All Chapters of ยุค 70 จ้าวหมิงอวี้หญิงสาวที่น่าสงสารที่สุดในยุค 70: Chapter 21 - Chapter 30

ยังไงก็ต้องทวงค่าสินสอดคืน พอได้เงินนั้นมาแล้ว เขาจะให้แม่สื่อไปทาบทามลูกสาวบ้านอื่นมาทำเมีย แต่ว่า…แต่งงานไปเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ไม่เป็นไร ขอแค่มีผู้หญิงสวย ๆ อยู่ข้างกายเขาก็พอจ้าวหมิงอวี้รอให้สถานการณ์สงบลงก่อน เธอไม่ได้กลัวว่าชื่อเสียงของเธอจะเสื่อมเสีย เฉินเทียนหยู่ไม่เคยอยู่ในสายตาของเธออยู่แล้ว แล้วเธอก็รู้ด้วยว่าเฉินเทียนหยู่จะไม่ทำตามคำพูดที่เคยให้ไว้ แล้วเธอก็รู้ด้วยว่าเรื่องนี้มันไม่ง่าย เธอระวังตัวมาโดยตลอด แล้วเธอก็มีวิธีรับมือกับคนอย่างเฉินเทียนหยู่เปลือกตาคู่สวยหลับลง เธอพยายามบีบน้ำตาให้ทุกคนสงสาร ผู้คนที่นี่ต่างรู้ดีว่าเธอเป็นคนยังไง ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยทำเรื่องเสีย ๆ หาย ๆ ให้ตระกูลจ้าวต้องอับอายขายขี้หน้า ผู้เป็นย่า หลีหยูจินเห็นจ้าว หมิงอวี้ร้องไห้ก็แสยะยิ้ม ในใจแอบก่นด่าจ้าวซินเหลียนอยู่ไม่หยุด จ้าว หมิงอวี้ไม่คิดที่จะอธิบายเรื่องระหว่างเธอกับหยางอี้เฟิง แต่เธอ…เลือกที่จะบอกความจริงบางอย่างให้ทุกคนได้รับรู้แทน“ พี่เทียนหยู่ ฉันรับปากพี่แล้วว่าจะไม่นำความลับของพี่มาบอกทุกคน อย่าทวงค่าสินสอดกับเงินชดเชยนั่นเลยนะ เราจบกันแค่นี้เถอะ พี่อย่าบีบบังคับให้ฉันพูด

จ้าวเหวินปิงเห็นจ้าวหมิงอวี้ไม่แสดงอาการใด ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่น “ หมิงอวี้ เธอรู้สึกดีมากใช่ไหม ? ”จ้าวหมิงอวี้หันกลับไปมองหน้าจ้าวเหวินปิง ก่อนจะคลี่ยิ้ม แล้วบอกออกไปว่า“ ใช่ ฉันรู้สึกดีมากเลย ” จ้าวเหวินปิงได้ยินแบบนั้นถึงกับตกใจสะดุ้งโหยง เขาส่ายหน้าไปมาพยายามสลัดความคิดในหัวทิ้ง น้องสาวเขาน่ากลัวเกินไปแล้ว แต่…เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขานี่นา จ้าวเหวินปิงไม่สนใจว่าจ้าวซิ่วเหมยจะไปไหน เขากลับไปที่ห้องนอนของตัวเองจ้าวหมิงอวี้ยืนอยู่ที่หน้าบ้าน มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่…ตอนนี้…เฉินเทียนหยู่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ได้ลากจ้าวซินเหลียนกับจ้าวซิ่วเหมยลงนรกด้วยกัน ทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย ชาวบ้านจะได้รู้ว่าไม่ได้มีแค่เขาที่ทำเรื่องเลว ๆ เฉินเหทียนหยู่เห็นเหมาซื่อจวินเป็นลมหมดสติไป เขาก็รีบลากแม่ของเขากลับมาที่บ้านเฉิน สีหน้าของตันเฟยหยางขาวซีด ปากพึมพำเรียกชื่อเฉินเทียนหยู่ไม่หยุด“ ไม่ใช่ ไม่จริง ลูกชายฉันไม่ได้ป่วย เทียนหยู่ลูกชายฉันเป็นคนดี ” เฉินเทียนหยู่โมโหมาก ถีบประตูห้องนอนอย่างแรง ก่อนจะผลักตันเฟยหยางเข้าไปข้างใน“ เป็นบ้าเสียสติไปแล้วหรือ ?!! พึมพ

