All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 201 - Chapter 207

เช้าวันนั้น บริเวณหน้าพระราชวังที่มักเงียบสงัดกลับเต็มไปด้วยผู้คน อาจารย์ซางป๋อ นำเหล่าบัณฑิตจากสำนักหมื่นอักษรกว่าสองร้อยคนมาคุกเข่าเรียงรายอยู่ตรงลานหินหน้าพระราชวัง พวกเขาประสานมือ ก้มศีรษะ คุกเข่า และตะโกนประณามเสียงกึกก้องสะท้อนกำแพง “องค์หญิงทำผิดศีลธรรม!”“วังหลังที่สูงส่งแปดเปื้อนด้วยราคี!”พวกเขาเสียงดังราวกับเสียงกลองศึก บัณฑิตบางคนแต่งบทกวีโจมตีองค์หญิง กล่าวหาว่าพระนางไม่รักษาคุณธรรมสตรี ทั้งยังกักขังบุรุษไว้เลี้ยงดู โดยไม่ยอมแต่งงานให้เหมาะสม บางคนถึงขั้นกล่าวโทษว่านางจับกุมบุรุษผู้มีคุณธรรมมาเป็นทาสเพื่อสนองตัณหา ขณะที่หลายเสียงพากันยกย่องบัณฑิตหลี่ว่าเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ไม่สมควรถูกดูหมิ่นหรือกลั่นแกล้ง บางคำกล่าวหายังลามไปถึงเบื้องสูง ตำหนิว่าฮ่องเต้ไม่ทรงรักษาคุณธรรม คนดีจึงต้องพลอยเดือดร้อนอาจารย์ซางป๋อคุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด ใบหน้าสงบนิ่ง แผ่นหลังตั้งตรงราวกับขุนเขา “องค์หญิงชั่วช้า! ไม่รู้จักกตัญญูต่ออาจารย์! คิดแย่งชิงสามีของผู้อื่น! การกระทำเช่นนี้เป็นการบ่อนทำลายรากฐานของบัลลังก์และระเบียบของสังคม ทำให้แผ่นดินเสื่อมทราม! องค์หญิงสร้างเรื่องอื้อฉาวใหญ่หลวง ทำล

“เป็นอย่างไรเล่า ทั้งหมดก็เพราะข้าแบกความรับผิดชอบนี้ไว้บนบ่า ข้าเก่งใช่หรือไม่ ชมข้าสิ” จิ่นถูประชดประชันลิลี่มองเขา สีหน้าเรียบเฉยดังเดิม แต่แววตากลับสั่นไหวเล็กน้อย หลังจากรับฟังทุกสิ่ง นางรู้สึกอบอุ่นในอกแปลกๆ“อืม..เก่ง” นางเอ่ยเสียงเบา เพียงคำสั้นๆ นั้น ทำให้จิ่นถูชะงักค้าง แววตาเย้ยหยันเต็มไปด้วยความงุนงงราวกับถูกชกตรงหน้าอก เขาอ้าปากแต่กลับพูดไม่ออก หญิงบ้าผู้นี้ยอมชมเขาแล้ว ทั้งที่ปกตินางไม่ชายตามองเขาเสียด้วยซ้ำ หรือเมื่อครู่เขาฟังผิดเถี่ยจงชิ่งหัวเราะแผ่วเบา พลางส่ายศีรษะ “อาจารย์หญิงชมเจ้า รีบขอบคุณเร็ว” เขาสั่งศิษย์น้อง“..ขะ..ขอบคุณ..อาจารย์หญิง” จิ่นถูพูดเสียงเบา คล้ายยังไม่อยากเชื่อว่าจะได้รับคำชมบรรยากาศเคร่งเครียดระหว่างลิลี่กับจิ่นถูค่อยๆ คลายลงเล็กน้อย ความเงียบงันที่เหลืออยู่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่มากพอจะทำให้ลิลี่ตระหนักบางอย่างลิลี่เป็นคนที่ทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวเสมอมา เวลาอยากได้อะไรก็ต้องทำด้วยตัวเองทั้งหมด ไม่เคยมีใครทำอะไรให้นางโดยไม่หวังผลตอบแทนการที่จิ่นถูและตระกูลเถี่ยยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือหนุ่มเนิร์ดของนางโดยที่ไม่มีใครสั่ง ทำให้ลิลี่รู

หลังจากนั้น ประตูวังหลวงที่เคยปิดสนิทก็เปิดออก ฮ่องเต้จงเหยี่ยนผู้เคยสั่งให้เหล่าบัณฑิตหุบปาก กลับเสด็จออกมาพร้อมฉลองพระองค์สีขาวเรียบง่าย ทำจากผ้าฝ้ายหยาบ ไร้การปักตกแต่งใดๆ ราวกับนักบวชผู้สละโลก มิใช่โอรสสวรรค์ผู้สูงส่ง ฉลองพระองค์สีขาวคือสัญลักษณ์แห่งการสำนึกผิดและความโศกเศร้าอย่างที่สุดในพระหัตถ์ของฮ่องเต้หนุ่ม ถือหนังสือคำสารภาพของนางกำนัลและขันทีทั้งหลาย เอกสารที่เปิดโปงความผิดชัดเจนว่าองค์หญิงจงหลิงได้กระทำการอันชั่วร้าย ดั่งที่ปรมาจารย์ซางป๋อกล่าวหา พระองค์ทรงยอมรับต่อหน้าฟ้าดิน ว่าเป็นความผิดของตนที่ไม่อาจสั่งสอนพระเชษฐภคินีได้ ปล่อยให้ความประพฤติของนางบกพร่อง สร้างความเดือดร้อนแก่บัณฑิต และทำให้แคว้นจงหลิงเสื่อมเสีย โอรสสวรรค์ถึงกับทรุดพระวรกายลงคุกเข่าต่อหน้าบัณฑิตทั้งปวง พระสุรเสียงที่เปล่งออกมานั้นหนักแน่นแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด พระองค์ยังบอกว่าจะรับผิดชอบด้วยการประหารองค์หญิงจงหลิงต่อหน้าธารกำนัล พร้อมทั้งประกาศปลีกวิเวกเจ็ดวัน เพื่อสำนึกผิดและแสดงความรับผิดชอบอย่างถึงที่สุดเมื่อโอรสสวรรค์ผู้สูงศักดิ์ถึงกับยอมก้มพระเศียรลงโดยไม่ทรงแยแสต่อเกียรติยศของราชวงศ์ นั่นไม่ใ