Alle Kapitel von ไม่ควรรัก คนหมดใจ: Kapitel 41 – Kapitel 50

สองสัปดาห์ต่อมาน้ำใสก็เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเตรียมเอกสารที่ต้องใช้ในการเดินทางไปที่จีนในวันพรุ่งนี้ตอนเช้า ตลอดสองสัปดาห์น้ำใสก็ประชุมกับทีมตลอดทั้งสองสัปดาห์เพื่อให้งานออกมาดีที่สุดแม้จะยุ่งมากแค่ไหนก็ไม่ลืมที่จะทำอาหารให้คนรักตั้งแต่เช้ามืดเพื่อให้เขากินก่อนจะไปทำงาน“ตอนเที่ยงให้ไปส่งที่สนามบินไหม” ตักข้าวต้มหมูขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามคนรัก“ไม่ต้อง รถตู้บริษัทจะมารับเค้าที่นี่ตอนเที่ยง”“งั้นเดี๋ยวตอนสิบเอ็ดโมงมาหา ขอเอารถไปส่งลูกค้าก่อน”“มาทำไมคะ”“ก็อยากเห็นหน้า ไม่ได้เจอกันอีกหลายวัน”“แค่สามวันเอง”“ครั้งนี้ไปไกลเกินไง”“ตามใจค่ะ”หลังจากที่ฟีนิกซ์ออกไปทำงานน้ำใส ก็เช็กเอกสารสำคัญอีกครั้ง เพื่อไม่ให้ตกหล่น ก่อนจะไปอาบน้ำและเตรียมตัวออกเดินทาง เธอสวมชุดที่ใส่สำหรับเดินทาง และกำลังนั่งแต่งหน้าทำผมและรอจนกระทั่งอินธิราโทรมาหาบอกว่าตอนนี้รถมาถึงคอนโดแล้ว น้ำใสลากกระเป๋าเดินทางกำลังจะออกจากห้อง ฟีนิกซ์ที่บอกว่าจะมาส่งก็ยังไม่มา เธอคิดว่าเขาน่าจะยุ่งมากจึงฝากข้อความไว้Baby_Namsai : พี่คะ เค้าไปก่อนนะ เอาไว้ถึงที่นู่นแล้วเค้าจะโทรหานะ เขาไม่ได้อ่านข้อความของเธอในทันทีน่าจะยุ่งมากจริง ๆ

น้ำใสออกเดินทางจากสนามบินที่ไทยมุ่งหน้าสู่จีนใช้เวลาประมาณห้าชั่วโมง พอเครื่องบินลงจอดที่สนามบินก็มีรถมารับทุกคนไปยังโรงแรมก่อนจะแยกย้ายเอาของไปเก็บในห้อง น้ำใสได้พักอยู่กับอิงดาวเลขาของฤทธา การประชุมและดูงานมีในวันพรุ่งนี้ฤทธาจึงปล่อยให้พนักงานได้พักผ่อนใครอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ได้ว่าอะไร เพราะแต่ละคนก็คงเตรียมความพร้อมเรื่องของงานกันมาหนักแล้ว ให้ผ่อนคลายก่อนไปเจอความตึงเครียดพรุ่งนี้“น้ำใส” ฤทธาเอ่ยเรียกแฟนลูกชายขณะที่กำลังขึ้นลิฟต์ไปชั้นของตัวเอง“ค่ะคุณฤทธา”“เย็นนี้เธอไปกินข้าวกับฉันหน่อย ฉันมีนัดกับลูกค้าฉัน แต่อยากให้เธอไปด้วยกัน อยากให้เธอได้รู้จักลูกค้าของฉัน”“ได้ค่ะ” เธอตอบรับเสียงเบา“หนึ่งทุ่มเจอกันที่ล็อบบี้”พอลิฟต์เปิดออกน้ำใสก็ลากกระเป๋าของเธอไปยังห้องพัก พร้อมกับอิงดาวภายในห้องมีเตียงสองเตียงน้ำใสจึงหันไปถามอิงดาว“พี่ดาวเอาเตียงไหนคะ”“น้ำเลือกก่อนเลย”“เอาฝั่งนี้ละกัน” เธอเลือกฝั่งที่ติดกับผนังห้องแล้วก็จัดแจงของให้เข้าที่“พี่อิงพี่รู้ไหมว่าเย็นนี้เราต้องไปเจอลูกค้าชื่ออะไร” อิงดาวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมา“คุณมีมี่ซัปพลายเออร์ที่ส่งวัตถุดิบให้เรา”“แล้วเข

