เพื่อนพี่ชาย

หลังจากกลับมาจากมหาลัยฉันก็แวะเข้าห้างไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต พวกของใช้ส่วนตัวและพวกของสดไว้ทำกิน

ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากเฟสบุ๊คดังขึ้นระหว่างที่ฉันเดินเลือกซื้อของอยู่เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่าเป็นแชทจากคนที่ไม่อยากคุยด้วยที่สุด

(ห้องแชทส่วนตัว P’Qคิว)

P’Qคิว : พี่ไม่ได้รักอ้อนนะน้องอลิซ แต่ป๊ากับม๊าจัดการทุกอย่าง อลิซเชื่อพี่นะครับ

รำคาญจริง!

วันนี้รอบที่ 10 เดี๋ยวบล็อกแม่งเลยนี่

หลังจากอ่านข้อความจบฉันก็กดปิดโทรศัพท์ไม่ได้ตอบกลับอะไรไป พี่คิวคือเพื่อนพี่ชายของฉันเอง ก่อนหน้านี้สักประมาณสองอาทิตย์ก่อนฉันไปเห็นการ์ดแต่งงานของพี่คิวกับเจ้าสาวที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องของพี่ชายตัวเอง ตอนที่เห็นนั้นได้แต่ตัวชามือชาหน้าชาไปหมด

ฉันโดนหลอกจากเพื่อนของพี่ชาย!

แม้จะยังไม่ได้ตกลงคบกันแบบจริงจังเป็นแฟนกัน แต่การที่เขามาพูดจาเหมือนชอบและจีบกัน ให้ความหวังฉันจนฉันเผลอปล่อยใจอาจจะเพราะไม่เคยมีแฟนมาก่อนด้วย พอมีผู้ชายมาคุยด้วยดีหน่อยก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของเขา ฉันไม่ได้คิดไปเองว่าพี่คิวจีบฉันเชิงชู้สาว แต่การพูดจาการคุยแชทแม้แต่การโทรคุยกันทุกคืนเกือบสามเดือนที่ผ่านมานี้เป็นเรื่องที่บ่งบอกได้ว่าฉันไม่ได้คิดไปเองคนเดียว

ดีแล้วที่รู้ตัวก่อนไม่ได้เผลอให้มันจับทำเมียไปก่อนไม่งั้นก็เป็นคนโง่เต็มขั้น หลังจากที่รู้ความจริงก็ไปเมาเหมือนหมาอยู่กับเพื่อนที่ร้านเหล้าอีก เกือบได้นอนข้างทางไปแล้วถ้าไม่มีเพื่อนแบกมาส่งที่ห้อง และเรื่องนี้พี่ชายฉันก็ไม่ได้รู้เรื่อง และพี่อาชิจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด แม้อยากบอกให้พี่ชายรับรู้ถึงความเลวของเพื่อนตัวเองมากก็ตามที

เพื่อนในกลุ่มฉันที่ไปนั่งกินเหล้า ฟังปัญหาของฉันก็ต่างลงความเห็นตรงกันว่า ‘มันเลวได้ใจ’ และบอกว่าอย่างฉันน่ะหาคนใหม่ แฟนใหม่ ให้มันดีกว่านี้ได้หลายเท่า กลุ่มเพื่อนของพี่รักษ์ที่เป็นแฟนของเฟย์ยังบอกว่าฉันสวยไม่จำเป็นต้องไปแคร์ พร้อมกับพี่ๆที่พูดล้อเล่นเสนอตัวเป็นแฟนให้อีก จากที่จะจมปลักอยู่กับไอ้พี่คิวฉันจึงปล่อยวางได้อย่างง่ายดาย

ลานจอดรถหน้าคอนโด (Sky condo)

ฉันเดินถือของเข้ามาถึงที่หน้าลิฟต์คอนโด ขณะรอลิฟท์อยู่นั้นก็มีคนมาจับข้อที่ข้อมือ

หมับ!

“อลิซ พี่ขอคุยด้วยแปปนึงนะครับ” ฉันหันไปมองหน้าพร้อมกับที่รีบสะบัดข้อมือออกจากมือหนาที่จับไว้ แต่มันจับแน่นอย่างกับตุ๊กแกสะบัดยังไงก็ไม่หลุด

“ปล่อย!”

