Alle Kapitel von ไม่ควรรัก คนหมดใจ: Kapitel 21 – Kapitel 30

เจ้าของร่างใหญ่ไม่อาจอดกลั้นต่อภาพยั่วยวนที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหล่อผุดยิ้มร้ายขณะที่มือจับท่อนเนื้อที่กระตุกหงึกจ่อไปที่ปากทางรักของคนรักเจ้าของใบหน้าสวยหลับตาลงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเตรียมพร้อมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น หยาดน้ำสีใสไหลปริ่มจนฉ่ำแฉะกลีบร่อง พร้อมต่อการสอดใส่ เขากดหัวบานหยักสีชมพูก่ำแทรกซึมเข้าไปทีละนิด เพราะของเธอมันทั้งเล็กและคับแน่นหากทำแรงเกินไป เธออาจจะบาดเจ็บได้ต้องให้ช่องทางรักของเธอได้ปรับสภาพก่อนที่จะเริ่มเอาจริง เขาก็พยายามทะนุถนอมเธอให้ได้มากที่สุด แม้ในหัวนั้นอยากจะจับเธอตอกแรงๆ เลยตั้งแต่เริ่มสอดใส่ เมื่อส่วนหัวถูกกลืนเข้าไปแล้วก็เอื้อมมือไปจับมั่นเอวคอดออกแรงดึงเข้าหาตัวขณะที่เขาก็ดุนดันความใหญ่โตของตัวเองฝ่าความคับแคบเข้าไปได้จนสุดทางได้ในที่สุดโดยที่มีมือของเธอคอยแบะกลีบร่องให้ “ซี๊ด แม่งแน่นชิบ” สบถคำหยาบออกมาเพราะแก่นกลางกายถูกบีบรัดจนปวดหนึบราวกับจะระเบิด สำหรับเธอเองก็รู้สึกจุกและคับแน่นราวกับกำลังจะถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ เช่นกัน พอเห็นใบหน้าสวยที่เหยเกทำเขาอดเอ็นดูไม่ได้ จึงจับมือซ้ายของเธอขึ้นมากำประสานเอาไว้ก่อนยกขึ้นมาจูบไปที่หลังมือแล้วจึง

น้ำใสเอาเอกสารไปเก็บก่อนจะคว้ากระเป๋าของเธอรีบเดินไปที่ลิฟต์ การให้ผู้ใหญ่รอนานจะเป็นการเสียมารยาทขณะที่อยู่ในลิฟต์เธอก็อยู่เงียบ ๆ ขณะที่ฤทธา และจางเหว่ยคุยกันถึงเรื่องทั่วไปที่ไม่ใช่เรื่องงาน ร้านอาหารที่เลือกมาวันนี้ก็เป็นร้านสไตล์จีนเห็นว่าจางเหว่ยเคยมาทานที่ร้านนี้และชอบมาก ฤทธาก็เลยให้เลขาส่วนตัวของเขาเป็นคนจองเป็นห้องที่มีความเป็นส่วนตัวไว้ให้ ทั้งโต๊ะมีแค่สามคนคือจางเหว่ย น้ำใส และฤทธาเดิมทีฤทธาอาจจะจองไว้เพื่อมาคุยกันส่วนตัวมากกว่า เพราะลูกน้องที่ตามมาก็นั่งทานกันอีกห้องหนึ่งไม่ได้มาร่วมโต๊ะด้วยแต่การที่มีเธอมานั่งด้วยแบบนี้มันจะดีจริงเหรอ? เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกที่จะต้องนั่งกินข้าวกับระดับผู้บริหาร“คุณน้ำใสอยากสั่งอะไรเพิ่ม สั่งได้เลยนะครับ” จางเหว่ยหันมาถามหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่ เธอมองดูอาหารที่วางเต็มโต๊ะจึงตอบเขาไป“แค่นี้ก็เยอะจนกินไม่หมดแล้วค่ะ”“เหลือก็ไม่เป็นไรครับ เหลือดีกว่าขาด”“แค่นี้พอแล้วค่ะ” เธอตอบเขาไปอย่างเกรงใจ กินกันอยู่สามคนแต่สั่งอาหารมาแปดอย่าง แถมแต่ละจานก็ใหญ่มากด้วย เธอจึงไม่ได้สั่งเพิ่ม“คุณน้ำใสลองเมนูนี้สิครับมันอร่อยมาก ตอนที่ผมกลับจีนไปคิดถึงม