ทั้งสองคนคุยกันอยู่ครู่หนึ่งซึ่งน้ำใสเองก็ฟังไม่ออกก่อนจะหันไปมองอิงดาวที่กำลังกำชายเสื้อของตัวเองแน่น ดวงตาเธอสั่นเครือกัดกรามจนมันปูด แต่ใบหน้ากลับพยายามแสดงว่ากำลังข่มอารมณ์ความรู้สึกตัวเองอยู่ ก่อนที่ฤทธาจะหันกลับมาตอบเหตุผล“เธอบอกว่าเลขคี่มันไม่เป็นมงคล อาหารบนโต๊ะก็ต้องจัดเป็นคู่ เก้าอี้ก็เหมือนกัน เหตุผลมีอยู่แค่นั้น” เท่าที่ฟังดูน้ำใสคิดว่ามีมี่ไม่น่าจะพูดแค่นั้นแน่ เธอรู้มาว่าอิงดาวสามารถพูดจีนได้เธอต้องฟังออกว่ามีมี่พูดอะไร และคงเป็นคำพูดที่น่าจะแย่สำหรับอิงดาว ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่พยายามข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ขนาดนั้นแน่นอน“งั้นตอนนี้ก็นั่งได้แล้วใช่ไหมคะ เพราะมีสี่คนแล้ว หากเรานั่งกันแค่สามคนจะทำให้คุณมีมี่รู้สึกไม่ดีหรือเปล่าคะ” น้ำใสทำให้ฤทธาถึงกับหยัดยิ้ม“งั้นนั่งลงสิอิงดาว” ฤทธาเอ่ยบอกให้เลขาส่วนตัวที่ทำงานด้วยกันมานานนั่งลงร่วมโต๊ะ“ค่ะท่าน” เธอทำตามคำสั่งของเขาราวกับหุ่นยนต์ที่มีหน้าที่ทำตามที่เขาสั่ง‘หลี่เทียน คุณให้หล่อนนั่งกับเราทำไม’ ‘ผมบอกน้ำใสไปว่า คุณไม่ชอบเลขคี่ เธอกลัวคุณจะรู้สึกไม่ดีตอนนี้เธอบอกว่าให้อิงดาวนั่งด้วยกันจะได้เป็นเลขคู่ไง’ ฤทธาก็ชอบใจในความหั

LJW Auto Co., Ltd.(บริษัท แอลเจดับเบิ้ลยู ออโต้ จำกัด) น้ำใสหอบเอาไอแพด และแล็บท็อปที่มีไฟล์นำเสนอ ไปเตรียมพรีเซนต์งานขายให้กับทางของ LJW ออโต้ พอเข้าไปในห้องประชุมยังคงต้องรอฝั่งของทางนั้นมากันครบก่อนจะเริ่มประชุม น้ำใสจึงมีเวลาว่างนิดหน่อยเธอหยิบมือถือขึ้นมาดู ยังไม่มีข้อความหรือสายเรียกเข้ามาจากฟีนิกซ์เลยแม้แต่สายเดียว มันกลับทำให้เธอหวั่นใจอยู่ลึก ๆ ซึ่งเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เหล่าคนของทางจางเหว่ยก็เข้ามาในห้องประชุมเธอจึงเก็บมือถือไปเสียก่อนการประชุมหารืออันเข้มข้นก็ได้เริ่มต้นขึ้น กินเวลาไปจนหมดในช่วงเช้า เพราะทางนั้นยังไม่พอใจกับราคาที่เสนอมาให้ ทางทีมของจางเหว่ยก็ต้องนำกลับไปทบทวนใหม่อีกครั้งส่วนในช่วงบ่ายก็มีนัดประชุมกับทางอีกเจ้า แต่จะเป็นการประชุมเฉพาะผู้บริหาร งานของฝ่ายขายจึงจบลงในช่วงเช้า ก่อนจะออกไปหาร้านอาหารนั่งกินข้าว และพักหายใจหายคอกันน้ำใสกับทีมขายเลยได้ไปนั่งกินข้าวด้วยกันระหว่างนั้นน้ำใสก็เอาแต่มองมือถือ แทบจะไม่แตะข้าวเที่ยง“น้ำ”“หืม”“ทำไม ไม่แตะข้าวเลย ไม่ชอบกับข้าวเหรอ อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่สั่งอย่างอื่นให้ดีกว่า” เพราะหนึ่งในทีมขายพูดจีนได้เผื

จางเหว่ยและน้ำใสล้มลงพื้นในจังหวะเดียวกันกับเสียงของท่อนเหล็กหลายสิบท่อนตกกระทบพื้นรัว ๆขณะที่ล้มลงท่อนเหล็กปลายตัดที่มีความคมก็เฉี่ยวแขนของน้ำใสคมของมันทำให้เกิดแผลเป็นรอยยาวแต่ยังโชคดีที่ไม่ได้ทับลงมาโดยตรง หากตกลงมาโดนเต็มขาคงได้มีกระดูกหรือร้าวกันบ้าง คนอื่นรีบเข้ามาดูทั้งสองคน จางเหว่ยลูกขึ้นก่อนรีบพยุงตัวของน้ำใสให้ยืนตาม“คุณน้ำใสคุณโอเคไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษนะคะผลักคุณซะแรงเลย”“ผมสิต้องขอบคุณที่คุณช่วยไม่งั้นคง…” คนงานวิ่งมาขอโทษขอโพยกันใหญ่ หัวหน้าที่คุมงานก่อสร้างก็ตามลงมาต่อว่าคนงาน“ไม่เป็นไรเราไม่ควรเขามาในเขตก่อสร้างเอง” จางเหว่ยบอกก่อนที่คนงานจะกลับไปทำงานต่อ แล้วหันมาดูน้ำใส เขามองไปที่แขนของเธอตอนนี้ที่แขนเสื้อมีรอยฉีกขาดพร้อมกับเลือดที่ไหลลงมาเป็นทางตามแขน“ที่แขนคุณมีเลือดออก” น้ำใสมองดูเลือดที่แขนตัวเองเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา จางเหว่ยหันไปบอกผู้ช่วยของตนเพื่อพาน้ำใสไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดหลังจากนั้นก็พาน้ำใสไปทำแผลที่โรงพยาบาลแผลของเธอเป็นรอยค่อนข้างยาวจึงต้องมีการเย็บปิดบาดแผล เสร็จแล้วก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน จางเหว่ยเป็นคนดูแลเรื่องค่