เพื่อนพี่อยากจะขอเบอร์

วันนี้ฉันมีเรียนบ่ายแค่คาบเดียวก็ประมาณสองชั่วโมงเห็นจะได้ ฉันขับรถเข้ามาจอดในมหาลัย เมื่อจอดรถเสร็จก็เดินไปหาเพื่อนที่โต๊ะนั่งข้างตึกคณะอีกประมาณสัปดาห์กว่าๆก็จะสอบปิดเทอมแล้ว เดินมาใกล้จะถึงคณะฉันก็ต้องเดินผ่านคณะวิศวะก่อน เป็นอะไรที่น่าอายมากผู้ชายคณะนี้มันยังไงกันเดินผ่านทุกวันแซวมันทุกวันจริงๆเลย

ขณะที่กำลังจะเดินพ้นมุมตึกคณะวิศวะก็มีเสียงเรียกดังขึ้น “น้องครับ!”

ฉันหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่า ‘มีธุระอันใด’

“คะ?”

“เอ่อ พอดีเพื่อนพี่อยากจะขอเบอร์น่ะ”

“อ้อ คนไหนคะ?” ฉันถามพี่คนที่มาขอเบอร์ฉันไปให้เพื่อนพร้อมกับมองหาไปทางด้านหลังเขา

“อยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามน่ะ” ฉันหันมองตามมือที่เขาชี้นำไป

“ไม่สะดวกให้ค่ะ” ฉันตอบออกไปนิ่งๆ “แค่ให้เพื่อนมาขอเบอร์ให้ก็ไม่ผ่านมาตรฐานแฟนแล้วค่ะ ไปนะคะ” หลังพูดจบฉันก็เดินออกมาเลยไม่อยู่รอให้ได้ทักท้วงอะไรอีก เฮ้อ! อารมณ์เสียไปหาชาเขียวกินให้อารมณ์ดีดีกว่า

เมื่อเดินมาถึงคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ข้างคณะฉันจึงเดินเข้าไปพร้อมกับก้มหน้ากดโทรศัพท์ตอบแชทให้เพื่อนมาเจอกันที่คาเฟ่ไปด้วย

ตุบ!

อ่ะ เจ็บ! ฉันเดินชนกำแพงไม่ใช่กำแพงอย่างที่เข้าใจแต่เป็นกำแพงมนุษย์

“ขอโทษค่ะ” ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับยกมือไหว้ขอโทษ

“เดินดูทางด้วย” พูดจบร่างสูงก็เปิดประตูเดินออกจากร้านไปเลย

หลังจากมองหน้าคนพูดฉันก็อดจะหมั่นไส้ไม่ได้ คนขี้เก๊ก ขอโทษไปแล้วยังมาดุกันอีก

‘พี่ดิน’ คนที่ฉันเพิ่งเจอมาเมื่อคืนและเอาเขาไปอ้างว่าเป็นแฟนนั่นล่ะ สงสัยจะยังเคืองที่เราเอาไปอ้างพ่อคุณตึงไม่หายเลย ฉันส่ายหัวกับตัวเองเบาๆแล้วก็เดินเข้าไปสั่งน้ำเมืื่อถึงคิวตัวเอง

“มัจฉะลาเต้หวาน25 ค่ะ”

หลังสั่งเสร็จจ่ายเงินแล้วฉันก็ไปนั่งเล่นโทรศัพท์รอที่เก้าอี้ภายในร้านระหว่างรอเพื่อนมา

ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์เข้ามาฉันจึงหยิบมาเปิดอ่าน เป็นข้อความแชทจากพี่ชายฉันเอง

AhziC : คืนนี้เข้ามาหาเฮียที่ผับหน่อยนะขึ้นมาชั้น 3 เลย มาก่อนห้าทุ่มเพราะเที่ยงคืนเฮียจะออกไปหาเพื่อนที่สนามแข่งของเฮียอู๋

Alis : ฉันส่งสติ๊กเกอร์หมีน้อยรับทราบไป

รับรู้ได้โดนสัญชาตญาณคืนนี้พี่น่าจะให้ไปเฝ้าให้ช่วงเที่ยงคืนถึงตี 2 แน่เลย คงกะให้ฉันนอนนั่นเพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ วางแผนมาแล้วอ่ะสิพี่ชายฉัน

ถ้าไปถึงสนามแข่งเฮียอู๋คงลากยาวกันเกือบเช้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฮียเรียกให้มาเฝ้าร้านกระทันหัน สนามแข่งรถของเฮียอู๋เป็นสนามแข่งที่นิยมกันมากเลยล่ะ พี่เคยพาฉันไปครั้งเดียวหลังจากนั้นก็ไม่เคยได้ไปอีกผ่านมาจะ 1 ปีแล้ว

“มัจฉะลาเต้หวาน25 ได้แล้วค่ะ”

หลังจากได้ยินเสียงเรียกฉันก็เดินไปรับเครื่องดื่มมานั่งรอเพื่อน มองออกไปผ่านกระจกหน้าร้านก็เห็นตาต้ากำลังเดินเคียงคู่มากับจีน ส่วนเฟย์กับเพลงพิณน่าจะยังมาไม่ถึง