วันหยุดสุดสัปดาห์หลังจากทำงานบ้านเสร็จน้ำใสได้มานั่งดูซีรีส์เรื่องที่กำลังติดงอมแงมในช่วงนี้ อย่างสบายใจโดยที่มีฟีนิกซ์นั่งเล่นเกมในมือถืออยู่ข้าง ๆ กัน“ช่วงนี้เธอไม่มีแผนไปต่างจังหวัดเหรอ ปกติทุกเดือนเธอจะไปช่วงนี้นี่” ชายหนุ่มเอ่ยถามแฟนสาวของตน“พอดีมีการปรับเปลี่ยนแผนงานนิดหน่อยค่ะ”ขณะที่กำลังเล่นเกมอย่างเมามันก็ถูกขัดจังหวะด้วยสายเรียกเข้า หน้าจอมือถือปรากฏชื่อของพ่อตัวเองขึ้นมาทำให้หงุดหงิดขึ้นมาทันที“ป๊าโทรมาอีกแล้ว” เอาหน้าจอให้แฟนสาวดู พร้อมกับทำหน้าเบื่อหน่าย“โทรมาทำไมไม่รู้ ไล่ไปตายแล้วนี่ หรือจะโทรมาเช็กว่าตายจริงหรือเปล่า เธอคิดว่างั้นไหม”“ไม่หรอกค่ะ พ่ออาจจะมีเรื่องสำคัญก็ได้”“ไม่มีอะไรสำคัญกับป๊าเท่ากับบริษัทกับเงินแล้วล่ะ โทรมาก็เหมือนเดิม คงให้ไปช่วยงานที่บริษัท เหอะ มีแต่เรื่องผลประโยชน์” วางมือถือคว่ำหน้าจอลงบนโต๊ะไม่สนใจสายเรียกเจ้านั้นก่อนสวมกอดเธอใบหน้าถูไถไปมาอย่างออดอ้อน“ถ้าเป็นไปได้ คนแบบป๊าเธออย่าไปอยู่ใกล้เด็ดขาดเลยรู้ไหม อยู่ให้ห่างเอาไว้จะดีที่สุด”“ต้องขนาดนั้นเลยเหรอคะ แต่ป๊าพี่เป็นเจ้านายเค้านะ”“ก็ทำงานในส่วนของเธอไป แต่ถ้าเจอกันก็ให้ยืนห่าง ๆ เ

ในที่สุดก็ถึงวันครบรอบสี่ปีแล้วหลังเลิกงานน้ำใสเดินทางมารับของขวัญที่สั่งทำให้ฟีนิกซ์ก่อนจะเดินทางไปต่อที่ร้านอาหารสุดหรูที่เราจะไปด้วยกันในวันครบรอบทุกปีเธอจองโต๊ะเอาไว้และไปนั่งรอเขาที่ภัตตาคารหรูที่ตั้งอยู่บนโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมือง โต๊ะถูกคลุมด้วยผ้าปูสีขาวตรงกลางวางเชิงเทียนเอาไว้พร้อมกับเทียนที่มีกลิ่นหอมอ่อนที่สร้างบรรยากาศน้ำใสสั่งอาหารรอเขาเพราะนัดกันไว้ที่เวลาสองทุ่ม วันนี้ที่ร้านของเขาค่อนข้างจะงานยุ่งเธอก็เข้าใจได้เธอนั่งรอเขาพร้อมกับมองนาฬิกาสลับไปที่ทางเข้าของภัตตาคาร ใจจดจ่อตื่นเต้นว่าเขาจะปรากฏตัวมาเมื่อไหร่ พอรอนานก็มีความเบื่อจึงหยิบมือถือขึ้นมาไถฟีดเล่นไปเรื่อยแต่ทว่าเวลาผ่านเลยไปจากที่นัดเอาไว้หนึ่งชั่วโมงก็แล้ว ก็แล้วตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา อาหารที่เธอสั่งเอาไว้ในช่วงใกล้เวลานัดก็เย็นชืด เธอลองพยายามโทรตามเขาแล้วแต่ว่าเหมือนอีกฝ่ายจะปิดเครื่องไม่มีสายเรียกเข้าหรือแม้แต่ข้อความในมือถือจากคนรัก ณ เวลานี้เธอควรอดทนรอเขาอีกสักหน่อยไหมปกติเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ยิ่งวันสำคัญแบบนี้แล้วด้วย ไม่ใช่ว่าเขาจะลืมมันหรอกใช่ไหม?รู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง และราวกับว

โบชัวร์บัตรเครดิต และเงินกู้วางอยู่เต็มโต๊ะทำงานของน้ำใสเธอรู้ว่าหากไม่มีความจำเป็นเธอจะไม่กู้หนี้ยืมสิน เธอรู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหนเธอเห็นแม่เห็นน้าทำงานช่วยกันใช้หนี้เพื่อไถ่บ้านที่ตากับยายเอาไปจำนองไว้ที่ธนาคาร พอสุดท้ายได้โฉนดคืนมาตากับยายกลับยกให้ทางลูกชายคนโตและลูกสะใภ้ เพราะคิดว่าแม่ของน้ำใสและน้ำเป็นผู้หญิง ในอนาคตก็ต้องแต่งออกจากบ้านต้องไปอยู่บ้านสามีอยู่ดี แม้จะมีลูกติดแต่แม่ของน้ำใสก็เป็นคนสวยมีผู้ชายมาตามจีบแทบไม่เว้นแต่ละวัน ตากับยายจึงคิดว่าคงหาสามีใหม่ได้ไม่ยาก พอตากับยายเสียทั้งลุงและป้ากลับไล่น้ากับแม่ออกจากบ้าน ทั้งสองพี่น้องก็ระเห็จเร่ร่อนมาอยู่ต่างจังหวัดมาเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน เปิดร้านรับซ่อมเสื้อผ้า รับปักชื่อ ปักลาย กันสองคนพี่น้องช่วยกันเลี้ยงดูน้ำใสให้เติบโตและจะต้องกู้เงินมาหมุนเวียนใช้จ่ายในเบ้านเพราะจำเป็นบ้าง แต่แม่ก็ยิ่งทำงานหนักเป็นสองเท่าไม่มีวันไหนที่ไม่เห็นแม่นั่งนอนเฉย ๆ แม้วันที่ไม่สบายในครั้งนี้ถึงน้ำใสไม่อยากเป็นหนี้แต่คราวนี้มันจำเป็นมากจริง ๆ เธอไล่สอบถามข้อมูลหลายธนาคารหากกู้รวมกันแล้วมันก็จะได้รวมอยู่ที่สามแสนบาทมากที่สุด รวมกับเงินเก็บของเธอที