Все главы เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน: Глава 81 - Глава 90

61.1กำจัดภัยร้าย ค่ำคืนนั้น เมืองหลวงแห่งเป่ยเยี่ยนถูกปกคลุมด้วยความเย็นจัดของลมจากทิวเขาทางเหนือ ฟ้ายังมืดสนิท แต่ในวังด้านในกลับสว่างด้วยแสงโคมไฟนับร้อย โดยเฉพาะบริเวณตำหนักด้านทิศตะวันออก ที่เป็นที่พำนักของ ท่านอ๋องผู้ครองแคว้นในอนาคต ภายในท้องพระโรงย่อยซึ่งไม่เปิดให้ขุนนางทั่วไปเข้าถึง มีเพียงทหารอารักขาชั้นสูงและองครักษ์เงาเพียงไม่กี่คนยืนเรียงรายด้วยสีหน้าขึงขัง ที่นั่งสูงสุดด้านบนคือร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีหมึกขลิบเงิน ท่านอ๋องผู้ได้รับมอบหมายให้ดูแลกิจการบ้านเมืองแทนฮ่องเต้ที่ทรงประชวรบ่อยครั้งในระยะหลัง ในมือเขาถือม้วนหนังสือหลายฉบับที่ถูกส่งมาจากชายแดนและจากเมืองหลวงของต้าหยางอย่างลับๆ “ชายที่ถูกจับได้ในต้าหยาง สารภาพตรงกันทุกคนว่าได้รับคำสั่งผ่านคนของหมิงอ๋าวเหยา อีกทั้งเส้นเงินที่ใช้จ่ายก็ล้วนผ่านสายลับและพ่อค้าที่มาจากเป่ยเยี่ยน” ท่านอ๋องนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “ยังมีหลักฐานอื่นอีกหรือไม่” องครักษ์เงยหน้าขึ้น “มีพ่ะย่ะค่ะ จากการตรวจสอบบัญชีใน ‘สำนักหมิงกู่’ ที่เคยอยู่ใต้กา

62ถอนพิษ ลมยามค่ำพัดผ่านยอดไม้สูงในเขตภูเขาทางทิศเหนือของเมืองหลวง ก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายวิญญาณร่ำไห้ แต่กลุ่มคนสามคนที่กำลังก้าวลึกเข้าไปในป่ามืดกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าสำคัญต่อชีวิตของคนคนหนึ่งมากเกินกว่าจะหวาดกลัวสิ่งใด หรูเยียนนั่งอยู่บนเกี้ยวเล็กที่ยกขึ้นด้วยคนสนิทของท่านแม่ทัพ นางแทบไม่มีแรงเดินเองแล้ว ใบหน้าแม้สวยงาม แต่ก็ซีดเผือดเหมือนกระดาษ เหงื่อเย็นผุดขึ้นตลอดเวลาที่นางพยายามจะฝืนลืมตา พิษกู่ในร่างเริ่มกำเริบอีกครั้ง หลังจากยาถ่วงพิษที่ท่านหมอเทวดาเคยให้ไว้หมดฤทธิ์ เขาเดินอยู่ข้างเกี้ยวแทบไม่ห่างแม้แต่ครึ่งก้าว แขนแกร่งคอยค้ำยันเมื่อเกี้ยวโงนเงนบนเส้นทางดินขรุขระ แม่ทัพเซี่ยเดินนำหน้า สายตาเคร่งขรึมจนแทบมองไม่เห็นแววของความเป็นมนุษย์ เขายังไม่กล้าหันมามองบุตรสาวนานนัก เพราะทุกครั้งที่เห็นสภาพอ่อนแรงเช่นนี้ ใจก็ปวดร้าวจนอธิบายไม่ได้ กระทั่งเสียงฝีเท้าขององครักษ์ดังขึ้นจากด้านหลัง “ท่านแม่ทัพ ถึงปากถ้ำบ่อมรกตแล้วขอรับ” แม่ทัพเซี่ยพยักหน้า แล้วหันมายังหรูเยียน น้ำเสียงเขานุ่ม

