ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 211 - 챕터 220

หลังคุยธุระจบ วีกิจเก็บแฟ้มเอกสารกลับไป ก่อนเงยหน้ามองผู้เป็นนายอีกครั้ง"จริงสิ...นายครับ"คิมหันต์พยักหน้าเป็นเชิงให้พูดต่อ"คุณออสตินฝากบอกว่า ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป จะเพิ่มกำลังคุ้มกันรอบโรงพยาบาลอีกสองชั้น"พิงค์หันมองทันที เท่าที่เธอจำได้ คิมหันต์เองก็มีทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัวคอยคุ้มกันอยู่แล้วถึงสองชั้น"เพิ่มอีกเหรอคะ" เธออดถามไม่ได้"ครับ" วีกิจอธิบายอย่างละเอียด "ชั้นแรกเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบของพลตำรวจโทธีรภพ ส่วนชั้นที่สองเป็นคนของเราที่สลับผลัดกันเฝ้ายามตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง" เขาหยุดเล็กน้อย "ส่วนด้านบนของอาคาร จะมีพลแม่นปืนประจำตำแหน่งไว้ตลอดเวลา"พิงค์ฟังแล้วอดตกใจไม่ได้ "ถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ"คิมหันต์กลับพยักหน้าน้อยๆ "ยังน้อยไป"ทั้งพิงค์และวีกิจหันมองเขาพร้อมเพรียงกันคิมหันต์ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางพูดเสียงเบา "ถ้าฉันเป็นไคลน์...หลังจากราอูลเปิดปาก ฉันจะไม่เสียเวลาส่งมือสังหารระดับเดิมมาอีก"วีกิจพยักหน้า "ผมก็คิดเหมือนกันครับ""ครั้งต่อไป..." คิมหันต์หรี่ตาลง "...มันจะส่งคนที่เก่งกว่านี้มา หรือไม่ก็เปลี่ยนวิธี"ห้องทั้งห้องเงียบลงพิงค์เริ่มเข้าใจแล้ว ว่าท

เวลาเดียวกัน ภายในห้องประชุมลับของกองบัญชาการตำรวจแห่งชาติธีรภพกำลังนั่งประชุมร่วมกับอัยการและชุดสืบสวนคดีพิเศษแฟ้มคำให้การของราอูลถูกวางเรียงอยู่เต็มโต๊ะนายตำรวจคนหนึ่งเปิดภาพถ่ายจากแฟ้ม แล้วพูดน้ำเสียงฉะฉาน "ผลตรวจสอบทะเบียนรถปลอมตรงกับคำให้การทั้งหมดครับ"อีกคนรายงานต่อ"บ้านพักที่ราอูลใช้หลบซ่อนก็ตรงตามคำให้การ"ธีรภพพยักหน้า "ยิ่งตรงมาก ก็ยิ่งแปลว่าราอูลพูดความจริง"อัยการสูงสุดเปิดแฟ้มอีกชุดขึ้นดู แล้วสรุป "ตอนนี้หลักฐานเริ่มครบแล้ว”ธีรภพตอบทันที “แต่ยังไม่พอจะใช้จับไคลน์ วาเลนเต้ ถ้าเราจะเล่นกับคนระดับนี้ ต้องรวบรวมหลักฐานทุกอย่างให้รัดกุม แล้วปิดเกมทีเดียว" เขาใช้นิ้วแตะภาพของไคลน์บนแฟ้ม "ถ้าพลาดครั้งเดียว...ไม่เขาก็เรา หรืออาจจะเป็นทั้งเขาทั้งเรา...จะหายไปจากโลกทันที"ทุกคนต่างเข้าใจดีคนอย่าง ไคลน์ วาเลนเต้ มีทั้งเงิน อำนาจ และเครือข่ายระดับนานาชาติ ถ้าปล่อยให้รู้ตัวก่อนเวลา เขาจะลบหลักฐานทุกอย่าง จะทำลายทุกคนที่เกี่ยวข้อง แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย...ธีรภพขยับริมฝีปากพูดต่อ "จากนี้...เราต้องเร็วกว่ามัน"ไม่มีใครรู้เลยว่าขณะเดียวกันนั้นเอง ไคลน์ก็พูดประโยคเดียวกันกับลูก

เช้าวันเดียวกันที่โรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดแม่ฮ่องสอน บริเวณอาคารผู้ป่วยพิเศษถูกปิดพื้นที่ทั้งหมดตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำยืนประจำจุดทุกระยะห้าถึงสิบเมตร สลับกับตำรวจนอกเครื่องแบบของพลตำรวจโทธีรภพที่กระจายกำลังอยู่โดยรอบไม่มีผู้ป่วยหรือญาติคนใดได้รับอนุญาตให้เดินผ่านพื้นที่ดังกล่าวแม้แต่บุคลากรของโรงพยาบาลเอง ก็ต้องผ่านการตรวจสอบบัตรประจำตัวซ้ำอีกครั้งก่อนเข้าอาคารรถพยาบาลสีขาวคันใหญ่ที่ติดตรา Kimhan Corporation Medical Center จอดรออยู่ด้านหน้าทางเข้าตัวรถถูกดัดแปลงเป็นรถเคลื่อนย้ายผู้ป่วยระดับพิเศษ กระจกทุกบานเป็นกระจกกันกระสุน ยางเป็นแบบรันแฟลต ด้านหน้าและด้านหลังมีรถเอสยูวีสีดำอีกสี่คันจอดประกบอยู่ในตำแหน่งพร้อมเคลื่อนตัวตลอดเวลาทีมอารักขาของคิมหันต์ตรวจสอบเส้นทางเป็นครั้งสุดท้ายผ่านแท็บเล็ต ก่อนพยักหน้าให้กันเบาๆทุกอย่างพร้อมแล้ว...ภายในห้องพักผู้ป่วย พิงค์กำลังช่วยพยาบาลจัดเสื้อคลุมตัวนอกให้คิมหันต์แม้แพทย์จะอนุญาตให้เขาลุกนั่งและเดินได้ในระยะสั้น แต่แผลกระสุนบริเวณหัวไหล่ยังไม่สมานดีนัก แขนซ้ายยังคงต้องใช้สายคล้องพยุงเอ

