สลับรักภรรยาลวง のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

"อึก! น้องอันคุณแม่ขอโทษนะคะ" มาลินกุมมือลูกสาวแล้วปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างไม่ดังไม่เบา เธอมองใบหน้าของลูกสาวที่ไม่ได้สติแล้วรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วที่เธอปล่อยให้มันเกิดเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้กับแก้วตาดวงใจของเธอได้ วันนี้ถ้าเธอกลับมาไม่ทันไม่รู้เลยว่าตอนนี้อันปันจะเป็นอย่างไร"หื้ออ ผิดที่แม่เอง อึก! แม่ปล่อยลูกเอาไว้กับคนแบบนั้นได้ยังไงกันนะ" ทั้งทั้งที่เธอรู้อยู่แล้วว่าไม้ต่อไม่ได้ใส่ใจดูแลลูกอะไรขนาดนั้นแต่เธอก็ยังเลือกจะปล่อยให้เด็กน้อยอยู่กับเขาและออกไปทำงานข้างนอกอย่างวางใจลงได้อย่างไรทั้งทั้งที่เธอก็รู้ว่าบนโลกใบนี้มีเพียงแค่เธอคนเดียวที่จะสามารถดูแลและแลกทุกอย่างกับลูกได้แม้กระทั่งชีวิต แต่สำหรับคนอื่นมันไม่ใช่เธอไม่ควรไปคาดหวังกับใครเลยแม้กระทั่งผู้เป็นพ่อของอันปัน ความประมาทเลินเล่อครั้งแล้วครั้งเล่าของตัวเองนี่แหละที่มันเป็นอันตรายที่สุดกับอันปันแล้ว"แม่เกือบจะต้องเสียลูกไปตลอดกาลแล้ว รีบตื่นขึ้นมานะคะแม่สัญญาว่าจะดูแลน้องอันให้ดีที่สุดแล้วไม่ปล่อยให้น้องอันตกอยู่ในอันตรายอีกเด็ดขาด" เธอทั้งร้องไห้ฟูมฟายและพูดกับคนที่นอนไม่ได้สติ

"มึงหมายความว่ายังไง" ไม้ต่อหันไปถามคนที่พูดประโยคนั้นกับเขาอย่างต้องการคำตอบ เพราะว่าเรื่องที่เขานั้นไม่ถูกกับมาลินก็ไม่ได้มีคนนอกที่ได้รับรู้มากมายอะไร แล้วทำไมคนที่ไม่ค่อยได้กลับบ้านอย่างไม้ต้นถึงรับรู้เรื่องนี้มาได้ไม้ต้น เป็นลูกพี่ลูกน้องของไม้ต่อ พวกเขามีอายุที่เท่ากันแต่ไม้ต้นเกิดทีหลังเพียงไม่กี่เดือน ทั้งสองมีรูปร่างหน้าตาที่คล้ายกันจนแทบเรียกได้ว่าฝาแฝด มีก็เพียงแค่นิสัยใจคอเท่านั้นที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม้ต่ออาจดูนิ่งขรึมกว่าหากแต่ไม้ต้นต่างหากที่เป็นคนน่ากลัวกว่าที่คาดคิดแม้ว่าใบหน้าจะมีรอยยิ้มอยู่ตลอดก็ตามตั้งแต่ที่แม่ของไม้ต้นเสียไปทั้งที่เพิ่งคลอดเขาได้ไม่นานอาของไม้ต่อก็เอาลูกมาฝากเลี้ยงที่บ้านของพี่ชายบ่อย ๆ เพราะว่าเจ้าตัวยังต้องทำงานอย่างหนักเพื่อเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ทำให้เด็กสองคนนั้นสนิทกันมากนอกจากเลี้ยงให้อยู่เป็นเพื่อนเล่นกันแล้วยังเป็นการปกป้องไม้ต่ออีกด้วยเพราะว่างานในส่วนของพ่อไม้ต้นนั้นค่อนข้างอันตราย"มึงรู้อยู่แก่ใจไอ้ต่อ" ไม้ต่อกำลังจะเอ่ยปากถามแต่ก็ไม่ทันเพราะว่าสองแม่ลูกนั้นเดินออกมาจากห้องน้ำเสียก่อน ไม้ต้นถึงได้หันมาบอกกับอีกคนก่อนปรับสีหน้าให้เ

