทั้งหมด หัวอกคนเป็นแม่เห็นลูกอาละวาดและพูดแบบนี้แม้ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่หัวใจของเธอแทบจะสลายไปพร้อมกับน้ำตาของลูกแล้ว"ไม่จริงค่ะลูก แม่รู้แล้ว ไม่ร้องไห้นะ แม่อยู่ตรงนี้" หญิงสาวเอ่ยปลอบโยนคนที่อยู่ในอ้อมแขนก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นบุคคลที่เธอคิดว่าน่าจะเป็นต้นตอของเรื่องนี้"เธอทำอะไรหลานวา เธอบอกมานะว่าเธอทำอะไรน้องอัน" หญิงสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังและไม่สนใจเลยว่าคนในร้านตอนนี้จะมองเธอด้วยสายตา"วายังไม่ได้ทำอะไรเลย อย่ามากล่าวหากันแบบนี้สิคะ" เพราะว่าอีกคนกลับพูดออกมาด้วยสีหน้าท่าทางเฉย ๆ ราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด"น้องอันไม่มีทางทำแบบนี้แน่ ๆ เธอสารภาพมาซะว่าเธอทำอะไรหลาน" เธออาจจะเป็นแม่ที่ไม่

หญิงสาวกัดฟันพูดประโยคยาว ๆ ออกมารวดเดียวเพราะแค่พูดก็เหนื่อยมากแล้วพูดให้มันจบ ๆ ไปเลยดีกว่า"ฉันหาให้เรียบร้อยแล้ว และนี่เห็นว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า ก็เลยเอาข้าวต้มมาให้ ลุกไหวหรือเปล่า" คนป่วยคิดว่าบางทีเรื่องนี้อาจเป็นเพียงความฝัน เธอคงจะไข้ขึ้นจนเพ้อไปแล้วก็ได้ที่จู่ ๆ ได้ยินสามีพูดเช่นนี้"..." มาลินไม่ตอบอะไรแม้เพียงครึ่งคำเพราะคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ เธอเลือกจะหลับตาเพื่อพักผ่อนไปทั้งอย่างนั้นทำเอาอีกคนถึงกับไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไรเขามักจะถูกสองแม่ลูกนี่เมินอยู่บ่อยครั้งจนดูเหมือนว่าตัวเองไม่มีตัวตนเขาเห็นว่าภรรยาคนเก่งหลับไปแล้วก็ยังไม่อยากกวนตอนนี้เลยยกมือขึ้นมาอังที่หน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิก่อนจะพบว่ามันร้อนมากจึงเลือกจะเข้าไปในห้องน้ำและออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูอีกผืน"นอนลงไปได้ยังไงเหงื่อออกขนาดนี้" เขาบ่นในตอนที่มือหนากำลังไล่ปลดกระดุมชุดของภรรยาตัวเองอย่างตั้งใจไม้ต่อไม่ได้มีความเขินอายใด ๆ กับร่างกายของอีกคนก็เพราะว่าเขาเคยทำให้เจ้าตัวบ่อย ๆ เมื่อตอนที่คบกันแรก ๆ แต่งงานกันมาจนลูกอายุได้ห้าขวบถึงจะมีช่วงที่ต้องห่างกันออกไปบ้างแต่เ