All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 211 - Chapter 220

รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนอย่างเงียบงัน แสงทองแดงอ่อนสาดลอดบานหน้าต่างไม้ ทาบลงบนพื้นเรือนอย่างอ่อนโยน จิ่นถูตื่นแต่เช้า ลงมือทำอาหารเตรียมไว้อย่างประณีตเช่นเคย เมื่อเขาให้อาฝูไปตามอาจารย์ที่กำลังวุ่นอยู่กับการทำความสะอาดเรือนมากินอาหารเช้า กลับไม่เห็นอาจารย์หญิงอยู่ที่ใด ความสงสัยผุดขึ้นในใจทันที เขาไม่เห็นนางตั้งแต่รุ่งสาง และไม่เห็นว่านางออกไปตั้งแต่เมื่อใดเมื่อเด็กชายหันไปมองอาจารย์ เขาก็พลันเข้าใจว่าอาจารย์รู้เรื่องนี้ดี เพียงแต่เลือกจะไม่พูดอะไร จิ่นถูจึงไม่ถามอะไรอีก แม้ความสงสัยมากมายจะผุดในหัววันทั้งวันผ่านไปโดยไร้ร่องรอยของอาจารย์หญิง ฟ้าค่อยๆ แปรเป็นสีครามเข้มยามเย็น จิ่นถูอยากเอ่ยถามอาจารย์ว่า เราควรออกตามหาหญิงบ้าผู้นั้นดีหรือไม่ แต่เมื่ออาจารย์ยังคงนิ่งเงียบ เขาจึงได้แต่เข้านอนทั้งที่ใจเต็มไปด้วยความกังวล เด็กน้อยไม่รู้ตัวเลยว่าเริ่มเป็นห่วงหญิงบ้าผู้นั้นตั้งแต่เมื่อไรหลังจากลิลี่หายไปสองสามวัน เมื่อนางกลับมา สิ่งที่เห็นคือความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เรือนสี่ห้าหลังในบ้านหลังใหญ่ถูกเอ้อร์กัวและอาฝูช่วยกันทำความสะอาดจนเสร็จแล้ว ภายในเรือนถูกปัดกวาดอย่างหมดจด จิ่นถูซึ่งเ

รุ่งสางมาพร้อมกับความเร่งรีบอย่างเงียบงัน คณะงิ้วถูกส่งกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนในตลาดจะตื่นเต็มที่ ลิลี่ก็ได้ไล่ช่างตีเหล็กจากเฉิงกวงหลานเที่ยนกลับแล้วพวกเขาแทบไม่ทันได้ล้างหน้าเสียด้วยซ้ำ ก็ถูกเร่งให้เก็บสัมภาระลงเรือ หลี่เต๋อที่ดูโล่งอกที่สุดถอนหายใจแรงก่อนเหยียบเรือลำใหญ่ของตน เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองบ้านของลูกศิษย์ เมื่อเสียงฝีพายค่อยๆ ห่างออกไปจนสุดสายตา ความเงียบก็กลับมาอีกครั้งจิ่นถูเฝ้ามองประตูด้วยความหวาดหวั่น หากมีผู้ใดเห็นว่าในเรือนของพวกเขามีเหล็กจำนวนมากขนาดนี้ พวกเขาย่อมถูกกล่าวหาว่าเตรียมก่อกบฏ และอาจถูกประหารชีวิตได้ แต่ลิลี่ไม่สนใจความกลัวนั้น นางมีสีหน้าสดใส เปี่ยมด้วยพลัง และเริ่มงานทันทีเอ้อร์กัวถอดเสื้อออก เขาใช้แรงทั้งหมดที่มียกและผลักสิ่งของไปวางตรงจุดที่ภรรยาชี้นิ้วสั่ง เหงื่อไหลอาบแผ่นหลังแกร่ง ทว่านัยน์ตาของเขามีเพียงนางคนเดียวในนั้นจิ่นถูสั่งให้อาฝูปิดประตูให้สนิท ผู้ใดมาก็ห้ามเปิดประตู ส่วนตัวเขานั่งอยู่หน้าลาน คอยมองอาจารย์หญิงซึ่งนั่งบนพื้น นางหยิบบางสิ่งที่ประหลาดมากออกมาจากถุงเครื่องมือสกปรก มันดูแข็งเหมือนเหล็กชั้นดี แต่กลับนุ่มนิ่มเหมือนผืนผ้าลิ

