สลับรักภรรยาลวง のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

มือหนาที่กำลังกอบกุมมือเล็กป้อมของลูกสาวชะงักไปทันที"น้องอัน...พูดอะไรคะ น้องอันเข้าใจความหมายของมันหรือเปล่า" รอยยิ้มที่เคยมีบนใบหน้าหายไปทันตา น้ำเสียงเขาสั่นเครือเมื่อถามลูกสาว เขาไม่คิดว่าเด็กตัวเล็กนิดเดียวจะพูดคำคำนี้ออกมาได้ ซึ่งมันทำให้ความตั้งใจของเขาที่เตรียมมาวันนี้ไขว้เขว"น้องอันเข้าใจค่ะ ถ้าคุณแม่หย่ากับคุณพ่อแล้วคุณแม่ไม่ต้องนอนร้องไห้...น้องอันยอมเจ็บตรงหัวใจค่ะ"เด็กน้อยพูดด้วยความมุ่งมั่นถึงแม้ว่าน้ำตาของเจ้าตัวจะกำลังไหลออกมาอยู่รอมร่อแล้ว"น้องอัน..." มาลินเรียกชื่อลูกสาวเบา ๆ เพราะไม่คิดว่าการที่เธอนอนร้องไห้เมื่อไปเจอเรื่องที่เจ็บปวดหัวใจมาในตอนดึก ๆ ที่คิดว่าอันอยู่นอนหลับไปแล้วเจ้าตัวจะรู้เรื่องนี้ด้วย หัวใจของเธอก็ไม่ใช่หินผาที่ไหนไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนอย่างใคร เธอเจ็บปวดได้ก็ใช้การร้องไห้เพื่อระบายมันอย่างมนุษย์ปกติ"น้องอันอย่าล้อเล่นกับพ่อแบบนี้เลยนะครับ พ่อไม่สนุกเลยนะ" ไม้ต่อเริ่มลนลานขึ้นเมื่อเห็นว่ามาลินเองก็ทำสีหน้าโอนอ่อนและอาจเห็นด้วยกับคำพูดของอันอยู่ เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่ามาลินจะนอนร้องไห้เมื่อได้เจอเรื่องที่เขาทำกับเธอเอาไว้ เพราะว่าเขาเห็นแก่ตัวแล

แชตไม้ต่อ : ลินอยู่ไหนครับ เดี๋ยวพี่ไปหานะไม้ต่อ : ลินพักให้ใจเย็นก่อนแล้วเรากลับมาคุยกันอีกทีนะครับไม้ต่อ : น้องอันหยุดร้องไห้หรือยังครับไม้ต่อ : ลิน พี่ขอโทษไม้ต่อ : ลินรับสายพี่หน่อยได้ไหม"มึงไม่ตอบข้อความเขาหน่อยเหรอลิน" ชะเอมถามเพื่อนที่เอาแต่นั่งเหม่อมองวิวเมืองของคอนโดชั้นสิบแปดมาเป็นชั่วโมงแล้ว"ไม่อยากตอบน่ะ ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว" หญิงสาวพูดทั้งที่ไม่หันหน้ามามองเพื่อนตัวเองเลยด้วยซ้ำ "มึงว่ากูทำแบบนี้ถูกแล้วหรือเปล่าวะ"คนฟังถอนหายใจทิ้งหนึ่งครั้งก่อนเดินมาทิ้งตัวนั่งที่ว่างข้าง ๆ กัน"มึงคิดมาดีแล้วหรือยังล่ะ ความรู้สึกของมึงมันโอเคหรือเปล่า ความจริงเรื่องนี้มึงต้องคุยกับตัวเองให้เยอะ ๆ นะว่าต้องการอะไรกันแน่ ที่สำคัญห้ามหลอกตัวเองเด็ดขาดเลย""กูกลัวว่าจะทำให้ลูกเสียใจ วันนี้เห็นลูกร้องไห้จนหลับไปกูก็ลังเลเหมือนกัน" ความจริงแล้วคนอย่างเธอเป็นแม่ที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อลูกเลยทีเดียว เพราะชีวิตนี้เธอมีแค่อันปันคนเดียวที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจตอนแรกมาลินยังหาวิธีคุยกับลูกเรื่องที่จะหย่ากับไม้ต่อ ไม่คิดว่าจะเป็นเจ้าเด็กนั่นที่ชิงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน"ไม่ว่าจะตัดสินใจแบบไ

