All Chapters of ยุค 70 จ้าวหมิงอวี้หญิงสาวที่น่าสงสารที่สุดในยุค 70: Chapter 31 - Chapter 40

จ้าวหมิงอวี้เดินมาที่ห้องครัว มองวัตถุดิบที่มีอยู่แล้ว เธอจึงตัดสินใจทำบะหมี่กินแทน กับข้าวในบ้าน แม่เธอจะเป็นคนทำ เมื่อก่อน…แม่เธอชอบทำบะหมี่ให้ทุกคนกิน แต่…แม่ชอบทำบะหมี่เส้นใหญ่ เละ กินไม่อร่อยเอาซะเลย เธอชอบกินบะหมี่เส้นเล็กมากกว่า จ้าวหมิงอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบลงมือทำน้ำซุปบะหมี่ขณะที่รอน้ำซุปเดือด จ้าวหมิงอวี้ก็ได้เดินไปหยิบเอาแป้งมาทำเส้นบะหมี่ เธอเพลิดเพลินแลดูมีความสุขกับการทำบะหมี่มาก จนไม่รู้ตัวว่ามีใครคนหนึ่งกำลังแอบมองเธออยู่ เยี่ยนจื้อเจียงได้กลิ่นหอมจากในครัว ถึงกับกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ เขาทานข้าวก่อนที่จะมาที่นี่แล้วแท้ ๆ แต่…พอได้กลิ่นน้ำซุปที่จ้าวหมิงอวี้ทำ เขากลับรู้สึกหิวอีกแล้วจ้าวหมิงอวี้ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากข้างนอก เธอก็รีบหันไปดู ก็เห็นพ่อแม่กับคนแปลกหน้าอีกสามคนมองมาที่เธออยู่ เพื่อนของพ่อเธออย่างนั้นเหรอ ? ไม่รู้ว่าพ่อเธอมีแผนอะไร ถึงได้เรียกเพื่อนมาที่บ้านวันนี้ จ้าวเสี่ยวหลงส่งเสียงไอเบา ๆ ก่อนจะบอกว่า“ หมิงอวี้ มาสวัสดีน้าเขาสิลูก นี่คือพี่สะใภ้ของน้าเว่ย ฉู่เหวินฮุ่ย ส่วนนี่…เยี่ยนจื้อเจียง หลานชายของเหวินฮุ่ยน่ะ ”“ สวัสดีค่ะน้าฉู่

เงินขายสัตว์ป่าคราวที่แล้ว…หยางอี้เฟิงได้แบ่งกับเจิ้งเวยกวงแล้ว เขามีเงินเหลืออยู่พอจะนำมาเป็นค่าสินสอดให้เธอ ริมฝีปากหนาแดงระเรื่อคลี่ยิ้ม ก่อนจะรีบจูงมือจ้าวหมิงอวี้กลับไปที่บ้านจ้าว จ้าวเสี่ยวหลงอยู่ที่บ้านเตรียมใจรอต้อนรับหยางอี้เฟิงมาสู่ขอจ้าวหมิงอวี้ที่บ้าน แม้ว่าลึก ๆ แล้วตนจะไม่อยากให้จ้าวหมิงอวี้แต่งงานกับหยางอี้เฟิงก็เถอะจ้าวเสี่ยวหลงเดินไปเดินมาในบ้าน พลางดูดบุหรี่ไปด้วย สีหน้าไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก ตนไม่ยอมก็ต้องยอม เกิดจ้าวหมิงอวี้กับหยางอี้เฟิงคลั่งขึ้นมา ตนจะทำยัง ? ครู่นั้น…จ้าวเสี่ยวหลงก็เห็นหยางอี้เฟิงกุมมือจ้าวหมิงอวี้เดินเข้ามาในบ้าน เห็นแบบนั้นแล้ว…จ้าวเสี่ยวหลงก็ยิ่งโมโห กลางวันแสก ๆ หยางอี้เฟิงกล้าจับมือลูกสาวตนได้ยังไง ?จ้าวเสี่ยวหลงเห็นสายตาดุจดั่งน้ำแข็งที่มองมาที่ตนแล้ว ไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง จ้าวเสี่ยวหลงจำใจต้องผลิยิ้มต้อนรับหยางอี้เฟิง ตนไม่กล้าพูดอะไร ปล่อยให้หยางอี้เฟิงเป็นคนพูดอยู่ฝ่ายเดียว อยากจะเรียกร้องค่าสินสอดก็ไม่กล้า หยางอี้เฟิงพูดอะไร จ้าวเสี่ยวหลงก็ตอบตกลงหมด ไม่คิดที่จะขัดอะไรพอหยางอี้เฟิงพูดถึงค่าสินสอดแล้ว จ้าวเสี่ยวหลงก็ไม่พอใจมาก ลุกพรวด

