All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 221 - Chapter 230

คณะผู้ตรวจการล่าถอยไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินและร่องรอยการทำลายล้าง ความโกลาหลของชาวบ้านเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจ แม้เอ้อร์กัวจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้แยกย้ายกันกลับบ้าน มีคนกลับบ้านเพราะยังมีหน้าที่มากมายรอ แต่ชาวบ้านอีกหลายสิบคนก็ยังคงอยู่ พวกเขาลงมือช่วยกันปรับสภาพหน้าดินที่ถูกทหารขุดพลิกจนพรุน คืนสภาพลานบ้านให้กลับมาคล้ายเดิมอย่างขยันขันแข็ง “อาฝู เจ้ารีบไปตลาด ซื้ออาหารมาเลี้ยงพี่น้องชาวบ้านให้ทั่วถึง” เอ้อร์กัวสั่งบ่าวรับใช้ “คือ..ท่านบัณฑิต เงินของคุณชายน้อยเหลือไม่มากแล้วขอรับ” อาฝูหน้าซีดเผือด เห็นจำนวนคนแล้วเขาคิดว่าเงินคงไม่พอปกติเขาเป็นคนจ่ายตลาด จิ่นถูจึงเอาเงินให้เขาถือจำนวนหนึ่ง แต่ช่วงก่อนนี้ เงินเกือบทั้งหมดถูกอาจารย์หญิงนำไปจ่ายหมดแล้ว แต่ละวันอาฝูอาศัยซื้อผักสดที่ราคาถูกมาทำอาหาร ยังดีที่อาจารย์หญิงไม่เรื่องมากเรื่องกิน“ข้าจะไปเอาทองมาให้”“ไม่ได้ ทองหมดแล้ว” ลิลี่ตอบ“..หมดแล้วหรือ” เอ้อร์กัวหันไปถามภรรยา“ใช่ ส่วนใหญ่ก็เอาให้ตาเฒ่าหัวงูหลี่เต๋อ เจ้าคิดว่าใต้บ่อบัวมันมาได้อย่างไร” นางตอบชัดเจน“เช่นนั้น..” เขารีบคิดหาทางอื่นอย่างรวดเร็ว“อาฝู เจ้าไปซื้อแค่หัวไช

แดดยามสายสาดส่องลงมายังลานบ้านที่ยังคงเต็มไปด้วยร่องรอยการทำลายล้าง แม้หน้าดินจะได้ชาวบ้านหลายคนช่วยกันปรับจนปกติแล้วเมื่อวาน แต่ประตูหน้าบ้านที่พังเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ และห้องครัวที่ไม่สมบูรณ์ก็ยังคงอยู่ จิ่นถูเดินไปช่วยอาฝูเก็บแผ่นไม้หักๆ ร่างกายของเขาเอนไปมาอย่างอ่อนแรง ขาของเขาดูเหมือนจะลากพาตัวเองไปข้างหน้ามากกว่าการเดิน แขนเล็กๆ ดูอ่อนแอจนแทบจะยกแผ่นไม้ไม่ขึ้น กล้ามเนื้อตามแขนขาของเขาบิดเกร็งเป็นครั้งคราว ซึ่งเป็นอาการปกติหลังจากถูกพิษผลึกแบเรียม เด็กน้อยถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่างานหนักกำลังรออยู่ แต่เมื่อหันไปมองอาจารย์ทั้งสอง จิ่นถูก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ เอ้อร์กัวและลิลี่ นั่งก้มหน้าอยู่กับโต๊ะหินที่เพิ่งจัดวางใหม่ ทั้งสองจดจ่ออยู่กับการขีดเขียนบางอย่างลงบนแผ่นกระดาษ แทนที่จะสนใจเรื่องประตูบ้านที่พังยับเยิน การถกเถียงของพวกเขาเต็มไปด้วยคำศัพท์ที่จิ่นถูฟังแล้วไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย “ข้าว่าแกนนี้ต้องมีความยืดหยุ่นสูงกว่าความเสถียร” ลิลี่ชี้ไปที่จุดข้อต่อของภาพวาด“เราสามารถปรับให้ความยืดหยุ่นและความเสถียรอยู่ในแกนเดียวกันได้ เจ้าไม่ต้องกังวล” เขาแสดงความคิดเห็น“เรา

