"ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!" เสียงจามของไม้ต่อที่อยู่บนโต๊ะอาหารทำให้คนทั้งโต๊ะหันไปมอง"ขอโทษครับ" ว่าเช่นนั้นก็เอากระดาษมาเช็ดนิดหน่อยพร้อมสูดน้ำมูกเข้าไปหนึ่งครั้ง"ไม่สบายหรือเปล่าต่อ" เป็นนพพลที่ถามลูกเขยคนเปรตเป็นคนแรก เพราะดูจากสีหน้าแล้วไม่ค่อยดีเท่าไร"ปวดหัวนิดหน่อยนะครับ" เขาตอบพ่อตาไปพร้อมหันไปมองหน้ามาลินนิดหน่อยว่าสนใจเขาอยู่หรือเปล่า"คุณพ่อน่าสงสารจังเลยค่ะ กินข้าวเสร็จกินยาแล้วก็นอนพักผ่อนนะคะ""แบบนี้น้องอันต้องไปอยู่ดูแลคุณพ่อแล้วหรือเปล่าครับ จะปล่อยให้พ่อนอนไม่สบายคนเดียวเหรอ" พูดไปก็มองหน้าภรรยาตัวเองไปราวกับไม่ได้สนใจจะคุยกับลูกจริง ๆ หรอก"น้องอันไม่อยากไปกับคุณพ่อค่ะ" คำตอบที่แสนจะชัดถ้อยชัดคำออกมาจากปากลูกสาวแบบอัตโนมัติไม่ต้องเว้นช่วงได้คิด มันยิ่งทำให้ตัวเขาเจ็บไปทั้งหัวใจขณะที่หญิงสาวผู้นั่งฟังเฉย ๆ ก็อดจะขำเบา ๆ ไม่ได้"เอ้า! น้องอัน เราทีมเดียวกันไม่ใช่เหรอ" ไม้ต่องอแง"ถ้าอย่างนั้น...ให้พ่อนอนที่นี่ด้วยได้ไหมครับ" มานพตักข้าวให้กับอันปันผู้เป็นหลานพร้อมทั้งรอฟังคำตอบจากลูกสาวอยู่ เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ากว่าครึ่งปีที่ผ่านมามาลินใจอ่อนลงบ้างหรือยัง"พี่ต่อกินเส
最終更新日 : 2026-03-25 続きを読む