จ้าวหมิงอวี้รู้สึกอายไม่กล้ามองหน้าหยางอี้เฟิงด้วยซ้ำ เธอนิ่งไปนานครู่นาน ก่อนจะตั้งสติแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ เงยหน้าขึ้นไปมองหยางอี้เฟิง เขาเองก็ไม่รู้จะต้องทำยังไง เห็นจ้าวหมิงอวี้ไม่พูดอะไร เขาก็ค่อย ๆ เลื่อนมือขึ้นมาสัมผัสที่แก้มนวลเบา ๆ“ หมิงอวี้ ” น้ำเสียงแหบพร่าเรียกชื่อเธอเมื่อครู่ ทำให้หัวใจของเธอพลันเต้นแรงรัวเร็ว เห็นใบหน้าคมเข้มค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ เธอถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่หยางอี้เฟิงกำลังจะจูบเธออย่างนั้นเหรอ ? อยู่ ๆ จ้าวหมิงอวี้ก็รู้สึกสับสนไปหมด เธอพยายามตั้งสติ ระบบมอบหมายภารกิจใหม่ให้เธอทำนี่นา เธอจะต้องกล้ากว่านี้ ขอแค่ไม่สบตาเขาก็พอ คิดได้แบบนั้น…จ้าว หมิงอวี้ก็รีบหลับตาลง เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ครู่นั้น…เธอก็ได้ยินเสียงอันทรงพลังเอ่ยถาม“ พี่ขอนะ ” จ้าวหมิงอวี้ไม่รู้จะตอบเขาว่าอย่างไรดี เธอรีบหลับตาลง ก่อนจะโอบกอดรอบคอเขาแน่น หยางอี้เฟิงได้รับคำตอบ ก็รีบโน้มหน้าลงไปบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างถือวิสา ทันทีที่ริมฝีปากหนาสัมผัสที่ริมฝีปากของเธอ เธอรู้สึกร่างกายอ่อนระทวยไม่มีแรงยืน ริมฝีปากหนาคลอเคลียริมฝีปากบางนานครู่นานไม่ยอมผละ“ หมิงอวี้ พี่ชายเธอฆ่าคน เธอ

เมื่อในอดีต…ตาจางคือพ่อค้าเร่ ขายของแต่เหนือถึงใต้ ตาจางเคยเจอกับพ่อครัวยากไร้คนหนึ่ง ตาจางได้นำเนื้อหมูไปให้พ่อครัวคนนั้นทำอาหารให้ตนกิน พ่อครัวคนนั้นได้ทำพะโล้หมูให้กิน ตาจางยังจำกลิ่นและรสชาติของพะโล้หมูที่พ่อครัวคนนั้นทำให้ตนกินได้ดี พอตาจางได้กลิ่นพะโล้ที่จ้าวหมิงอวี้ทำ ตาจางก็รู้ได้ทันทีว่าฝีมือการทำอาหารของจ้าวหมิงอวี้ไม่ธรรมดาปี้เหว่ยถาว อาของหยางอี้เฟิงอายุ 40 ต้น ๆ ปี้เหว่ยถาวอยู่ในชุดคลุมยาวสีน้ำตาล สวมใส่รองเท้าหนังราคาแพง สีหน้าดูเคร่งขรึม รูปร่างสมส่วน ปี้เหว่ยถามได้กลิ่นอาหารมาจากในครัวก็เกิดหิว กลิ่นหอมนี่…เหมือนตนเคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อน“ กลิ่นของพะโล้หรือ ? ”หลี่หมิงเหยาอยู่ในชุดกี่เพ้าสีเขียวเข้ม ผมยาวประบ่า สวมเครื่องประดับวิบวับ หลี่หมิงเหยาเห็นสีหน้าของผู้เป็นสามีแล้ว ถึงกับกลั้นขำไว้ไม่อยู่“ ดูคุณตอนนี้สิ ทำราวกับไม่เคยได้กินเนื้อมาก่อน เก็บอาการหน่อยก็ดี ”หยางอี้เฟิงคลี่ยิ้มไม่พูดไม่จาอะไร ก่อนจะผลักประตูบ้านจ้าวเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับสินสอด จ้าวเสี่ยวหลงนั่งรออยู่ในบ้าน ทันทีที่เห็น หยางอี้เฟิงกับญาติเดินเข้ามาในบ้าน จ้าวเสี่ยวหลงถึงกับชะงักไป ดูเสื้อผ

นานแล้วที่จ้าวหมิงอวี้ไม่ได้แตะหนังสือเรียน แต่…ความรู้ที่เธอได้ร่ำเรียนมา เธอยังจำมันได้ดี หยางจื้อชิงยิ้มแห้ง ก่อนจะรีบหยิบเอาสมุดการบ้านมาให้จ้าวหมิงอวี้สอน แค่ไล่อ่านดูผ่าน ๆ จ้าวหมิงอวี้ก็รู้ได้แล้วว่าคำตอบคืออะไร“ พี่สะใภ้ พี่เก่งมาก ๆ เลย พี่ไม่ต้องคำนวณก็รู้ได้แล้วเหรอคะว่าคำตอบคืออะไร ”จ้าวหมิงอวี้คลี่ยิ้ม ค่อย ๆ อธิบายการบ้านให้หยางจื้อชิงฟังอย่างช้า ๆ หยางอี้เฟิงเดินเข้าไปในบ้าน หยิบเอาบุหรี่ออกมาดูด นัยน์ตาเรียวคมจับจ้องที่จ้าวหมิงอวี้ไม่ละสายตา เธอดูใจเย็น ไม่อารมณ์ร้อนเหมือนเขาขณะที่อธิบายการบ้านให้หยางจื้อชิงฟัง น้ำเสียงอันไพเราะอ่อนหวานของเธอ ทำให้เขาหลงรักจนโง่หัวไม่ขึ้นหยางอี้เฟิงทิ้งบุหรี่ในมือ จากนั้นก็ได้เดินออกไปหาจ้าวหมิงอวี้ “ เป็นอะไรไปเหรอ ? เธออยากจะกลับไปเรียนกับจื้อชิงหรือไง ? เธออยากจะไปเรียนไหม ? อยากจะไปสอบเข้ามหาลัยไหม ? ” จ้าวหมิงอวี้นิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่มีใครรู้ได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่“ พี่อนุญาตให้ฉันไปเรียนเหรอ ? ฉันสามารถสอบเกาเข่าได้จริงๆ เหรอ ? ” หยางอี้เฟิงฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินไปนั่งข้าง ๆ เธอ“ ได้สิ ทำไมจะไม่ได้เล่า เธออยากจะทำอะไรพี่พร้