All Chapters of Our Secret บังเอิญรักยัยตัวป่วน (ดินอลิซ) : Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ ซวย ซวย ซวย!!! เมื่อไอ้พี่คิว ไอ้เพื่อนพี่ชายสุดเฮงซวยที่เพิ่งร่อนแจกการ์ดแต่งงานไปไม่นานกับแฟนสาวกลับมาวอแวฉันจนน่ารำคาญฉันจึงตัดปัญหาไปด้วยการบอกว่า “หนูมีแฟนแล้ว!!” “…” “นั่นไงแฟน” ฉันชี้นิ้วไปที่ผู้ชายที่กำลังจะเดินผ่านหน้าไป พร้อมกับรีบเดินเอามือไปดึงแขนอีกฝ่ายมากอดแนบไว้กับตัว “นี่พี่ดินแฟนหนูเอง พี่คิวเลิกมายุ่งกับหนูสักที!!! ใครอยากจะเป็นควายให้ไอ้พี่บ้านั่นหลอกกัน!!! หลังจากที่เดินเข้ามาในลิฟท์ด้วยกันกับพี่ดินฉันก็รีบปล่อยมือออกจากแขนเขา พร้อมกับก้มหน้าก้มตาเอ่ยปากขอโทษ “อลิซต้องขอโทษที่บอกว่าพี่ดินเป็นแฟนหนูด้วยนะคะ” พูดจบฉันก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ขอโทษพี่ดินซึ่งเป็นเพื่อนของพี่รักษ์แฟนของเฟย์เพื่อนฉันอีกที “….” แต่เงียบไร้เสียงตอบกลับมา มีแต่ดวงตาที่มองสบมาดุๆพร้อมกับถอนหายใจใส่หน้ากันด้วยความหงุดหงิดนี่อีก “อลิซไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ แต่มันไม่มีทางเลือกจริงๆ ไอ้บ้านั่นมันตามตื้อไม่หยุดเลยอ่ะ” “เอาพี่ไปอ้างว่าเป็นแฟน ถามพี่รึยัง??” ฉันได้แต่ส่ายหัวไปมาด้วยความรู้สึกผิด “อลิซขอโทษ” ฉันได้แต่พูดคำเดิมย้ำไปอีกรอบก็ไม่รู้จะพูดคำไหนแล้วนี่นะ “เวลาแบบนั

หลังจากกลับมาจากมหาลัยฉันก็แวะเข้าห้างไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต พวกของใช้ส่วนตัวและพวกของสดไว้ทำกินติ้ง!เสียงแจ้งเตือนข้อความจากเฟสบุ๊คดังขึ้นระหว่างที่ฉันเดินเลือกซื้อของอยู่เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่าเป็นแชทจากคนที่ไม่อยากคุยด้วยที่สุด(ห้องแชทส่วนตัว P’Qคิว)P’Qคิว : พี่ไม่ได้รักอ้อนนะน้องอลิซ แต่ป๊ากับม๊าจัดการทุกอย่าง อลิซเชื่อพี่นะครับรำคาญจริง!วันนี้รอบที่ 10 เดี๋ยวบล็อกแม่งเลยนี่หลังจากอ่านข้อความจบฉันก็กดปิดโทรศัพท์ไม่ได้ตอบกลับอะไรไป พี่คิวคือเพื่อนพี่ชายของฉันเอง ก่อนหน้านี้สักประมาณสองอาทิตย์ก่อนฉันไปเห็นการ์ดแต่งงานของพี่คิวกับเจ้าสาวที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องของพี่ชายตัวเอง ตอนที่เห็นนั้นได้แต่ตัวชามือชาหน้าชาไปหมดฉันโดนหลอกจากเพื่อนของพี่ชาย!แม้จะยังไม่ได้ตกลงคบกันแบบจริงจังเป็นแฟนกัน แต่การที่เขามาพูดจาเหมือนชอบและจีบกัน ให้ความหวังฉันจนฉันเผลอปล่อยใจอาจจะเพราะไม่เคยมีแฟนมาก่อนด้วย พอมีผู้ชายมาคุยด้วยดีหน่อยก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของเขา ฉันไม่ได้คิดไปเองว่าพี่คิวจีบฉันเชิงชู้สาว แต่การพูดจาการคุยแชทแม้แต่การโทรคุยกันทุกคืนเกือบสามเดือนที่ผ่

วันนี้ฉันมีเรียนบ่ายแค่คาบเดียวก็ประมาณสองชั่วโมงเห็นจะได้ ฉันขับรถเข้ามาจอดในมหาลัย เมื่อจอดรถเสร็จก็เดินไปหาเพื่อนที่โต๊ะนั่งข้างตึกคณะอีกประมาณสัปดาห์กว่าๆก็จะสอบปิดเทอมแล้ว เดินมาใกล้จะถึงคณะฉันก็ต้องเดินผ่านคณะวิศวะก่อน เป็นอะไรที่น่าอายมากผู้ชายคณะนี้มันยังไงกันเดินผ่านทุกวันแซวมันทุกวันจริงๆเลยขณะที่กำลังจะเดินพ้นมุมตึกคณะวิศวะก็มีเสียงเรียกดังขึ้น “น้องครับ!”ฉันหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่า ‘มีธุระอันใด’“คะ?”“เอ่อ พอดีเพื่อนพี่อยากจะขอเบอร์น่ะ”“อ้อ คนไหนคะ?” ฉันถามพี่คนที่มาขอเบอร์ฉันไปให้เพื่อนพร้อมกับมองหาไปทางด้านหลังเขา“อยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามน่ะ” ฉันหันมองตามมือที่เขาชี้นำไป“ไม่สะดวกให้ค่ะ” ฉันตอบออกไปนิ่งๆ “แค่ให้เพื่อนมาขอเบอร์ให้ก็ไม่ผ่านมาตรฐานแฟนแล้วค่ะ ไปนะคะ” หลังพูดจบฉันก็เดินออกมาเลยไม่อยู่รอให้ได้ทักท้วงอะไรอีก เฮ้อ! อารมณ์เสียไปหาชาเขียวกินให้อารมณ์ดีดีกว่าเมื่อเดินมาถึงคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ข้างคณะฉันจึงเดินเข้าไปพร้อมกับก้มหน้ากดโทรศัพท์ตอบแชทให้เพื่อนมาเจอกันที่คาเฟ่ไปด้วยตุบ!อ่ะ เจ็บ! ฉันเดินชนกำแพงไม่ใช่กำแพงอย่างที่เข้าใจแต