ชายหนุ่มตัวสูงยังคงคิดมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างมาก ระหว่างมื้ออาหารที่มันควรจะชื่นมื่นแต่กลับเงียบลงอย่างถนัดตา พอจบมื้อเย็นแล้วชายหนุ่มก็เดินขึ้นไปที่ห้องทำงานที่เขาไม่ค่อยเข้ามาบ่อยเท่าไร เพราะปกติจะชอบนั่งทำแถวห้องนั่งเล่นหรือลานบ้านมากกว่ามาลินเตรียมตัวให้เจ้าเด็กน้อยเข้านอนแล้วแต่งานของเธอยังไม่เสร็จ หมายถึงงานบ้านที่มันควรจะจบตั้งแต่เย็นแล้วหากแต่เธอนั้นต้องประชุมงานกับชะเอมอย่างกะทันหันจึงทำให้จำต้องยกงานตรงนั้นมาทำในตอนที่ลูกหลับไปแล้วแทน"หลับแล้วเหรอ" มาลินเอ่ยถามอย่างเบา ๆ ไม่ได้ต้องการคำตอบเธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของไม้ต่อก็เพราะว่าต้องทำความสะอาดเป็นประจำหากแต่เพิ่งเห็นว่าอีกคนนั้นหลับคาโซฟาในห้องทำงานไปเรียบร้อยแล้วก็ไม่อยากจะรบกวนคนตัวเล็กเดินเข้าไปที่ห้องนอนของทั้งสองก่อนจะค้นเอาผ้าห่มที่ซักเก็บเอาไว้ออกมาแล้วกลับมาห่มให้คนที่นอนหลับไปก่อน พร้อมทั้งลูบผมที่ปรกหน้าให้เรียงตัวกันสวยงามไม่ยุ่งเหยิงเหมือนตอนแรก"ฝันดีนะคะพี่ต่อ" เสียงหวานพูดแบบนั้นก็เดินออกจากห้องทำงานไม้ต่อไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่หลับในตอนแรกรับรู้ทุกการกระทำของเธอ"มาลิน..." ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเมื่

แต่แล้วสิ่งที่เขาพูดนั้นกลับดูมีข้อพิรุธและข้อน่าสงสัยมากมายเต็มไปหมดไม้ต้นไม่อาจทนเห็นคนที่เหมือนพี่น้องแท้ ๆ ของเขาเป็นแบบนี้ต่อไปได้ ไม่ว่ายังไงเรื่องนี้เขาก็จะต้องตามหาความจริงให้ถึงที่สุด"เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นความจริงกูก็สงสัยหลายอย่างนะ มันจะเป็นไปได้จริง ๆ เหรอวะ""กูไม่รู้ กูไม่รู้อะไรเลย" ไม้ต่อด้วยความสับสน"เรื่องคืนนั้นกูก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันจริงเท็จแค่ไหนแต่ว่าเรื่องของน้องอันกูไม่เชื่อว่าจะไม่ใช่ลูกของมึง""ผลดีเอ็นเอก็ออกมาแบบนั้นแล้วมึงยังจะไม่เชื่ออะไรอีก""เอาเป็นว่าเรื่องนี้เดี๋ยวกูจัดการเอง มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรแน่ ๆ" ในเมื่อไม่อาจพูดอะไรได้ไม้ต่อก็ปล่อยให้ไม้ต้นทำตามใจตัวเอง เพราะว่าเรื่องในวันนั้นสำหรับวันนี้แล้วไม่รู้ว่ามันจะยังมีผลกับความรู้สึกของเขามากน้อยแค่ไหน"กูขอถามอีกอย่างได้ไหม""ถามมาดิ" ก็เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วอยากรู้อะไรเขาก็จะเล่าให้ฟังหมดทุกอย่าง"แล้วเรื่องนี้วารินดารู้ได้ยังไง" เพราะว่าความจริงแล้วมาลินกับรินดาเป็นพี่น้องกันถึงจะคนละแม่แต่ก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน มันไม่มีเหตุผลเลยที่ผู้หญิงคนนั้นจะมาช่วยไม้ต่อปิดบังเรื่องอะไ

วันรุ่งขึ้นมาลินและอันปันกลับมาถึงที่บ้านก็ไม่ได้พบว่าไม้ต่อจะอยู่ที่นี่แต่อย่างใด ทว่าในขณะเดียวกันอันปันลูกสาวของเธอก็ไม่คิดจะถามหาผู้เป็นพ่อเช่นกัน"คุณแม่ขา เดี๋ยวน้องอันพาแซลมอนกับชาเย็นไปไว้ในห้องก่อนนะคะ แล้วคุณแม่ทำข้าวให้น้องอันกินได้ไหมคะ" เด็กน้อยพูดอย่างเป็นจริงเป็นจังเพราะว่าตอนเช้าเธอทานข้าวไปนิดเดียวเนื่องจากต้องรวมโต๊ะกับคนใจร้ายอย่างวารินดา"ได้ค่ะ" มาลินตอบกลับเช่นนั้นพร้อมกับเอาของขึ้นไปไว้บนห้อง แน่นอนว่าเธอเองก็มองหาชายหนุ่มไปด้วยทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอีกคนไม่ได้อยู่ที่นี่เพราะโรงจอดรถว่างเปล่าคนตัวเล็กถอนหายใจยาวยืดและไปทำตามในสิ่งที่ลูกตัวเองบอกก่อนจะมีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง"ลินวันที่ 18 นี้มึงว่างไหมมีงานเลี้ยงรุ่นน่ะ" ชะเอมถามเพื่อนเพราะว่าคนที่โตแล้วเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กก็มีเพียงแค่มาลินคนเดียวเท่านั้น ถ้าหากว่ามาลินไม่ไปเธอก็จะไม่ไปเช่นกัน"18 นี้เหรอ... เก้าจะมาด้วยไหม" เธอถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงอ่อย ในตอนนั้นที่เธอเกิดความลังเลเขาเคยเตือนเธอเอาไว้แล้วแต่เธอเลือกที่จะไม่ฟัง สุดท้ายคำพูดของเก้าในวันนั้นมันเกิดขึ้นจริง"เห็นว่ามาน