หลังจากความขัดแย้งเชิงตรรกะจบลง ห้องใต้ดินขนาดสูงสิบเมตรที่ลิลี่ออกแบบก็เสร็จสมบูรณ์ เอ้อร์กัวสวมเอจิสสูท จับโยนเครื่องขุดเจาะและเหล็กส่วนที่เหลือทั้งหมด เก็บซ่อนไว้ในช่องว่างใต้โครงสร้างค้ำยัน เมื่อการซ่อนเสร็จสิ้น ลิลี่และเอ้อร์กัวก็นำดินเหนียวที่ขุดขึ้นมาบุทับเพดานห้องลับอย่างแน่นหนาจนไร้รอยต่อ ชั้นดินเหนียวหนากว่าหนึ่งเมตรทำหน้าที่ป้องกันน้ำซึมลงสู่ห้องลับเบื้องล่างเหนือพื้นดินจะเห็นเป็นเพียงบ่อน้ำตื้นๆ เป็นวงบ่อที่กว้างประมาณสี่คูณหกเมตร ความสูงก็เพียงเอว มีช่องทางลับสำหรับลงไปด้านล่างเลื่อนขึ้นลงเหมือนลิฟต์ขนของ เอ้อร์กัวจัดการปลูกดอกบัวอันสูงส่งของท่านอ๋องจงเสียนลงในสระบัวใหม่นี้ด้วยกังหันวิดน้ำที่อาฝูลงแรงสร้างมาสามวันเต็มก็ถูกติดตั้ง เพื่อวิดน้ำจากแม่น้ำเข้ามาเติมในบ่อ กระแสน้ำขุ่นสะท้อนแสงแดด ดูราวกับบ่อปลูกบัวในสวนของคนมั่งมี หากมีคนมาเห็น คงไม่มีผู้ใดเอะใจว่าด้านล่างคือห้องใต้ดินขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเหล็กกล้าดินที่ขุดขึ้นมาทั้งหมดถูกเททิ้งลงในแม่น้ำที่ไหลผ่านกลางเรือน และตอนนั้นเองที่จิ่นถูได้เข้าใจว่าเหตุใดอาจารย์หญิงของเขาถึงยืนยันจะหาบ้านที่มีแม่น้ำไหลผ่านให้ได้ตั้ง

โครม!!! ความเงียบสงบในยามอิ๋น[1]ถูกฉีกกระชาก เสียงประตูไม้แตกล้มลงพื้นดังสนั่น จนฝุ่นตลบท่ามกลางแสงไฟจากคบเพลิงสว่างจ้าประตูเรือนของเอ้อร์กัวถูกเตะพังลงอย่างอุกอาจ ทหารในชุดเกราะเข้มทะลักเข้ามาเป็นแถวมากกว่าห้าสิบคน พุ่งเข้าเรือนโดยไม่ส่งเสียงเตือน โดยมีบุรุษผู้หนึ่งสวมชุดสีเขียวเข้มเดินตามหลัง เอ้อร์กัวสะดุ้งตื่นจากความฝัน ยังไม่ทันรู้สึกตัวเต็มที่ แขนแข็งแรงคู่หนึ่งก็กระชากเขาลงจากเตียง ในสภาพมึนงงเขาล้มกระแทกพื้นเย็นเฉียบ เจ็บปวดไปทั้งสะโพก เสื้อผ้าหลุดลุ่ยจากแรงฉุด ลิลี่พลันลุกขึ้นจากเตียงทันที ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกอย่างรุนแรง ร่างกายสั่นเทิ้มจนควบคุมไม่ได้ นางจ้องมองแสงไฟที่สาดเข้ามาด้วยดวงตาสั่นระริก ลมหายใจถี่รัว ใบหน้าซีดขาว ความกลัวในใจพุ่งทะลักออกมา แม้จะเก่งกาจเพียงใด นางก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่เคยผ่านเรื่องหวาดกลัวใบหน้าของผู้บุกรุกถมึงทึง หยาบกระด้างและไร้ซึ่งความเกรงใจ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความโผงผาง และอำนาจที่ไม่อาจต่อรองได้ “ลิลี่!” เอ้อร์กัวรู้ถึงความผิดปกติของภรรยาทันที เขาทิ้งความมึนงงทั้งหมด พุ่งเข้าไปกอดร่างที่กำลังสั่นของนางไว้แน่น เขาใช้ร

เอ้อร์กัวมองภาพเบื้องหน้าแล้วหัวใจพลันเย็นวาบ เรื่องนี้มันไม่ถูกต้อง ไม่มีทางที่ชาวบ้านจะรวมตัวกันได้มากมายถึงเพียงนี้ในเวลาเช้ามืด เขารู้ทันทีว่ามีมือที่มองไม่เห็นกำลังชักใย จงใจสร้างภาพจำให้เขาเป็นผู้นำที่ต่อต้านราชสำนัก! “บัณฑิตหลี่ ชาวบ้านเหล่านี้มาที่นี่ตามคำสั่งของเจ้าใช่หรือไม่” ชายชุดเขียวหันมามองเขาด้วยสายตาแข็งกร้าวเอ้อร์กัวขมวดคิ้วนิ่งเงียบ ไร้ตอบคำ เขาเองก็ไม่รู้ว่าชาวบ้านเหล่านี้มาได้อย่างไร“ปล่อยท่านบัณฑิตไปนะ!”“พวกเจ้าทำสิ่งใด!” “พวกเจ้าทำลายบ้านเรือนท่านบัณฑิตหรือ!”“นี่มันเรื่องอันใดกัน! ท่านบัณฑิตไม่เคยทำอะไรผิด!”เสียงโกลาหลของชาวบ้านดังระงม บางคนโวยวายถามหาความยุติธรรม บ้างตะโกนต่อว่าทหารที่ล้อมเรือนไว้ หญิงชราหลายคนร้องไห้สะอึกสะอื้น ชายหนุ่มหลายคนชี้หน้าทหารและก่นด่า ความวุ่นวายขยายเป็นระลอกคลื่นโดยไม่มีผู้ใดตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น ท่าทางของพวกเขาดูเหมือนการก่อจลาจลโดยไม่รู้ตัว ความอลหม่านบีบคั้นทุกฝ่าย ขณะที่ทหารไห่หนิงพยายามแทรกตัวเข้าไปเพื่อชิงตัวเอ้อร์กัวอย่างเงียบๆทหารของหน่วยบัญชีสรรพาวุธตั้งแนวรบเต็มขบวน ทว่าในแววตาแต่ละนายกลับมีแววลังเล เพราะตรงหน้า