All Chapters of สลับรักภรรยาลวง: Chapter 1 - Chapter 10

เด็กน้อยกระโดดกอดคอแม่ด้วยความดีใจและทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของลุง รปภ. และคุณครูเวรที่เดินกลับเข้ามาพอดิบพอดี"สวัสดีครับคุณแม่น้องอัน" ชายหนุ่มเอ่ยทักทายร่างเล็กบางที่ใบหน้ายังเลอะไปด้วยคราบน้ำตา เขาเห็นภาพนี้บ่อยมากจากคนทั้งสอง"สวัสดีค่ะคุณครู ขอบคุณมากนะคะที่รบกวนให้อยู่ดูแลน้องอันปันให้จนถึงค่ำขนาดนี้แล้ว ฉันต้องขอโทษด้วยมาก ๆ จริง ๆ นะคะ" หญิงสาวพูดด้วยความร้อนรนและแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ไม่รู้ว่าถ้าเป็นโรงเรียนอื่นจะเป็นอย่างไร ไม่แน่ว่าป่านนี้ลูกของเธออาจหายไปแล้วก็ได้"ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมอยู่เวรที่นี่ทั้งคืนกับลุงยามอยู่แล้วเรื่องแค่นี้ไม่รบกวนเลยครับ" คุณครูหนุ่มพูดแบบนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกผิด เพราะว่าหากเธอดูแลลูกให้ดีกว่านี้ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น "ผมโทรไปที่คุณพ่อของน้องแล้วนะครับ แต่ว่าติดต่อไม่ได้เลยน้องอันปันก็บอกว่าคุณพ่อจะเป็นคนมารับเพราะว่าคุณแม่ติดงานด่วนครับ ผมก็เลยไม่ได้โทรไปที่คุณแม่""ฉันต้องขอโทษคุณครูอีกครั้งนะคะ สามีของฉันก็น่าจะมีงานด่วนเข้ามาจนอาจจะเอ่อ..." ตอนที่เธอเกือบจะหลุดปากบอกคนตรงข้ามไปว่าสามีเธออาจจะลืมแต่ก็หันมาเห็นลูกของตัวเองจึงไ

หญิงสาวนั่งคิดปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อมีจดหมายบางอย่างส่งมาที่บ้าน และมันเป็นสิ่งที่เธอเลี่ยงมาตลอดนั่นก็คืองานโรงเรียนของลูกที่ต้องให้มีผู้ปกครองเข้าร่วมด้วย ซึ่งหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมานั้นหลายครอบครัวก็มักจะมากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาครบทั้งพ่อแม่ลูก แต่มันไม่ใช่สำหรับครอบครัวของเธอ"คุณแม่คะ วันงานโรงเรียนน้องอันได้ขึ้นแสดงด้วยนะคะ คุณแม่กับพ่อต่อจะไปดูน้องอันหรือเปล่า" เสียงของเด็กน้อยตัวเล็กเอ่ยถามเล่นเอาคนเป็นแม่ลำบากใจ เพราะลำพังตัวเธอย่อมต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว เพียงแค่คนเป็นพ่อนั้นก็ไม่แน่ว่าจะไปหรือเปล่าเพราะทุก ๆ ครั้งจะจบด้วยการผิดนัดกับลูกมาเสมอและคิดว่าครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกันเท่าไร"เดี๋ยวแม่ให้พ่อจัดการงานให้นะลูก แต่ว่าน้องอันปันจะต้องไม่เซ้าซี้คุณพ่อนะคะ เพราะว่างานก็สำคัญนะลูก""ค่ะ น้องอันทราบแล้ว" เด็กน้อยรับปากเป็นอย่างมั่นเหมาะ ทว่าคนฟังไม่รู้ว่าจะวางใจได้มากน้อยแค่ไหน"งั้นเราเตรียมตัวอาบน้ำแล้วเข้านอนกันดีกว่านะคะ" มาลินพาลูกสาววัยหกขวบของตัวเองไปยังห้องนอนที่เจ้าตัวใช้นอนด้วยกันมาตลอด ทั้ง ๆ ที่ลินเองก็มีห้องนอนร่วมกับสามีแต่เธอไม่เคยคิดจะเข้าไปนอนที่นั่น

