Semua Bab ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Bab 201 - Bab 210

เช้าวันนั้น บริเวณหน้าพระราชวังที่มักเงียบสงัดกลับเต็มไปด้วยผู้คน อาจารย์ซางป๋อ นำเหล่าบัณฑิตจากสำนักหมื่นอักษรกว่าสองร้อยคนมาคุกเข่าเรียงรายอยู่ตรงลานหินหน้าพระราชวัง พวกเขาประสานมือ ก้มศีรษะ คุกเข่า และตะโกนประณามเสียงกึกก้องสะท้อนกำแพง “องค์หญิงทำผิดศีลธรรม!”“วังหลังที่สูงส่งแปดเปื้อนด้วยราคี!”พวกเขาเสียงดังราวกับเสียงกลองศึก บัณฑิตบางคนแต่งบทกวีโจมตีองค์หญิง กล่าวหาว่าพระนางไม่รักษาคุณธรรมสตรี ทั้งยังกักขังบุรุษไว้เลี้ยงดู โดยไม่ยอมแต่งงานให้เหมาะสม บางคนถึงขั้นกล่าวโทษว่านางจับกุมบุรุษผู้มีคุณธรรมมาเป็นทาสเพื่อสนองตัณหา ขณะที่หลายเสียงพากันยกย่องบัณฑิตหลี่ว่าเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ไม่สมควรถูกดูหมิ่นหรือกลั่นแกล้ง บางคำกล่าวหายังลามไปถึงเบื้องสูง ตำหนิว่าฮ่องเต้ไม่ทรงรักษาคุณธรรม คนดีจึงต้องพลอยเดือดร้อนอาจารย์ซางป๋อคุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด ใบหน้าสงบนิ่ง แผ่นหลังตั้งตรงราวกับขุนเขา “องค์หญิงชั่วช้า! ไม่รู้จักกตัญญูต่ออาจารย์! คิดแย่งชิงสามีของผู้อื่น! การกระทำเช่นนี้เป็นการบ่อนทำลายรากฐานของบัลลังก์และระเบียบของสังคม ทำให้แผ่นดินเสื่อมทราม! องค์หญิงสร้างเรื่องอื้อฉาวใหญ่หลวง ทำล

“เป็นอย่างไรเล่า ทั้งหมดก็เพราะข้าแบกความรับผิดชอบนี้ไว้บนบ่า ข้าเก่งใช่หรือไม่ ชมข้าสิ” จิ่นถูประชดประชันลิลี่มองเขา สีหน้าเรียบเฉยดังเดิม แต่แววตากลับสั่นไหวเล็กน้อย หลังจากรับฟังทุกสิ่ง นางรู้สึกอบอุ่นในอกแปลกๆ“อืม..เก่ง” นางเอ่ยเสียงเบา เพียงคำสั้นๆ นั้น ทำให้จิ่นถูชะงักค้าง แววตาเย้ยหยันเต็มไปด้วยความงุนงงราวกับถูกชกตรงหน้าอก เขาอ้าปากแต่กลับพูดไม่ออก หญิงบ้าผู้นี้ยอมชมเขาแล้ว ทั้งที่ปกตินางไม่ชายตามองเขาเสียด้วยซ้ำ หรือเมื่อครู่เขาฟังผิดเถี่ยจงชิ่งหัวเราะแผ่วเบา พลางส่ายศีรษะ “อาจารย์หญิงชมเจ้า รีบขอบคุณเร็ว” เขาสั่งศิษย์น้อง“..ขะ..ขอบคุณ..อาจารย์หญิง” จิ่นถูพูดเสียงเบา คล้ายยังไม่อยากเชื่อว่าจะได้รับคำชมบรรยากาศเคร่งเครียดระหว่างลิลี่กับจิ่นถูค่อยๆ คลายลงเล็กน้อย ความเงียบงันที่เหลืออยู่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่มากพอจะทำให้ลิลี่ตระหนักบางอย่างลิลี่เป็นคนที่ทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวเสมอมา เวลาอยากได้อะไรก็ต้องทำด้วยตัวเองทั้งหมด ไม่เคยมีใครทำอะไรให้นางโดยไม่หวังผลตอบแทนการที่จิ่นถูและตระกูลเถี่ยยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือหนุ่มเนิร์ดของนางโดยที่ไม่มีใครสั่ง ทำให้ลิลี่รู

หลังจากนั้น ประตูวังหลวงที่เคยปิดสนิทก็เปิดออก ฮ่องเต้จงเหยี่ยนผู้เคยสั่งให้เหล่าบัณฑิตหุบปาก กลับเสด็จออกมาพร้อมฉลองพระองค์สีขาวเรียบง่าย ทำจากผ้าฝ้ายหยาบ ไร้การปักตกแต่งใดๆ ราวกับนักบวชผู้สละโลก มิใช่โอรสสวรรค์ผู้สูงส่ง ฉลองพระองค์สีขาวคือสัญลักษณ์แห่งการสำนึกผิดและความโศกเศร้าอย่างที่สุดในพระหัตถ์ของฮ่องเต้หนุ่ม ถือหนังสือคำสารภาพของนางกำนัลและขันทีทั้งหลาย เอกสารที่เปิดโปงความผิดชัดเจนว่าองค์หญิงจงหลิงได้กระทำการอันชั่วร้าย ดั่งที่ปรมาจารย์ซางป๋อกล่าวหา พระองค์ทรงยอมรับต่อหน้าฟ้าดิน ว่าเป็นความผิดของตนที่ไม่อาจสั่งสอนพระเชษฐภคินีได้ ปล่อยให้ความประพฤติของนางบกพร่อง สร้างความเดือดร้อนแก่บัณฑิต และทำให้แคว้นจงหลิงเสื่อมเสีย โอรสสวรรค์ถึงกับทรุดพระวรกายลงคุกเข่าต่อหน้าบัณฑิตทั้งปวง พระสุรเสียงที่เปล่งออกมานั้นหนักแน่นแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด พระองค์ยังบอกว่าจะรับผิดชอบด้วยการประหารองค์หญิงจงหลิงต่อหน้าธารกำนัล พร้อมทั้งประกาศปลีกวิเวกเจ็ดวัน เพื่อสำนึกผิดและแสดงความรับผิดชอบอย่างถึงที่สุดเมื่อโอรสสวรรค์ผู้สูงศักดิ์ถึงกับยอมก้มพระเศียรลงโดยไม่ทรงแยแสต่อเกียรติยศของราชวงศ์ นั่นไม่ใ