“พี่ดิน!”ฉันมองพี่ดินอย่างต้องการความช่วยเหลือ แต่ก็กลัวว่าเขาจะว่าฉันสร้างปัญหาให้จึงตัดสินใจบอกปัดไป“ไม่เป็นไรค่ะ”“จะกลับแล้ว?”“ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ฉันรีบเดินมาที่รถก่อนที่พี่ดินจะถามไปมากกว่านี้ ตอนนี้อาการที่ควบคุมไม่ได้มันรุนแรงจนไม่รู้ว่าตัวเองจะขับรถถึงห้องได้ยังไง รีบล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าตุบ!“ไอ้กุญแจไม่รักดี จะมาตกอะไรตอนนี้” ฉันบ่นพร้อมกับพยายามทรงตัวไม่ให้ตัวเองทรุดลงไปกับพื้นเพื่อจะหยิบเอากุญแจรถ มือสั่นอย่างไม่อาจควบคุมได้ หัวใจเต้นแรงมากเลย หมับ!ฉันรีบหันไปมองมือที่จับเอื้อมมาหยิบกุญแจรถจากมือฉันไปอย่างรวดเร็ว“พี่ดิน”“เป็นไร”“ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง”“เป็นก็บอกว่าเป็นดิวะ จะทำอวดเก่งไปเพื่อ!?” พี่ดินว่าฉันพร้อมกับดึงฉันไปขึ้นรถฝั่งนั่งข้างคนขับ ส่วนตัวเองก็เดินมาเปิดประตูขึ้นฝั่งคนขับเมื่อขึ้นรถมาได้อาการร้อนตามตัวจนทนไม่ได้ยิ่งเป็นหนักกว่าเดิม ตอนนี้พี่ดินขับรถออกมาจากผับแล้ว หันมองอาการฉันเป็นระยะ ฉันรีบหันตัวเองเข้ามุมประตูรถอีกฝั่งพยายามควบคุมอารมณ์ต้องการของตัวเอง“โดนยางั้นหรอ?”“อือ”“ไปทำยังไงให้โดนได้ล่ะเนี่ย” สัมผัสที่เอื้อมมาจับตัวฉันให้หันไปหาทำฉันส

ฉันมองพี่ดินนิ่งๆ เขาก็สบตาไม่ยอมหลบเช่นกัน มันก็จริงที่เขามาช่วยฉันจากยานรกนั่นไม่งั้นฉันก็อาจจะเจอพี่คิวแทนพี่ดินก็ได้ มองดูสภาพร่ายกายของเขาที่ตามตัวมีรอยจ้ำแดง รอยเล็บ และรอยกัดก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จะโทษเขาก็ไม่ได้ว่าไม่รู้จักควบคุมตัวเองในเมื่อตัวเองจะปล้ำเอาเขาให้ได้ขนาดนั้นต่อให้ไม่ใช่พี่ดินก็คงไม่มีใครทนได้ คนนี่เนาะไม่ใช่พระอิฐพระปูน!“ขอบคุณที่ช่วยค่ะ”“…”“…”“พี่ถามได้มั้ยว่าใครวางยา แล้วเพื่อนไปไหนทำไมอยู่คนเดียว”เขาคงสงสัยมากถึงได้ถามออกมา ปกติที่รู้จากที่เฟย์เล่าให้ฟังพี่ดินไม่ชอบยุ่งกับใคร เป็นคนดุหรืออาจจะดุ กว่าพี่รักษ์อีกส่วนเรื่องผู้หญิงนี่กลุ่มนี้ก็ไม่ได้มีใครน้อยหน้าใครเรื่องอย่างว่าไม่เคยขาด“คนที่พี่เจอหน้าลิฟต์นั่นล่ะ”“แล้วไหนบอกไม่ยุ่งเกี่ยวกันแล้ว ทำไมไปให้มันวางยาได้”“โอ๊ยยย แล้วใครจะอยากไปให้มันวางยาเล่า”“…” มาทำหน้าตึงมองฉันอีกแล้ว กวนประสาท “อลิซไปดูร้านให้พี่ชาย แต่มันขอให้ดื่มด้วยกันแล้วจะไม่มายุ่งอีกก็เลยดื่มไง”ที่เจ็บใจคือมันวางยาฉันได้ยังไงฉันต้องไปตามดูกล้องที่ร้านอีก กลัวแต่พี่อาชิจะรู้ว่าจะโดนวางยางั้นก็ต้องรอให้พี่อาชิไปเชียงใหม่