Alle Kapitel von ไม่ควรรัก คนหมดใจ: Kapitel 31 – Kapitel 40

น้ำใสกลับมาทำงานที่บริษัททันทีหลังจากที่หายป่วยในช่วงระยะเวลานั้นเธอก็ยังดื้อเล็กน้อยเพราะทำงานนอกที่รับทำบัญชีของลูกค้าให้เสร็จ แต่ก็ไม่ได้ฝืนร่างกายจนเกินไป และมีเวลาให้กับฟีนิกซ์มานิดหน่อย ทำให้เขาไม่อารมณ์เสียอย่างช่วงที่ผ่านมาเธอจำได้ว่าหมอนัดแม่ไปรับยาวันนี้เธอจะต้องเป็นคนโอนเงินจ่ายค่ายา น้ำใสโทรไปหาหน้าที่คอยดูแลแม่แทนเธอ ที่ต่างจังหวัดถามเรื่องที่หมอนัดรับยาในวันนี้“น้าอ้อย พาแม่ไปหาหมอยัง”(ไปมาแล้ว กลับบ้านแล้ว) “วันนี้ไม่ได้จ่ายเงินเหรอ ทำไมไม่เห็นโทรมา หมอให้ยาต่อหรือเปล่าน้าอ้อย” น้ำใสใจคอไม่ดีเพราะเธอยังไม่ได้จ่ายเงินค่ายา แต่หมอให้แม่กลับบ้านกลัวว่าการรักษามันจะไม่ได้ผลอีกหมอถึงไม่มีการรักษาต่อ(อ๋อ จ่ายแล้ว) “ใครจ่าย น้ำยังไม่ได้โอนให้เลยนะ”(ตอนไปที่ช่องจ่ายเงินเจ้าหน้าที่บอกว่ามีคนชื่อฤทธาจากบริษัทชื่อฟีรารีสติดต่อมา เขาจะดูแลเรื่องค่ารักษาให้ทั้งหมดจนกว่าจะหาย เป็นบริษัทที่น้ำทำอยู่ใช่ไหม) “ใช่ แล้วเขาบอกอะไรอีกไหม” ต้องเป็นฝีมือของเพื่อนสนิทของเธอแน่ ๆ(ไม่มีแล้วล่ะ ครั้งหน้าถ้าไปหาหมออีกเขาจะส่งใบเสร็จไปที่บริษัทฟีรารีสแทน) “เหรอน้า”(อืม บริษัทดี ๆ เจ้านาย

“ฉันทราบดีค่ะว่าทางคุณอาจจะยังไม่มั่นใจกับทางบริษัทของเรา เพราะเรายังไม่เคยได้ร่วมงานกัน แต่บริษัทเราไม่ได้ใหม่ในตลาดนี้เรามีประสบการณ์มาสามสิบกว่าปี เราผลิตชิ้นส่วนให้กับรถยนต์หลายรุ่นทั่วโลกพร้อมประกอบ” เธอเปิดรูปรถยนต์ที่เคยสั่งผลิตกับทางบริษัทให้ทางฝั่งของจางเหว่ยดู“นี่คือรถที่เราผลิตชิ้นส่วนและประกอบให้ จะเห็นได้ว่ารถพวกนี้ได้คะแนนทดสอบทางด้านความปลอดภัย และมาตรฐานการประกอบที่สูงที่สุดในตอนนี้ ซึ่งทางบริษัทเราได้ทำสัญญาเป็นผู้ผลิตและประกอบเพียงเจ้าเดียว และโรงงานผลิตของเรามีในต่างประเทศด้วย ซึ่งใช้มาตรฐานเดียวกันหมด ลูกค้าของทางคุณจะได้รับความมั่นใจได้แน่นอนว่ามาตรฐานการผลิตและประกอบเดียวกับรถยนต์ระดับโลกเหล่านี้”“แล้วทางผมจะมั่นใจได้อย่างไรล่ะครับว่าลูกค้าจะสนใจรถเพราะเรื่องแบบนี้”“จากที่สำรวจแล้วคนจะค่อนข้างกังวลกับอายุการใช้งานและความทนทานของสินค้ามากค่ะ เพราะรถเป็นสินค้าที่ต้องใช้ในระยะยาวอย่างน้อยก็ต้องใช้งานไปได้ยาว ๆ ได้7-10 ปี”“แต่ยังไงเรื่องราคาของรถก็เป็นตัวหลัก ๆ ที่คนจะตัดสินใจซื้อนะครับ ถ้าเพิ่มราคาต้นทุนราคาสินค้าก็ต้องสูงขึ้น ถ้าขายรถในราคาสูงคนจะซื้อกันเหรอครั