“ใจเย็นๆ ท่านเทพไม่ได้ทำสิ่งใดอีก เพราะเมื่อเสียงแห่งฟ้าแผ่ไปทั่วหล้า ลมอุ่นก็พัดผ่านฤดูหนาว มีหิมะโปรยปรายในฤดูร้อน ด้วยพลังแห่งปัญญาและการตื่นรู้ แคว้นจึงเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง ปราศจากความทุกข์ระทม” นักเล่านิทานว่า“จบเท่านี้หรือ” บัณฑิตยากจนผู้หนึ่งเอ่ยถาม“ใช่แล้ว จบเท่านี้”“ไร้สาระสิ้นดี นิทานอะไรของเจ้า” ชายตัดฝืนคนหนึ่งแย้ง“ไม่ไร้สาระเลย เจ้าเป็นเพียงคนหยาบช้าจะเข้าใจสิ่งใด นิทานเรื่องนี้ล้ำลึกยิ่งนัก โอรสสวรรค์เปลี่ยนจากทรราชเป็นปราชญ์มีคุณธรรม แต่ผู้คนต่างรู้ว่าผู้ซึ่งชี้ทางให้นั้น คือเซียนผู้มองเห็นอนาคต แผ่นดินจึงสงบสุข” บัณฑิตผู้นั้นอธิบาย“ใช่ เหมือนกับฮ่องเต้แคว้นจงหลิงเราไม่มีผิด”“ใช่ๆ ข้าก็แอบคิดเช่นนั้น” หลายคนเริ่มกระซิบ“ว่ากันว่า..คดีขององค์หญิงครั้งนั้น ไม่ใช่เพราะโอรสสวรรค์ทรงตัดสินใจเด็ดขาดเพียงลำพัง แต่มีเสียงกระซิบจากเซียนผู้หนึ่งชี้ทาง ฝ่าบาทถึงกล้าตัดสินด้วยพระทัยแน่วแน่” ผู้คนในโรงน้ำชาพึมพำสนับสนุน “ใช่แล้ว หากไม่มีผู้แนะนำ ฮ่องเต้จะกล้าหรือ อย่าลืม ทรงถึงกับคุกเข่าต่อหน้าหมู่บัณฑิตเพื่อขอโทษ นั่นไม่ใช่เครื่องพิสูจน์หรือว่าเบื้องหลังมีเงาของเซียนจริง

“หากท่านไม่ใช่เซียน คงไม่มีผู้ใดกล้ารับตำแหน่งเซียนแล้ว” อ๋องจงเจี้ยนยกย่อง“ท่านอ๋อง ข้าเป็นเพียงบัณฑิตต่ำต้อย ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้เลยขอรับ ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ บางสิ่งไม่อาจก้าวล่วง” เอ้อร์กัวยังไม่อยากถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ที่สูงส่งกว่าฮ่องเต้ และอาจไม่สามารถรักษาชีวิตน้อยๆ ของเขาเอาไว้ได้“ฮ่าๆ ๆ ได้..ท่านเซียนว่าอย่างไรข้าก็ว่าตามนั้น ข้าจะไม่เรียกท่านว่าเซียน เรียกว่าท่านบัณฑิตเป็นอย่างไร” จงเจี้ยนทำตัวราวกับสาวกที่เชื่อฟังศาสดา“...” เอ้อร์กัวเพิ่งดีใจว่าไม่ถูกอีกฝ่ายกดข่มตักเตือน แต่เช่นนี้น่าหนักใจกว่าการถูกด่าอีกไม่ใช่หรือ!! เขาได้แต่ก้มหน้าไม่รู้ว่าควรรับมืออย่างไรดีทันใดเมื่อท่านอ๋องโบกมือ เหล่าผู้ติดตามของท่านอ๋องต่างคุกเข่าลงต่อหน้าเอ้อร์กัว เขาถึงกับงุนงงหวาดหวั่นรีบถอยหลัง “ท่านบัณฑิต ตัวข้าไร้ซึ่งสติปัญญา แต่หากท่านเห็นแก่ความสงบสุขของอาณาประชาราษฎร์ ได้โปรดมาเป็นกุนซือคอยชี้แนะอ๋องโง่เขลาเช่นข้าด้วยเถิด” อ๋องจงเจี้ยนโค้งหลังประสานมือ ให้เกียรติบัณฑิตยากจนผู้หนึ่งว่าเป็นผู้ทรงปัญญายิ่งกว่าเขา“ท่าน..” เอ้อร์กัวเริ่มเข้าใจแล้วว่าผู้สูงศักดิ์ต้องการสิ่งใดจากเขา แม้อากาศยามเ