All Chapters of ไม่ควรรัก คนหมดใจ: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากวางสายฟีนิกซ์ก็ขับรถกลับคอนโดเขาแวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนเพื่อซื้อของตามรายการที่แฟนสาวส่งให้และไม่ลืมที่จะซื้อเนื้อส่วนที่น้ำใสชอบทานมาด้วยพอเสร็จก็กลับไปรอที่คอนโด ฟีนิกซ์เอาของที่ซื้อมาไปวางไว้ในครัวก่อนที่ตัวเขาเองจะเข้าไปอาบน้ำเพื่อล้างตัวจากการทำงานหนักวันนี้ ทั้งกลิ่นเหงื่อและกลิ่นน้ำมันเครื่องติดตัวมาก็ต้องล้างออกให้หมดพออาบน้ำเสร็จก็จับมือถือมานั่งเล่นรอคนรักที่โซฟาหน้าทีวีมีสายเรียกเข้าบนมือถือของเขาสีหน้าอารมณ์ดีกลับแปลเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งทันทีเมื่อรู้ว่าใครโทรมาก่อนกดรับสายพร้อมกับน้ำเสียงไม่สบอารมณ์“ป๊ามีอะไร” (พรุ่งนี้กลับมาทานข้าวที่บ้านหน่อย ป๊ามีเรื่องจะคุยด้วย) “เรื่องอะไรสำคัญมากไหม คุยตอนนี้ก็ได้ ฟังอยู่” (มากินข้าวที่บ้านอยากคุยต่อหน้า) “กินไม่ลง มันอยากจะอ้วก” (ป๊าพยายามพูดดี ๆ กับแกแล้วนะ เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้อย่าทำให้มันยาก พรุ่งนี้มาทานข้าวที่บ้านด้วย) “ไม่ไป ถ้าอยากให้ผมไปมากป๊าก็ขับรถมาขอร้องอ้อนวอนผมสิ บางทีผมอาจจะคิดทบทวนอีกที” (อย่าให้ความอดทนป๊าหมดนะฟีนิกซ์) “หมดแล้วไง? ก็หมดไปสิ ใครสน” (แกน่าจะรู้ว่าป๊าทำอะไรได้บ้าง ถ้ายังอยาก

แกร๊ก! เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งสองคนหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน“เฮียอยู่นี่ไหม” ฟีน่าเจอกับภาพที่หญิงสาวที่เธอไม่รู้จักกำลังโน้มใบหน้าเข้าหาพี่ชายของเธอที่มีแฟนอยู่แล้ว“กำลังทำอะไรกัน” สีหน้าของฟีน่าแสดงความไม่พอใจพร้อมกับน้ำเสียงที่เข้มขึ้น เว็นดี้รีบผละออกจากฟีนิกซ์เดินออกมาห่างจากเขา หลุบใบหน้าลงไม่กล้าสบตาฟีน่า“ไม่มีอะไร” ฟีนิกซ์ตอบ“เฮีย” ว่ากดเสียงต่ำพร้อมกับสายตาคาดคั้น“ก็มันไม่มีอะไร เมื่อกี้น้องเขาแค่เอาขนมมาให้” ก่อนที่น้ำใสจะเดินตามเข้ามาทีหลัง เลยไม่ทันได้เห็นภาพดังกล่าว“แกจะรีบเดินอะไรขนาดนั้น”“ถ้าแกรีบเดินตามฉันเร็วกว่านี้หน่อยก็คง…” หันไปมองพี่ชายที่กำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาจริงจัง ฟีน่าเองก็รู้อยู่ว่าพี่ชายนั้นเคยผ่านผู้หญิงมามากมาย เธอกลัวว่าพี่ชายจะเป็นคนเจ้าชู้ตอนแรกเลยค้านหัวชนฝาไม่อยากให้พี่เธอคบกับน้ำใสด้วยซ้ำเธอไม่อยากให้น้ำใสต้องมาเสียใจอีกฟีน่าจำได้ดีในตอนที่น้ำใสผิดหวังและเสียใจจากรักครั้งแรกเธอเป็นคนที่อยู่ด้วยในทุกเหตุการณ์เห็นว่าน้ำใสเจ็บปวดและทรมาณมากแค่ไหนกับการถูกหักหลัง พอเห็นน้ำใสเจ็บในใจของฟีน่าเองก็เจ็บไม่ต่างกัน เธอชอบเห็นรอยยิ้มของเพื่อนมากก