“อลิซแกเห็นข่าวอิพี่นิวป่ะ”

“พี่นิวทำไมอ่ะ”

เมื่อเดินมาถึงตาต้าก็เดินมานั่งด้านข้างพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาให้ดูตรงหน้าจอที่มีการโพสต์เกี่ยวกับเพจซุบซิบของมหาลัยที่มีผู้ติดตามอยู่หลายหมื่นคน

ปีญ่าซุบซิบริมรั้ว

“ข่าวล่ามาแรงเมื่อคืนที่ผับแห่งหนึ่ง สาวงามแห่งนิเทศมหาลัยA ตามหึงหวงผู้ชายจนไปมีเรื่องกับเพื่อนสาวต่างคณะของฝ่ายชายจนเกิดศึกชิงผู้กันขึ้น ไม่รู้ว่าสาวงามแห่งนิเทศต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าที่โดนฝ่ายชายทิ้งไปอย่างไม่ใยดีหรือเปล่า

เรื่องจริงหรือเท็จเพียงใดแต่วงในที่เห็นเหตุการณ์บอกว่าฝ่ายชายสะบัดนางทิ้งแบบไม่มีเยื่อใยเลยจ้า”

“จะอะไรซะอีกก็ไปตบกันในผับแย่งผู้ชายกันไง”

“แล้วมึงรู้ได้ไงว่าเป็นพี่นิวอ่ะ” ฉันล่ะสงสัยจริงๆข่าวอะไรก็ตาม จะเป็นตัวอักษรย่อหรืออะไรตาต้านี่ข่าวเร็วกว่าเพื่อนตลอดจนอดจะสงสัยไม่ได้ว่าตาต้ามันเป็นแอดมินเพจหรือเปล่า แต่มันเคยบอกเพื่อนว่า ไม่ใช่!

“เออ กูก็สงสัยเหมือนกับกับอลิซ มึงไปเอาข่าวมากจากไหนตาต้า”

“นี่ใคร! ตาต้าผู้รู้ทุกเรื่องในมหาลัยA เชียวนะ”

“หรือมึงคือแอดมินเพจปีญ่า มึงสารภาพกับกูมาเดี๋ยวนี้นะ” ฉันเอามือล็อกคอเพื่อนเพื่อแกล้งกันเล่น

“อ๊ายๆๆหยุดนะ ผมกูเพิ่งเข้าร้านจัดทรงมาตั้งแพง ปล่อยยยย”

“ฮ่าฮ่า” จีนนั่งขำที่เห็นพวกเราเล่นกัน หลังจากที่ฉันปล่อยแขนออกจากคอตาต้ามันก็เอามือมาจัดผมให้เข้าที่เข้าทางอย่างดัดจริต อดจะหมั่นไส้ไม่ได้ฉันเลยกรอกตาใส่มันอีกรอบ

“แล้วผู้ชายคือใคร?” ฉันถามเพื่อนอย่างอยากรู้

“ไม่รู้ชื่อ แต่รู้ว่าอยู่วิศวะไม่มีใครกล้าพูดถึงผู้ชายเลยว่ะ”

“ข่าววงในอะไร! แค่ชื่อผู้ชายยังไม่รู้” จีนหันไปว่าตาต้าที่ข้อมูลมาไม่ครบ

“ไอ้เฟย์กับเพลงยังมาไม่ถึงอีกหรอ” ฉันเลยหันไปพูดเรื่องอื่นเมื่อหมดความสนใจกับเรื่องนี้

“ยังอ่ะเพลงบอกว่ารถติด ส่วนเฟย์มันก็รอพี่รักษ์มาส่ง” จีนเป็นคนบอก

“กูละเบื่อชะนี พอมีแฟนล่ะขับรถมาเรียนเองไม่ได้”

“มึงอิจฉาเฟย์ล่ะสิ เดี๋ยวกูจะฟ้องไอ้เฟย์มัน”

“ชิ!”

“เออ คืนนี้พวกมึงว่างกันมั้ยไปเที่ยวป่ะ” ฉันถามเพื่อนเพื่อหาคนไปนั่งเฝ้าร้านเป็นเพื่อน เลยอ้างว่าไปเที่ยวอย่างนั้นเอง

“เที่ยวไหนอีก คืนนี้กูนัดยิ้มกับผู้ชายมึงมาบอกช้าไป”

“มึงก็ไปยกเลิกสิตาต้า เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนหรอ”

“เออสิ! คนนี้งานดี”

“แล้วจีนล่ะว่างมั้ย”

“แม่เลี้ยงตะวันมาแน่ะ กูกับพี่อินต้องไปรับที่สนามบิน”

สรุปว่าเพื่อนไม่ว่างแพคคู่ หลังจากที่เราเดินออกมาจากคาเฟ่ก็มาเจอเฟย์กับเพลงที่หน้าคณะพอดีจึงเดินเข้าไปเรียนพร้อมกัน และถามเพื่อนอีกสองคนก็ไม่มีใครว่าง

สรุปคืนนี้ก็นั่งเหงาเฝ้าร้านให้พี่อาชิคนเดียวอีก