“อ้าวคุณจางเหว่ย ฉันคิดว่าคุณกลับจีนไปแล้วซะอีก”“พอดีลูกน้องผมยังอยากอยู่เที่ยวที่ไทยอีกคืนครับ มาถึงเช้ามืดก็ไปประชุมเลย ผมก็เลยตามใจสักหน่อย”“คุณเป็นเจ้านายที่ใจดีมากเลยนะคะเนี่ย”“ตอนทำงานผมก็จริงจังครับ แต่นี่เลิกงานแล้วก็พักผ่อนกันเต็มที่ครับ ไม่ได้ถือว่าเป็นเจ้านายกับลูกน้อง ถือว่าเป็นครอบครัว” ดูแล้วจางเหว่ยน่าจะเป็นเจ้านายในฝันของลูกน้องหลาย ๆ คน“งั้นไปนั่งด้วยกันไหมครับ ยังไงก็ได้ร่วมงานกันอยู่แล้ว ไปนั่งดื่มนั่งคุยเล่นกัน เราคงได้ร่วมงานกันยาว ๆ”“อืม…จะคุยกันรู้เรื่องเหรอคะ ทีมงานส่วนใหญ่ของคุณก็เป็นคนจีนทั้งนั้นด้วย”“ทีมที่ผมพามาพูดไทยได้ หรือฟังไทยออกหมดครับอาจจะพูดไม่ค่อยคล่องบ้างแต่พอสื่อสารได้”“พี่อิน พี่ไหม พี่หนูน้อยว่าไงอยากไปไหม” ทางอินและรุ่นพี่ของน้ำใสก็เกร็งเล็กน้อย เพราะเขาคือลูกค้าคนสำคัญรู้สึกไม่ค่อยกล้าจะคุยเล่นกลัวจะกระทบกับงานได้“ไปเถอะครับ ผมเลี้ยงเองอยากกินอะไรสั่งได้เลยไม่อั้น”“แหม ลูกค้าระดับวีไอพีชวนทั้งทีจะปฏิเสธก็คงจะดูไม่ดีเนอะ” อินตอบไปเหมือนเกรงใจแต่ความจริงแล้ว ของฟรีใครอยากจะปฏิเสธกัน แถมเหล้าที่ฝั่งนั้นสั่งมามีแต่ของแพง ๆ ทั้งนั้น พวกเธ

ทั้งสองไล่สายตามองเมนูของทางร้าน น้ำใสมาทานอาหารที่นี่บ่อยเมนูโปรดของเธอคงหนีไม่พ้นสเต๊กเนื้ออย่างดี ที่ราดซอสสูตรพิเศษของทางร้าน“ฉันขอเป็นสเต๊กเนื้อเอไฟว์ แล้วก็ขอแชมเปญ คุณจางเหว่ยจะรับอะไรดีคะ”“ผมขอเป็นสเต๊กเหมือนคุณน้ำใสกับไวน์แดงครับ” น้ำใสพยักหน้า พนักงานรับคำสั่งก่อนจะเดินไปในครัว น้ำใสมองไปรอบ ๆ ชั้นดาดฟ้าแห่งนี้สามารถมองเห็นวิวได้โดยรอบ ลมอ่อน ๆ พัดโชยมาทำให้นึกถึงบรรยากาศที่ได้มานั่งทานข้าวในวันพิเศษกับฟีนิกซ์“วิวที่นี่สวยดีนะครับ”“ใช่ค่ะ มองเห็นทั้งเมืองได้เลย คุณจางเหว่ยชอบหรือเปล่าคะ” เขามองตาเธอเหมือนกับชะงักไปครู่หนึ่งทำให้น้ำใสเอียงศีรษะสงสัย“ชอบครับ สวยมาก” เขาตอบพร้อมกับยิ้มออกมา สายตานั้นเป็นประกายเหมือนกับมีดวงดาวอยู่ในนั้น เธอเข้าใจว่าเขาคงจะถูกใจที่นี่ไม่น้อยเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีการสร้างความประทับใจให้ลูกค้าก็เป็นหนึ่งในหน้าที่ของเธอเช่นกัน ลูกค้ามีหน้าที่ซื้อสินค้าส่วนเธอมีหน้าที่ซื้อใจลูกค้า“งั้นวันหลังต้องมาบ่อย ๆ แล้วนะคะ ที่นี่อาหารอร่อยหลายอย่างเลย”“คุณน้ำใสมาบ่อยเหรอครับ”“ก็นาน ๆ ทีค่ะ” เขากำลังจะหยิบของขวัญที่ซื้อเอาไว้ให้เธอก่อนจะมองเห็นว่าเธอน

ดวงตาคมจดจ้องมองไปยังเจ้าของดวงตากลมสวยคู่นั้นที่สะท้อนภาพของเขา ก่อนเลื่อนสายตามองไปที่ริมฝีปากสีแดงแวววับ “จูบหน่อย” เอ่ยบอกเสียงทุ้มและแผ่วเบา น้ำใสก็ทำตามไม่ได้ขัด ขยับริมฝีปากอ่อนนุ่มเข้าใกล้ของอีกฝ่ายก่อนป้อนความหวานผ่านจูบให้กับเขา ทันทีที่ริมฝีปากทั้งสองแตะกันราวกับมีไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างกายของเธอ เธอไม่เคยอ่อนไหวต่อความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดแต่มันก็ทำให้รู้สึกดี เรียวลิ้นสากสอดแทรกเข้าตามรอยแยกเข้าไปไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กที่อยู่ภายใน ตวัดพันเกี่ยวกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร ยิ่งเธอตอบโต้เขายิ่งรุกหนักราวกับจะช่วงชิงเอาการหายใจของเธอไป กลิ่นบรั่นดีของเขาปะปนกับกลิ่นลิปสติกกลิ่นเบอร์รีคละคลุ้งและอบอวลอยู่ในรสจูบอันดูดดื่มคล้ายกับค็อกเทลอันแสนหวานที่มีทั้งกลิ่นแอลกอฮอล์แต่ก็มีไซรัปเบอร์รีรสเปรี้ยวอมหวานยิ่งกระตุ้นให้อยากดื่มด่ำกับรสจูบนี้ไม่รู้จบ ขณะที่ริมฝีปากบดเคล้าคลึงไปมาอย่างหนักหน่วงมือทั้งสองคู่ต่างไล่สัมผัสร่างกายของอีกฝ่ายอย่างไร้ทิศทาง อยากสัมผัสให้มากกว่านี้ อยากครอบครองอีกฝ่ายเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว นานหลายนาทีก่อนที่ริมฝีปากทั้งสองจะหยุดการเชื่อมต่อกั