“ไม่ อลิซฟังพี่ก่อนนะ”

“ก็บอกให้ปล่อยไง!” ฉันเริ่มขึ้นเสียงอย่างหงุดหงิด

“อลิซมีเหตุผลหน่อยสิ”

“ได้ อลิซจะบอกเหตุผล ฟังนะคือพี่คิวเพิ่งแต่งงานไป พี่ไม่ควรมายุ่งกับอลิซอีก พี่ควรเอาเวลาไปดูแลเมียพี่ที่บ้าน เหตุผลแค่นี้เลิกยุ่งได้รึยัง มันชัดเจนมากแล้วนะ”

“พี่ก็บอกแล้วไงว่าป๊าม๊าบังคับพี่”

“แต่ที่อลิซได้ยินมามันไม่ใช่แบบนี้นี่?” ฉันเอ่ยตอกหน้าอย่างกวนประสาท ผู้ชายคนนี้กล้าโกหกหน้าตายทั้งๆที่ฉันได้ยินจากพี่อาชิพูดว่า ‘เมียมันท้อง’

“พี่ไม่ได้รักอ้อน พี่รักอลิซนะครับ”

ฉันถอนหายใจใส่อย่างหงุดหงิด ฉันเคยเผลอมีใจให้คนแบบนี้ไปได้ยังไงนะ

“เลิกยุ่งกับหนูสักที” ฉันพูดอย่างโมโห นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนดักเจอหน้าคอนโด แต่ครั้งนี้มันจะมากไปแล้วนะ “ไม่งั้นหนูเรียก รปภ.”

“พี่อธิบายได้ ให้โอกาสพี่ได้พูดนะ” พี่คิวพยายามพูดให้ฉันฟังเหตุผล แต่ใครจะคุยกับคนที่มีเมียอยู่แล้วกัน

ไม่ชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เดี๋ยวโดนหาว่าเป็นน้อย เป็นเด็กเสี่ยให้วุ่นวายอีก สมัยนี้เมียหลวงถือทะเบียนสมรสเอาไปฟ้องชู้มีเยอะแยะไป ยิ่งมีแชทการพูดคุย รูปถ่ายต่างๆนาๆ ง่ายไปใหญ่ ยิ่งคิดยิ่งอดจะโมโหไม่ได้ พี่คิวจะเอาความซวยมาใส่หัวฉันชัดๆ

“หนูรำคาญ ไปเถอะพี่มีเมียแล้วจะมายุ่งกับหนูอีกทำไม” ฉันถอนหายใจใส่และบอกออกไปด้วยความรำคาญ “แล้วก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก หรืออยากให้หนูเอาเรื่องนี้ไปบอกเฮีย”

“พี่ไม่สนใจหรอก วันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!”

“หนูมีแฟนแล้ว!!”

“…”

“นั่นไงแฟน” ฉันชี้นิ้วไปที่ผู้ชายที่กำลังจะเดินผ่านหน้าไป พร้อมกับรีบเดินเอามือไปดึงแขนอีกฝ่ายมากอดไว้ตัว

“นี่พี่ดินแฟนหนูเอง พี่คิวเลิกมายุ่งกับหนูสักที!!!

ใครอยากจะเป็นควายให้ไอ้พี่บ้านั่นหลอกกัน!!!

หลังจากที่เดินเข้ามาในลิฟต์ด้วยกันกับพี่ดิน ฉันก็รีบปล่อยมือออกจากแขนเขา พร้อมกับก้มหน้าก้มตาเอ่ยปากขอโทษ

“อลิซต้องขอโทษที่บอกว่าพี่ดินเป็นแฟนหนูด้วยนะคะ” พูดจบฉันก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ขอโทษพี่ดินซึ่งเป็นเพื่อนของพี่รักษ์แฟนของเฟย์

“….” เงียบไร้เสียงตอบกลับมา แต่ตาที่มองสบมาดุๆพร้อมกับถอนหายใจใส่หน้ากันด้วยความหงุดหงิดนี่อีก

“อลิซไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ แต่มันไม่มีทางเลือกจริงๆ ไอ้บ้านั่นมันตามตื้อไม่หยุดเลยอ่ะ”

“เอาพี่ไปอ้างว่าเป็นแฟน ถามพี่รึยัง??”

ฉันได้แต่ส่ายหัวไปมาด้วยความรู้สึกผิด “อลิซขอโทษ” ฉันได้แต่พูดคำเดิมย้ำไปอีกรอบก็ไม่รู้จะพูดคำไหนแล้วนี่นะ

“ไม่คิดว่าพี่จะมีแฟนอยู่หรอ?”

“อ่ะ..อลิซลืมคิดไปเลย”

“แล้วยังไง?”

ติ้ง!

เสียงลิฟต์ดังขัดจังหวะขึ้นพร้อมกับเปิดประตูออกที่ชั้น 10 ซึ่งเป็นชั้นที่พักของฉัน

ต้องรีบไปแล้ว!!

ฉันกำลังจะรีบก้าวเดินหนีออกจากลิฟต์ เป็นจังหวะเดียวกันกับลิฟต์ที่ปิดลงต่อหน้าต่อตาพร้อมกับสัมผัสที่ข้อมือมีมือใหญ่จับไว้แน่ ฉันรีบหันไปมองด้วยความตกใจ

“ไปคุยกันหน่อย”