"อีกสองนาทีจะถึงจุดเปลี่ยนขบวน" เสียงของหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยดังผ่านวิทยุอีกครั้ง "ดำเนินแผนเดลตาที่จุดนั้น""รับทราบ" เสียงตอบรับดังขึ้นจากรถทุกคันแทบจะพร้อมเพรียงกันภายในรถพยาบาลของคิมหันต์ พิงค์ที่นั่งฟังอยู่ขมวดคิ้วน้อยๆ"...จุดเปลี่ยนขบวน?"คิมหันต์หันมายิ้มบางๆ ให้เธอ "พ่อเป็นคนคิด"เธอเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม"แผนดัมมี่น่ะ"พิงค์พอจะเข้าใจทันที "...รถหลอกล่อ...?""อืม" คิมหันต์เอนหลังลงช้าๆ "พ่อไม่เคยเชื่อว่าศัตรูจะโง่""แล้วคุณล่ะคะ"เขาหัวเราะเบาๆ "ฉันก็เหมือนกัน"สองนาทีต่อมา ขบวนรถทั้งหมดเลี้ยวเข้าสถานีบริการน้ำมันขนาดใหญ่ริมทางหลวงบริเวณนี้ถูกปิดพื้นที่ไว้ล่วงหน้าแล้วรถทุกคันแล่นเข้าไปไม่ขาดสายเพียงไม่ถึงห้าวินาทีที่รถพยาบาลซึ่งมีลักษณะคล้ายกันจอดสนิทเคียงข้างรถคันที่พิงค์และคิมหันต์นั่งอยู่ ประตูด้านหลังของรถพยาบาลคันนั้นก็เปิดออก เจ้าหน้าที่แพทย์สองคนรีบเข็นเตียงผู้ป่วยอีกเตียงหนึ่งลงมา บนเตียงมีชายคนหนึ่งนอนอยู่ ศีรษะพันผ้าพันแผล ใบหน้าถูกหน้ากากออกซิเจนปิดเอาไว้ จากระยะไกลแทบไม่มีใครแยกออกว่าเป็นใครพร้อมกันนั้น คิมหันต์ก็จูงมือพิงค์เดินไปขึ้นรถพยาบาลที่ชายสวมหน้าก

ห่างออกไปหลายกิโลเมตร ภายในรถเอสยูวีสีดำที่กำลังรักษาระยะห่างจากขบวนดัมมี่คันหนึ่ง หัวหน้าทีมชาวยุโรปผมสีบลอนด์ตัดสั้นร่างสูงที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ใช้ดวงตาสีเทาเย็นเยียบจับจ้องภาพจากแท็บเล็ตในมือไม่วางตาหน้าจอแท็บเล็ตของเขาในตอนนี้แบ่งออกเป็นสี่ช่องช่องแรกคือภาพจากโดรนขนาดเล็กที่บินอยู่เหนือถนนช่องที่สองเป็นตำแหน่งจีพีเอสของขบวนรถพยาบาลทั้งสองสายช่องที่สามคือข้อมูลเส้นทางส่วนช่องสุดท้าย เป็นตัวเลขเวลาที่กำลังนับถอยหลังอย่างเงียบงัน...ชายอีกคนซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังร้องถาม "หัวหน้า...""ว่า""เราจะตามคันนี้ต่อ?"ชายผมบลอนด์ไม่ตอบในทันที เขาใช้นิ้วขยายภาพรถพยาบาลบนหน้าจอ ก่อนเลื่อนดูภาพจากโดรนซ้ำอีกครั้ง"...มากเกินไป..."ลูกน้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน "หืม?""การคุ้มกัน" เขาแตะหน้าจอเบาๆ "รถนำสองคัน รถปิดท้ายสองคัน พลแม่นปืนบนรถหนึ่งทีม โดรนลาดตระเวนอีกสองลำ..." เขาเงียบไปครู่หนึ่ง "เหมือนกำลังตั้งใจให้เรามองเห็น"บรรยากาศภายในรถเงียบลงทันทีลูกน้องอีกคนรีบถาม "หมายความว่า..."ชายผมบลอนด์เงยหน้าขึ้นพูดเสียงต่ำเป็นภาษาอังกฤษ "นี่อาจเป็นเหยื่อล่อ"เวลาเดียวกัน รถอีกคันซึ่งกำลังติดต