64สองแคว้นสานไมตรี ท้องฟ้าเหนือวังหลวงต้าหยางในวันนั้นโปร่งใสเป็นพิเศษ เมฆบางสีขาวลอยเรียงตัวเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของท้องพระโรง แสงอาทิตย์ทอดทอลงมาต้องยอดมังกรสลักจนส่องประกายระยิบระยับ คล้ายจะบอกใบ้ว่า วันนี้ไม่ใช่วันธรรมดา บนลานหินหน้าท้องพระโรง ขุนนางใหญ่น้อยเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ฝ่ายซ้ายคือเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋น ฝ่ายขวาคือเหล่าแม่ทัพและขุนศึกฝ่ายบู๊ เครื่องแบบเต็มยศของทุกคนทำให้บรรยากาศดูขึงขังไปทั้งบริเวณ ด้านหน้าสุดใกล้เชิงบันไดหินอ่อน แม่ทัพเซี่ยเจิ้งหาวยืนอย่างสง่า ชุดเกราะของเขาสะท้อนแสงแดดจ้าจนชวนให้เกรงขาม ทว่าดวงตาคมกลับทอดไปยังมุมหนึ่งของลาน ไม่ใช่ตำแหน่งของทัพต่างแคว้น ไม่ใช่บัลลังก์มังกร หากแต่เป็นเงาร่างอรชรในชุดสตรีงามสง่า เซี่ยหรูเยียนในวันนี้ มิใช่บุตรสาวอนุผู้ถูกทอดทิ้งในอารามอันแสนเงียบเหงาอีกต่อไป นางยืนอยู่เบื้องหลังบิดาเล็กน้อยในตำแหน่งที่จัดให้แก่เหล่าฮูหยินและบุตรีของ แม่ทัพใหญ่ แท่งหยกชื่อสกุลประดับที่อกบอกฐานะชัดเจนว่านางคือคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเซี่ย นางสวมอาภรณ์สีอ่อนปักลายกลีบเหมย ปลายผมถู

65.2สมรสพระราชทานอาภรณ์สีเข้มของเขาดูเรียบง่ายกว่าตอนเข้าเฝ้าในท้องพระโรง แต่กลับทำให้ดูอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “องค์ชายรอง” หรูเยียนโค้งคำนับอย่างงดงาม “ยามมืดค่ำเช่นนี้ ไฉนถึงเสด็จมาถึงที่นี่ได้เพคะ” เขามองนางนิ่งไปเพียงชั่วอึดใจ แล้วจึงยกมุมปากขึ้นน้อยๆ “หากใจอยากมาหาเจ้า ต่อให้ค่ำกว่านี้ ข้าก็จะมา” คำพูดเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของหรูเยียนเต้นแรง นางหลบสายตาเล็กน้อย “เชิญองค์ชายรองด้านใน” ภายในห้องโถงของเรือน เงาไฟจากเชิงเทียนส่องผนังเป็นลายงดงาม อาเหยานำชาร้อนเข้ามาวาง ก่อนถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้ทั้งสองอยู่ตามลำพัง จ้าวอี้หลันปล่อยให้ความเงียบอุ่นๆ ลอยอยู่ในห้องครู่หนึ่ง สายตาเขามองใบหน้าของหรูเยียนอย่างเก็บอารมณ์ไม่ได้ทั้งหมด “วันนี้ ได้ยินข่าวหรือยัง” เขาเปิดปากถามอย่างนุ่มนวล หรูเยียนช้อนตามองอย่างงุนงง “ข่าวใดเพคะ” “ดูท่าทางแล้วเจ้ายังไม่รู้จริงๆ” จากนั้นเขาก็หยิบกล่องไม้เล็กที่ห่อด้วยผ้าไหมสีเข้มออกมาจากแขนเสื้อ และวางลงบนโต๊ะระหว่างกันอย่างระมัดระวัง

67.1พิธีอภิเษก เมืองหลวงต้าหยางเหมือนสว่างเร็วกว่าทุกวัน แสงอรุณลอดผ่านหมอกบาง สีทองอ่อนทาบไปทั่วหลังคากระเบื้องของวังหลวงและจวนตระกูลใหญ่ ผู้คนทั้งในตลาดและตรอกซอกซอยล้วนจับกลุ่มพูดคุยเรื่องเดียว “องค์ชายรองจ้าวอี้หลันจะอภิเษกกับคุณหนูใหญ่สกุลเซี่ย” ไม่ใช่เพียงเพราะเป็นงานมงคลของพระโอรส แต่เพราะเรื่องราวของเซี่ยหรูเยียนแพร่กระจายไปในหมู่คนมานาน ทั้งอดีตที่ถูกทอดทิ้งในอาราม ทั้งความสนิทสนมกับองค์หญิงสาม ทั้งเรื่องการรอดตายราวปาฏิหาริย์ คำว่า ‘ชะตาชีวิตไม่ธรรมดา’ ถูกเอ่ยถึงคู่กับชื่อของนางอยู่เสมอ ยามเช้าในจวนสกุลเซี่ย เรือนของหรูเยียนครึกครื้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี สาวใช้ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาจัดการเครื่องประดับและอาภรณ์ ช่างแต่งหน้ากำลังบรรจงลงแป้งบางๆ ให้กับใบหน้าที่เดิมก็ขาวผ่องอยู่แล้ว หรูเยียนนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง มือเรียววางบนตักอย่างสงบ ทว่าในใจกลับบังเกิดความตื่นเต้นจนห้ามไม่อยู่ “วันนี้คุณหนูงามมากเจ้าค่ะ” อาเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “หากองค์ชายรองมาเห็น คงพูดไม่ออกแน่” หรูเยียนหัวเราะเบาๆ เช่นกัน มุ