“ไอ้ฟีนิกซ์!” ชายหนุ่มยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นสีหน้าของพ่อกำลังโมโหก่อนหยัดกายขึ้นจากเก้าอี้ก้าวถอยออกมาจากโต๊ะอาหาร“ผมไม่อยากพูดมากหรอกนะเรื่องของป๊า แต่ผมขอล่ะ อย่ามายุ่งวุ่นวายกับผมอีก ผมจะทำอะไรที่ไหนก็เรื่องของผม”“แต่แกเป็นลูกป๊า ป๊าไม่อยากให้แกเป็นแค่ไอ้เศษสวะที่ไร้อนาคต ฉันสร้างทุกอย่างเพื่อให้แกกับน้องแกจะได้ไม่ต้องลำบาก พอฉันตายไปบริษัทก็เป็นของพวกแก แค่ขอให้มาช่วยงานทำให้ไม่ได้หรือไง”“งั้นรอป๊าตายก่อนดิ ผมจะมาช่วย”“ไอ้ฟีนิกซ์”ปึ้ง!! เสียงฝ่ามือหยาบตบลงบนโต๊ะด้วยความไม่พอใจอย่างสุดขีดก่อนจะลุกพรวดขึ้นตบหน้าลูกชายอย่างแรงจนหน้าหันตอนนี้ทุกคนนั่งไม่ติดเก้าอี้ ฟีน่ารีบเข้าไปดึงแขนพ่อของตัวเองส่วน ภิรดา ก็เข้าไปดูใบหน้าของลูกชายมุมปากของเขามีเลือดซึมออกมามือและดวงตาของเธอสั่นเครือ“มันต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเลยหรือไง ลูกอุตส่าห์กลับบ้านมากินข้าวพร้อมหน้ากัน ทำไมต้องทำร้ายกันด้วย” ภริดาหันไปตวาดใส่สามีที่ใช้ความรุนแรงกับลูก“ก็ดูมันพูดกับผมสิดา ดูมันพูดกับพ่อตัวเองสิ ตบแค่นี้ยังถือว่าปรานีมากแล้ว ทำตัวห่าเหว ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ฉันอุตส่าห์จะทำให้มันมีอนาคตที่ดี แล้วดูมั

หลายวันผ่านไป น้ำใสเดินทางมายังจังหวัดสุดท้ายเพื่อไปหาลูกค้าประจำของเธอ ก่อนจะกลับไปสำนักงานใหญ่ที่กรุงเทพฯเมื่อมาถึงร้านขายซ่อมรถและจัดจำหน่ายอะไหล่รถยนต์ขนาดใหญ่ของจังหวัด เธอก็นำใบเสนอราคามาให้กับทางเจ้าของร้าน ที่เขาได้โทรขอเธอเอาไว้เมื่อวานก่อนที่จะเดินทางมาหา น้ำใสรู้จักกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดีเพราะว่าเป็นรุ่นพี่ของเธอที่คณะแถมนานานั้นยังมีธุรกิจอย่างอื่นอีก เธอมีโชว์รูมขายรถที่ตอนนี้สามีเป็นคนดูแล“สวัสดีค่ะพี่นา” เธอเดินเข้าไปทักทายเจ้าของร้านที่ก็รู้จักกันอยู่แล้วเพราะน้ำใสเป็นน้องรหัสของนานาที่มหาลัย และด้วยความที่ว่าทั้งสองติดต่อกันเรื่องอะไหล่ตลอดทำให้สนิทกันมากขึ้น“เข้ามานั่งเลยจ้ะ”“น้ำเอาใบเสนอราคาของที่พี่ขอมาให้ค่ะ”“ขอบใจนะ” นานาเจ้าของร้านซ่อมรถรับใบเสนอราคามาดู ก่อนจะทำสีหน้าพอใจ และหยิบปากกาเอามาเซ็นชื่อลงบนใบเสนอราคาเพื่อรับทราบ“พี่เอาตามนี้เลย”“ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่นาโอนเข้าบัญชีบริษัทบัญชีนี้เลยนะคะ แล้วเดี๋ยวน้ำจะขอหลักฐานการโอนเงินแล้วจะให้ทางสโตร์จัดของส่งให้”“ขอบใจนะน้ำ เดี๋ยวมีไปที่อื่นอีกไหมเนี่ย”“ไม่มีแล้วค่ะพี่นา เสร็จจากตรงนี้ก็จะไปกินข้าวแล้วเดินทาง

“คิดถึงจัง ขอจัดให้หายคิดถึงหน่อย” พอพูดจบก็ป้อนจูบให้กับคนรักที่นอนอยู่ใต้ร่าง เธอรับจูบอันแสนคุ้นเคยจากเขา แต่มีบางอย่างที่แปลกไปเพราะเธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นบุหรี่จากคนรักปะปนมากับการจูบ เหมือนตอนแรกเริ่มที่เราคบกัน แต่เพราะเธอแพ้เขาจึงเลิกสูบไป แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลใดเขาถึงกลับมาใช้มันอีกครั้ง เธอไม่ได้ผลักเขาออกเพียงเพราะเรื่องแค่นี้ บทจูบอันแสนหวานยังคงดำเนินต่อไป เพียงเก็บเอาความสงสัยไว้ในใจไม่ถามออกไปในตอนนี้ให้เสียบรรยากาศ เขาคงมีเหตุผลของเขา เพราะเธอเองก็ต้องการเขามากกว่าที่จะถามหาเหตุผลเหล่านั้นในเวลานี้ ร่างใหญ่ดูดดึงกลีบปากอันนุ่มนิ่มราวกับเยลลี่ไปมาอย่างชอบใจ ก่อนสอดเรียวลิ้นสากแทรกเข้าไปทักทายเรียวลิ้นร้อนในโพรงปากคนตัวเล็กเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนความหวานกันอยู่ภายในอย่างไม่มีใครยอมใคร “อือ” เสียงครางหวานอันแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาเป็นระยะขณะที่กำลังดำดิ่งไปสู่ห้วงของไฟราคะ เขาผละจูบออกเพื่อมองใบหน้าสวยให้ชัด พวกแก้มของเธอแต้มสีแดง เขาอดไม่ได้ที่จะสัมผัสด้วยมือของตัวเอง เจ้าของนัยน์ตาสีอัลมอนด์คู่สวยขยับถูไถกับมือของเขาที่จับอยู่ราวกับลูกแมวมิหนำซ้ำยังส่งออดอ้อนเป็นการเชื้อเช