"เด็กคนนั้นคือวาเหรอ" ไม้ต้นฟังเรื่องเล่าที่เกิดขึ้นในวัยเด็กจากไม้ต่อจบก็เอ่ยถามอีกคนมา"อืม""แล้วทำไมถึงบอกว่าชื่อรินล่ะ""กูก็ไม่รู้เหมือนกัน พอตอนหลังกูมาเจอมาลินเข้าก็เข้าใจว่าเป็นคนคนเดียวกัน เพราะว่าลินเองก็มีแผลเป็นที่หัวเข่าเหมือนกัน อีกอย่างตอนกูถามลินก็ยอมรับว่าเป็นเธอเอง""เพราะเรื่องแค่นี้มึงเลยเชื่อใจวารินดาขนาดนั้น""อืม""ได้ต่อเอ๊ยไอ้ต่อ มึงทำเรื่องที่ผิดพลาดมาก ๆ ไปแล้ว""กูจะรู้ได้ยังไงว่ามันไม่ใช่ความจริง ลินบอกว่าใช่กูก็ว่าใช่กูก็เชื่อมาตลอด มารู้อีกทีก็หลังแต่งงานไม่นาน""พอ ไม่ต้องเล่าแล้ว กูปวดหัวตึบ ๆ เลย" ไม้ต้นไม่อาจทนฟังเรื่องอะไรได้อีกเพราะยิ่งฟังก็ยิ่งไร้สาระตั้งแต่เรื่องที่พี่ชายตัวเองไม่ได้มีความเชื่อใจในตัวของมาลินเลย กลับหูเบาเชื่อว่าเมียตัวเองไปนอนกับคนอื่นได้และไม่คิดหาความจริงสักอย่าง อีกทั้งเรื่องผลตรวจดีเอ็นเอลูกตัวเองยังไว้ใจให้คนอื่นทำจนมันพังไม่เป็นท่าแบบนี้ แล้วยังถืออคติโง่ ๆ นั้นเป็นหลักทำร้ายความรู้สึกลูกเมียคนที่รักตัวเอง เขาแทบไม่อยากบอกใครแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาจริง ๆ รู้ถึงไหนอายถึงนั่นอับอายเป็นที่สุด"แล้วมึงจะทำย

"ลิน" หลังจากที่ไม้ต้นลากวารินดาออกไปแล้วไม้ต่อก็เดินเข้ามาหาหญิงสาว เพียงแค่เรียกชื่อเบา ๆ เท่านั้นเธอก็โผเข้ากอดเขาอย่างเต็มแรงพร้อมทั้งปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างหมดรูป"พี่ต่อ อึก! หื้ออออ" ใบหน้าสวยหวานเหยเกไปตามระดับของความเสียใจ แค่เพียงเพราะเรื่องคนรุ่นก่อนส่งผลให้ทุกอย่างของคนรุ่นหลังต้องเจ็บปวด กระทั่งอันปันที่เป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ ยังต้องพลอยมารับกรรมไปด้วยแท้จริงทั้งหมดถ้าจะมองตั้งแต่แรกมันก็เป็นเพราะนพพลผู้เป็นพ่อของเธอนั่นแหละที่มักมากและไม่รู้จักพอ เรื่องมันเริ่มจะยุ่งยากก็ในตอนที่เขาคิดจะมีเมียน้อยแล้ว"หลักฐานที่วารินดาผลักน้องอันตกสระน้ำกับขัดขา จนน้องอันตกบันได พี่ให้ไอ้ต้นเอาไปให้ตำรวจทั้งหมดแล้วนะครับ พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายน้องอันกับลินได้อีก" หากแต่เมื่ออีกคนพูดประโยคนี้ออกมามันทำให้น้ำตาที่กำลังไหลอยู่เมื่อครู่ของมาลินเหือดแห้งไปในทันที"เรื่องนี้ลินต้องขอบคุณพี่ต่อมากนะคะ ที่เป็นธุระให้" หญิงสาวผละออกมานั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ แทนตัวเดิมเพื่อบ่งบอกถึงการเว้นระยะห่างของเธอกับอีกคน"เรื่องนี้พี่จะต้องจัดการเองดีที่สุดแล้วครับ" เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นไม้ต่อก็รู้ด

ก่อนหน้านั้น"หลบเขาแบบนี้จะดีเหรอครับ" คุณครูพัฒน์เอ่ยถามคนที่ให้เอาตัวเด็กน้อยมาส่งที่ประตูหลังโรงเรียนและทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ"ลินยังไม่อยากเจอเขาน่ะค่ะ ลินขอตัวกลับก่อนนะคะ" ว่าจบก็ขึ้นรถกลับบ้านไปทิ้งให้ผู้เป็นสามีนั่งรอในรถอยู่ที่เดิมโดยไม่สนใจอีก"คุณแม่ขา แล้วคุณพ่อจะไม่รอนานแบบที่น้องอันรอเหรอคะ" พอลูกพูดก็นึกขึ้นมาได้อย่างนั้นก็ทำให้เจ้าตัวได้รู้รสชาติของการรออย่างไม่มีจุดหมายหน่อยก็แล้วกัน.."ลินครับ ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอครับ" ไม้ต่อเลือกจะโทรหาอีกคนในตอนที่เขาขับรถไปที่บ้าน เพราะว่าเมื่อเขาได้ตั้งใจจะมาเจอแล้วถ้าไม่ได้เจอก็เริ่มร้อนรน"แม่ลินอาบน้ำอยู่ค่ะคุณพ่อ อันนี้น้องอันรับสายเองค่ะ" เสียงเล็กของเด็กน้อยเอ่ยขึ้นก็ไม่ทำให้ไม้ต่อแปลกใจแล้ว เพราะว่าเขาทั้งแชตทั้งโทรหามาลินก็ไม่เคยคิดจะรับสายเลยสักครั้ง ทว่าครั้งนี้ที่รับก็ไม่ใช่เจ้าตัวอีก"น้องอันเหรอคะ พ่อคุณคิดถึงน้องอันจังเลยครับ" เขาคิดถึงเด็กน้อยที่เอาแต่วิ่งวนรอบตัวและเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ ไปมาหากแต่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว เมื่อลองมาย้อนคิดก็ดูเหงาหูอยู่เหมือนกัน"น้องอันก็คิดถึงคุณพ่อค่ะ น้องอันอยากเอาขนมที่คุณครูพัฒน์ซื้อใ