หยางอี้เฟิงเดินไปเปลี่ยนเสื้อ ก่อนจะเดินมาที่ครัว เขาทำเป็นไม่สนใจจ้าวหมิงอวี้ที่กำลังหน้าแดงอยู่ “ เสร็จแล้วใช่ไหม ? ทานได้หรือยัง ? ” จ้าวหมิงอวี้ก้มหน้า เดินไปถือถาดอาหารมา “ เดี๋ยวพี่ช่วย เมื่อกี้พี่ไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย นี่…เฉียนเฟิง จื้อชิง ไปนั่งรอที่โต๊ะไป ” หยางเฉียนเฟิงกับหยางจื้อชิงได้ยินพี่ชายบอกแบบนั้นก็รีบเดินไปนั่งรอที่โต๊ะ หยางจื้อชิงกอดแขนจ้าวหมิงอวี้มานั่งข้าง ๆ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูว่า “ พี่สะใภ้ พี่ชายฉันน่ากลัวมากนะคะ พี่เขาเข้มงวดมาก ถ้าพี่เขาบอกอะไร พี่จะต้องเชื่อฟังพี่เขานะคะ ” “ จื้อชิง อย่าเรียกพี่แบบนั้นเลย ” “ ยังไงพี่ก็จะได้มาเป็นพี่สะใภ้ฉันอยู่แล้ว เรียกให้ชินไงคะ ” “ ถ้าเกิดเราไม่เชื่อฟังพี่เขา พี่เขาจะทำอะไรเหรอ ? ” หยางจื้อชิงชี้ไปที่ไม้กวาดที่อยู่ตรงหน้า “ ตูดบานเหมือนดอกไม้เลยค่ะ ” “ …… ” ขนาดนั้นเลยเหรอ ? จ้าวหมิงอวี้ขนหนาวลุกซู่ “ ทานข้าวได้แล้ว ” เธอสะดุ้งตกใจ ก่อนจะรีบหยิบตะเกียบมาคีบอาหารกิน หยางเฉียนเฟิงกับหยางจื้อชิงทานข้าวอย่างกับเสือหิวเสือโหย หยางอี้เฟิงทำมาค้าขายที่อำเภอก็จริง แต่…ค่ายาแต่ละเดือน

หลังจากที่จัดแจงข้าวของภายในห้องเสร็จ จ้าวหมิงอวี้ก็ได้เรียกระบบมาคุย เธออยากจะใช้ตั๋วลุ้นโชคมาลุ้นโชครับของรางวัลพิเศษ“ ระบบ ฉันอยากจะใช้ตั๋วลุ้นโชค ”[ ระบบทำงาน เจ้าของห้องมีตั๋วลุ้นโชคอยู่สองใบ ] สิ้นเสียง…กล่องไม้ที่คุ้นเคยก็ได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนทีกล่องไม้จะเปิดออก จ้าวหมิงอวี้เห็นกล่องไม้ประกายแสงสีทองด้วย เธอได้แต่หวังว่า…จะได้ของดี ๆ ที่เธออยากจะได้นะ หลังจากที่แสงสว่างดับวูบ ก็มีกระดาษเล็ก ๆ ล่องลอยอยู่ตรงหน้าเธอไปมาเหมาซื่อจวินอยู่ข้างนอกร้อนใจเดินไปเดินมา ทันทีที่เห็นผู้เป็นสามีเดินเข้ามาในบ้าน เหมาซื่อจวินก็รีบลากผู้เป็นสามีไปที่ห้องคุยเรื่องของจ้าวหมิงอวี้ จ้าวหมิงอวี้เห็นแม่ลากพ่อเข้าไปในห้อง เธอก็ไม่สนใจ ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่กับกระดาษล่องลอยกลางอากาศอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ หนึ่งในนั้น…มีกระดาษใบหนึ่งกลายเป็นกล่องไม้เล็ก ๆ ส่วนกระดาษอีกใบหนึ่งกลายเป็นกระดาษใส[ ยินดีกับเจ้าของห้องด้วย เจ้าของห้องได้รับยาวิเศษ พร้อมกับพลังเรียกสัตว์ป่าทุกตัว พลังเรียกสัตว์ป่ามีเวลาจำกัด ]“ นี่คืออะไรเหรอ ? ” รางวัลที่จ้าวหมิงอวี้ได้รับในครั้งนี้ แตกต่างจากทุกครั้งมาก เธอไม่เข้าใจว่า

หยางอี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะดึงจ้าวหมิงอวี้เข้ามากอด “ พี่ยอมให้เธอแตะเนื้อต้องตัวพี่ เธอยังไม่ยอมรับผิดชอบพี่อีกเหรอ ? ”จ้าวหมิงอวี้ได้ยินแบบนั้นถึงกับพูดอะไรไม่ออก หัวใจเธอพลันเต้นแรงรัวเร็ว“ ถ้าเธอชอบอะไรแบบนี้ เธอมาเป็นภรรยาพี่สิ เราแต่งงานกันเมื่อไร ร่างกายพี่จะเป็นของเธอเพียงคนเดียว เธออยากจะทำอะไรกับพี่ก็ได้ พี่จะไม่ขัดขืน สิทธิ์พิเศษนี้พี่ให้เธอคนเดียวนะหมิงอวี้ คนอื่นอย่าหวังว่าจะได้แตะเนื้อต้องตัวพี่ คิดให้ดีนะ กลับไปที่หมู่บ้านแล้ว พี่จะไม่ยอมให้เธอแตะเนื้อต้องตัวพี่แบบนี้อีก ”หยางอี้เฟิงคลี่ยิ้ม ก่อนจะโน้มหน้าไปจุมพิตหน้าผากมนเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู จ้าวหมิงอวี้จ้องหน้าหยางอี้เฟิงไม่ละสายตา ถ้าเธอตอบตกลงที่จะแต่งงานกับเขา มันจะไม่เร็วไปเหรอ ? เธอเงียบไป พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตรง ๆ“ พี่ชอบฉันตั้งแต่เมื่อไรเหรอคะ ? ”“ เธอยังจำวันที่เราหลบฝนในถ้ำนั้นได้ไหม ? ” ใบหน้าพริ้มเพราพยักหน้าเบา ๆ อย่าบอกนะว่าเขาแอบชอบเธอตั้งแต่ตอนนั้น“ ตอนนั้นพี่ยังไม่ได้ชอบเธอหรอก พี่เองก็ไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ พี่ไม่ชอบเวลาที่เธอทำหน้าเศร้าเลยนะ พี่ชอบเธอยิ้มมากกว่า ”หยางอี้เฟ