บนเวทีไม่เล็กไม่ใหญ่ของโรงเรียนเอกชนระดับสากลกำลังมีนักเรียนจำนวนหนึ่งที่โยกซ้ายย้ายขวาส่งยิ้มด้วยความสนุกสนานเมื่อทำการแสดงให้กับบรรดาผู้ปกครองที่มาให้กำลังใจอยู่ด้านล่าง"เก่งมาเลยน้องอันปันลูกแม่" หญิงสาวยิ้มแก้มปริพร้อมตะโกนให้กำลังใจลูกสาวที่กำลังทำการแสดงอยู่บนเวทีเหมือนกับแม่ ๆ คนอื่น ๆ ซึ่งเจ้าตัวเล็กที่ได้ยินเช่นนั้นก็ดูจะชอบใจไม่น้อยเลยที่เห็นว่าแม่อยู่ใกล้ขนาดนี้แต่แล้วเด็กน้อยกลับไม่ได้สนใจเพียงแค่เธอแค่คนเดียวเมื่อสายตากลมมองไปรอบ ๆ ไกลจนสุดสายตาราวกับว่ากำลังมองหาบางคนอยู่ มาลินเห็นแบบนั้นก็สลดใจอย่างมากมันเป็นแบบนี้ทุกครั้งตั้งแต่ที่ลูกสาวเข้าเรียนแล้ว แน่นอนเธอรู้อันปันกำลังมองหาใคร"สวัสดีครับคุณมาลิน วันนี้มาดูน้องอันปันคนเดียวเหรอครับ" คุณครูประจำชั้นคนเดิมเข้ามาทักทายเธออย่างทุกครั้ง หญิงสาวที่กำลังถ่ายวิดีโออยู่ก็ถึงกับแพลนกล้องไปยังคนที่เรียกชื่อเธอเมื่อครู่เพราะว่าตกใจที่มีคนมาเรียกเธอจากทางด้านหลัง"สวัสดีค่ะคุณครูพัฒน์ ใช่ค่ะวันนี้คุณพ่อของน้องอันปันติดงานค่ะ" เป็นคำตอบที่คุณครูพัฒน์ไม่ได้แปลกใจเท่าไรเพราะว่าทุกครั้งก็ตอบแบบนี้ เขาไม่ได้ถามสิ่งไหนกับเธอต่อเพี

คนตัวเล็กพาลูกสาววัยห้าขวบมาจนถึงบ้านของตัวเองในที่สุด เธอเห็นว่ารถของสามีก็จอดอยู่ที่โรงรถแล้วจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าทิ้งเธอกับลูกไว้ที่บริษัทแล้วหนีกลับมาก่อนแบบนี้ไม่รู้ว่าจงใจแกล้งกันหรือว่าลืมจริง ๆ"เฮ้ออ!" หญิงสาวถอนหายใจยาวยืดออกมาก่อนจะลงไปโอบอุ้มลูกน้อยที่กำลังหลับใหลอยู่เบาะด้านข้าง "ไปค่ะลูก ไปนอนต่อบนห้องของเรากันดีกว่าเนอะ"หากแต่เพียงยิ่งหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้กับตัวบ้านเท่าไรสิ่งที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเห็นก็มากขึ้นเท่านั้น"วาว่าตรงนี้เราต้องแก้อีกนิดจะดีกว่านะคะ""ตรงนี้เหรอครับ พี่ว่ามันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ"เสียงบทสนทนาของสองคนที่คุ้นหูของมาลินดังขึ้นอยู่ในตัวบ้าน ตอนนี้เธอนั้นราวกับถูกสาปให้เป็นหินแม้จะก้าวไปข้างหน้าก็ยังไม่ได้ เพราะว่าภาพที่เห็นตอนนี้นั้นคือสามีกับคนที่ได้ชื่อว่าน้องสาวของเธอกำลังนั่งกินข้าวไปหัวเราะไปพร้อมกับมองไปที่โน้ตบุ๊กตัวหนึ่งไปด้วยเสียงหัวเราะต่อกระซิกดังขึ้นเป็นระยะราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงพวกเขาทั้งสองไม่ได้สังเกตเห็นถึงการมีอยู่ของเธอกับลูกเลยด้วยซ้ำ"ลิน ทำไมถึงกลับมาล่ะ" แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไปก็เป็นไม้ต่อที่เอ่ยทักทายภรรยาตัวเองขึ้นมาเ

"แต่แม่ว่าไปให้คุณหมอตรวจดีกว่านะ แม่เป็นห่วง" หัวอกคนเป็นแม่ไม่อยากให้ลูกเจ็บตัวแม้แต่น้อยแต่ก็เลี่ยงอุบัติเหตุไม่ได้ ถึงแม้ว่าในใจจะยังมีข้อสงสัยอยู่แต่เธอก็เลือกจะเป็นห่วงลูกมากกว่า"วาว่าไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ดูสิเจ้าตัวไม่เห็นจะร้องไห้เลยแสดงว่าไม่ได้เจ็บขนาดนั้น" หลังจากที่เธอพูดออกมาทั้งพ่อและแม่ของเด็กน้อยก็หันไปมองและมันก็จริงอย่างที่วารินดาพูดอันปันไม่ได้ร้องไห้ออกมาแต่อย่างใดถึงแม้จะเจ็บตัว แต่มาลินก็อดเป็นห่วงไม่ได้เมื่อหัวเข่าน้อย ๆ นั้นมันกำลังบวมแดงขึ้นมาแล้ว เจ้าเด็กคนนี้ที่เธอเลี้ยงมากับมือเธอรู้ดีว่าเป็นเด็กที่ไม่ชอบร้องไห้มากที่สุดแล้ว เพราะว่าทุกครั้งที่เจ้าตัวร้องไห้เธอก็จะร้องตามเสมอ อันปันจึงบอกกับเธอว่าจะไม่ร้องไห้ง่าย ๆ เพราะไม่อยากให้เธอร้องตามนั่นเอง"นั่นสิ ไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหม" ครั้งนี้ไม้ต่อถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจเพราะคิดว่าที่วารินดาพูดก็มีเหตุผล โดยธรรมชาติของเด็กแล้วอะไรนิดหน่อยก็ร้องไห้ และถ้าเจ้าตัวเจ็บจริงป่านนี้ก็คงร้องไห้ลั่นบ้านแล้ว"น้องอันไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงน้องอันนะคะ" แต่เจ้าเด็กน้อยก็ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมา