All Chapters of ยุค 70 จ้าวหมิงอวี้หญิงสาวที่น่าสงสารที่สุดในยุค 70: Chapter 11 - Chapter 20

หยางอี้เฟิงช่วยให้เธอได้สูตรลับนั้นมา ครั้งนี้เขายังช่วยให้เธอได้ข้าวมากินด้วย ขอแค่เธอได้อยู่ใกล้เขา ชีวิตเธอคงได้ดิบได้ดีกว่านี้แน่ จ้าว หมิงอวี้อยากจะเจอหยางอี้เฟิงแล้ว เธออยากจะทำภารกิจ ตอนนี้เธอไม่รู้สึกกลัวเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เธอไม่รู้ว่า…ความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อเขา ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไรวันนี้จ้าวหมิงอวี้ได้ข้าวมากิน เธอรีบเดินไปที่ครัวทำกับข้าว เห็นมีมันฝรั่งอยู่ เธอก็ได้นำมันฝรั่งมาผัด จ้าวหมิงอวี้นั่งทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย อาหารที่เธอทำไม่เหลือเลย พอนึกถึงหยางอี้เฟิงแล้ว จ้าวหมิงอวี้ก็รีบลุกจากเก้าอี้ไปทำกับข้าวไว้ให้เขาก่อนที่เธอจะกลับไปที่บ้านจ้าว เธอได้หันไปมองกระสอบข้าว นึกถึงคนที่บ้านแล้ว เธอไม่อยากนำข้าวกลับไปเก็บไว้ที่บ้านเลย จ้าวหมิงอวี้เดินดูรอบ ๆ บ้านหยาง ก่อนจะหยิบเอากระดาษกับปากกามา เธอเขียนอะไรบางอย่างลงไป ก่อนจะยัดกระดาษลงในกระสอบข้าวจ้าวหมิงอวี้เดินเข้ามาในบ้าน ก็เห็นทุกคนกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ เธอมองไปที่โต๊ะอาหาร เห็นอาหารอยู่บนโต๊ะแล้ว เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ดีนะที่เธอกินข้าวก่อนจะกลับมาที่นี่แล้ว แม่ของเธอเป็นคนขี้เหนียวมาก ไม่ยอมควักเงินซื้อข

จ้าวหมิงอวี้ไม่รู้ว่าเขาบอกเรื่องนี้ให้เธอรู้ทำไม เธอได้แต่พยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ หยางอี้เฟิงเห็นจ้าวหมิงอวี้ไม่พูดอะไร เขาก็รีบเอ่ยบอก“เธออย่าร้อนใจไปเลยนะ เมื่อวานพี่เห็นสภาพอากาศไม่ค่อยดี พี่นำเมล็ดทานตะวันที่เธอทำเมื่อวานไปเคี่ยวให้แล้วนะ พี่เองก็ไม่รู้ว่าต้องเคี่ยวนานแค่ไหน เดี๋ยวพี่พาเธอไปดูเองดีกว่า”จ้าวหมิงอวี้ได้ยินหยางอี้เฟิงบอกแบบนั้นเธอก็เป็นกังวล กลัวเขาจะทำเสียของ เธอรีบเดินตามเขาไปที่ครัวทันที หยางอี้เฟิงเดินไปเปิดผ้าคลุมหม้อออก พอจ้าวหมิงอวี้ได้กลิ่นหอมโชยมาแตะจมูก เธอถึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย กลิ่นหอมเหมือนที่เธอทำไม่มีผิดจ้าวหมิงอวี้รีบหยิบเอาเมล็ดทานตะวันมาชิมดู รสชาติเหมือนที่แม่เธอทำเลย แต่ว่า…เมล็ดทานตะวันนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันหอม มันอร่อยกว่าที่แม่เธอเคี่ยวซะอีก“เป็นอย่างไรบ้าง ? อร่อยไหม ?”“หอม อร่อยมากเลยค่ะ” หยางอี้เฟิงผลิยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้จ้าวหมิงอวี้“วันนี้…เธอจะนำเมล็ดทานตะวันไปขายที่อำเภอไหม ?” ใบหน้าพริ้มเพราพยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ หยางอี้เฟิงไม่พูดอะไร เขารีบวิ่งไปจูงจักรยานเฟิ่งหวงมาตรงหน้าจ้าวหมิงอวี้“นำเมล็ดทานตะวันไปขายกัน เดี๋ยวพี่ช่วย

จ้าวหมิงอวี้ผลิยิ้มอย่างมีความสุข เหมือนเธอจะพบแสงสว่าง มองเห็นอนาคตของตัวเองแล้ว หยางอี้เฟิงเห็นทีท่าอันน่ารักของจ้าวหมิง อวี้ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม ต่อแต่นี้ไป…เงินที่เขาหามาได้ เขาจะเอาเงินนั่นมาให้เธอเก็บไว้ จ้าวหมิงอวี้จะได้มีความสุข ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่ต้องมาทนลำบากเหมือนอย่างทุกวันนี้ครู่นั้น…จ้าวหมิงอวี้บังเอิญเหลือบไปเห็นร้านขายเกี๊ยวพอดี ดวงตากลมโตเป็นประกาย เธอรีบคว้ามือหยางอี้เฟิงวิ่งไปที่ร้านขายเกี๊ยวที่อยู่ตรงหน้า“ฉันรับปากพี่ไว้แล้วว่าฉันจะเลี้ยงข้าวพี่ เราไปกินเกี๊ยวกันเถอะ” จ้าวหมิงอวี้เห็นราคาบนกระดานนั่นแล้ว ก็ไม่กล้าสั่งเกี๊ยวมากิน เธอทำใจอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจสั่งเกี๊ยวไส้หมูสับมากิน 1 เข่ง“พี่อยากจะกินอะไรอีกไหม ? หรือว่าสั่งเกี๊ยวไส้ผักเพิ่มดีไหม ?”“พี่กินอะไรก็ได้ เธอสั่งมาเถอะ”“ฉันอยากกินเกี๊ยวไส้หมูสับ เกี๊ยวไส้ผักก็อยากกิน อยากกินทุกอย่างเลย เราแบ่งกันกินดีไหม ?”จ้าวหมิงอวี้ทำตัวเหมือนเด็กน้อยเลย นานแล้วเธอไม่ได้กินเกี๊ยว เธอไม่สนหรอกนะว่าที่ร้านจะมีเกี๊ยวไส้อะไรบ้าง เกี๊ยวอะไรเธอก็อยากกินหมดนั่นแหละ“ก็ได้ พี่อยากจะกินเกี๊ยวเหมือนกัน” พวกเขาสองคนเ

“ใช่ ๆ พวกเรากำลังสู้กันอยู่ จะมาพลอดรักทำไมตรงนี้”“สงสัยคงจะอยากมากสินะ หน้าตาสวยก็หรอก รอพวกเราสู้กันเสร็จก่อนสิ เดี๋ยวพี่จัดให้ชุดใหญ่นะน้อง ฮ่าฮ่าฮ่า”จ้าวหมิงอวี้ได้ยินแบบนั้นก็โกรธมาก เธอกระทืบเท้าเดินตรงไปที่หมู่บ้านหลี หยางอี้เฟิงเห็นปฏิกิริยาของจ้าวหมิงอวี้แล้ว เขาก็อดที่จะยิ้มไม่ได้“เมื่อกี้พวกแกว่าอะไรนะ ? อยากจะจัดชุดใหญ่ให้หมิงอวี้เหรอ ? ได้ ฉันจะตัดลิ้นพวกแกเอง !! ”จ้าวหมิงอวี้ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว สีหน้าและแววตาของหยางอี้เฟิงก็พลันเปลี่ยนไป เขาน่ากลัวกว่าเมื่อครู่มาก พวกเขารู้ว่า…พอจ้าวหมิงอวี้ไม่อยู่แล้ว หยางอี้เฟิงจะเป็นยังไง พวกเขาเองก็กลัวตายเหมือนกัน เห็นหยางอี้เฟิงก้าวช้า ๆ เดินมาหา พวกเขาก็รีบวิ่งหายไปสวี่หมิงหาวกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลรอเป็นพระเอกขี่มาขาวมาช่วยจ้าวหมิงอวี้ พอเห็นสมุนวิ่งหนีกันหมดแล้ว เขาก็เตะไปที่ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าอย่างแรง“ไม่ได้เรื่องเลยสักคน !! ” ลูกสมุนของเขา เขาเป็นคนเก็บมาเลี้ยงเอง ไม่คิดว่าคนพวกนั้นจะขี้ขลาดตาขาวแบบนี้สวี่หมิงหาวเห็นหยางอี้เฟิงเดินไปพูดอะไรบางอย่างกับจ้าวหมิงอวี้ เขาแสยะยิ้ม หยางอี้เฟิงไม่ใช่คนดีอะไร นักเขียนไม่ได้บรรยาย

จ้าวหมิงอวี้รอฤดูเปลี่ยน เธอถึงจะออกไปตามหาเขาอีกครั้งเพื่อขอบคุณเขา แต่ตอนนี้…เธอรู้แล้วว่า คนที่คอยดูแลปกป้องเธอเป็นใคร เขาคนนั้นก็คือหยางอี้เฟิง ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ เป็นเขาจริง ๆ เพราะเธอจำรอยแผลเป็นนั้นได้เมื่อชาติที่แล้ว…จ้าวหมิงอวี้กับหยางอี้เฟิงไม่ได้สนิทสนมกัน ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เธอมักจะหลบหน้าเขา เพราะเรื่องนั้น ทำให้เธอกลัวเขามาก เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงได้ดีกับเธอ เธอจ้องมองไปที่รอยแผลเป็นนั่นไม่ละสายตา เธอลืมความเจ็บปวดก่อนหน้านี้ไปเสียสนิทหยางอี้เฟิงอุ้มจ้าวหมิงอวี้มาที่ห้องนอนของเขา ก่อนจะรีบวิ่งไปควานหายามาทำแผลให้เธอ เขากับเจิ้งเวยกวงชอบออกไปล่าสัตว์กัน ทุกครั้งที่ออกไปล่าสัตว์มักจะได้แผลกลับมาด้วย ที่บ้านเขาจึงมียาทำแผลเยอะ น้ำยาฆ่าเชื้อทำให้เธอรู้สึกแสบ รีบชักมือกลับ แต่…มือหนากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น“ อย่าทำอย่างนั้น เดี๋ยวก็หายแล้ว พี่เป่าให้นะ เธอจะได้ไม่แสบ ” ลมหายใจของเขาทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง หยางอี้เฟิงเห็นแผลที่มือเธอแล้วเขาก็ปวดใจมาก เป็นเพราะเขาคนเดียวเลย“ ผงยานี่ดีมากเลยนะ เดี๋ยวแผลเธอก็หายแล้ว อย่ากลัวไปเลยนะ ยา