เอ้อร์กัวหันไปมองภรรยาและยิ้ม แม้แต่กับเขาเอง นางยังไม่เคยพยายามอธิบายอะไรทั้งสิ้น แต่ยามนี้นางกลับอธิบายให้จิ่นถูฟัง เขาเข้าใจว่านางก็เอ็นดูเด็กชายไม่น้อย“มองอะไร ข้าพูดผิดหรือ” นางขมวดคิ้ว เมื่อเห็นสายตาของสามี จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าทำอะไรผิด“เจ้า..ใจดีกับจิ่นถูมาก” เขาพูดยิ้มๆ “ข้า! อะไรนะ! ไม่ใช่แล้ว ข้าไม่ได้เอ็นดูอะไรเด็กเลวนี่เลย แค่..ข้าพยายามหาแรงงานอยู่” ลิลี่แก้ตัวอย่างอึดอัดแก้มแดงระเรื่อ นางรู้ดีว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม หากเป็นปกติ นางไม่จำเป็นต้องแก้ตัวเลยด้วยซ้ำ แต่ยามนี้นางกำลังเขินหรือ! แย่ที่สุด“อาจารย์หญิง..ขอบคุณขอรับ จิ่นถูจะเชื่อฟัง และปรับปรุงตัวเองให้เป็นคนดีขึ้น จะไม่ทำให้อาจารย์หญิงผิดหวัง” จิ่นถูคุกเขาลงไปอีกครั้ง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเคารพเชื่อฟัง “ข้า..ข้าก็จะเชื่อฟังขอรับ” อาฝูคุกเข่าลงตามคุณชายน้อย แม้เขาจะเป็นเพียงเด็กรับใช้ แต่เขาเคารพอาจารย์ทั้งสองไม่ต่างกัน“เอาเถิด ต่อไปห้ามผู้ใดคุกเข่าพร่ำเพรื่อ ข้าไม่ชอบ ทุกชีวิตเท่ากัน ทุกแรงงานมีค่า อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำอีก” ลิลี่เริ่มจะหงุดหงิดที่พวกเด็กๆ เอาแต่คุกเข่าจนน่ารำคาญ“ขอรับ!” ทั้งจิ่นถูและอาฝูลุกขึ้

เมื่อเกวียนเทียมวัวขยับเข้าสู่ตรอกช่างฝีมือ กลิ่นไม้และน้ำมันขัดเงาก็ปะทะจมูกของอาฝูกับจิ่นถู ป้ายชื่อด้านบนทางเข้าตรอกเขียนชัดว่า ตระกูลเถี่ย ซึ่งเป็นตรอกช่างไม้ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง แต่วันนี้กลับเงียบเหงาผิดปกติอาฝูดึงบังเหียนชะลอให้วัวเดินช้าลง เพราะข้างหน้าคือคนผู้หนึ่งในชุดขุนนางระดับล่างสีเขียวเข้ม รายล้อมด้วยชายฉกรรจ์หลายคนที่ท่าทางแข็งกร้าวแบบทหาร แต่กลับสวมชุดชาวบ้านธรรมดา จิ่นถูมองคนพวกนั้น เขารู้สึกกังวลทันที เกรงว่าที่นี่อาจเกิดบางสิ่งที่ไม่ดีขึ้น ขุนนางผู้นั้นและทหารชำเลืองมองเกวียนเพียงครู่ แล้วแยกย้ายเข้าไปตามตรอกเหมือนกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง อาฝูเร่งให้เกวียนเคลื่อนต่อ จิ่นถูไม่ได้พูดอะไร แต่คิ้วยังขมวดค้างอยู่เช่นเดิม เมื่อไปถึงหน้าร้านของเถี่ยจงชิ่ง จิ่นถูถึงกับชะงัก ประตูปิดสนิท มีแผ่นกระดาษแปะอยู่กลางบานประตู อักษรตัวใหญ่เขียนว่าปิดร้าน “ศิษย์พี่ใหญ่! ศิษย์พี่ใหญ่ อยู่หรือไม่!” เด็กชายรีบกระโดดลงจากเกวียนโดยไม่รอให้อาฝูช่วย วิ่งไปเคาะประตูร้านตระกูลเถี่ยเสียงฝีเท้าจากดังขึ้น เถี่ยจงชิ่งเดินออกมาจากประตูบ้านฝั่งตรงข้าม เขามีเลือดซึมข้างริมฝีปาก เสื้อผ้ายับเ

ลิลี่รู้สึกตัวเพราะเสียงประตูถูกผลัก นางจึงรีบคว้าผ้าห่มดึงขึ้นมาคลุมไหล่จนท่วมคอ ปฏิกิริยาของนางยิ่งทำให้เด็กชายมั่นใจ ‘เป็นผื่นที่อาจแพร่กระจายได้!’ จิ่นถูคิด เขารีบทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง “อาจารย์หญิง! ท่านป่วยหนักยิ่งนัก ข้าจะรีบไปตามท่านหมอมาดูร่องรอยผื่นพวกนี้ให้ทันที!” “อย่าโง่ได้ไหม ไม่ต้องตามใครมาทั้งนั้น” ลิลี่ห้ามทันควัน “อาจารย์หญิง ท่านใกล้จะตายแล้วใช่หรือไม่ขอรับ” เด็กชายสรุปอย่างปวดร้าว น้ำตาของเขาเริ่มเอ่อคลอ จิ่นถูคิดว่าที่อาจารย์หญิงสั่งห้ามตามหมอ เพราะอาการของนางคงหนักเกินเยียวยา เขาคิดได้เช่นนั้น เนื่องจากอาจารย์หญิงมักจะชอบพูดตรงๆ เสมอ และยิ่งเห็นสภาพอิดโรยของหญิงสาวบนพื้น เด็กน้อยยิ่งมั่นใจว่านางป่วยหนัก ลิลี่ถอนหายใจยาว ความอับอาย ความสงสาร และความขุ่นเคืองต่อสามี ผสมปนเปกันไปหมด นางพลิกตัวมามองศิษย์ตัวน้อยด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ขอบตาคล้ำ และด่าสามีในใจว่าไอ้หมาป่าหื่นกาม! ตอนนี้คงกำลังยืนสอนพวกช่างด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า ข้าเป็นบัณฑิตผู้อ่อนน้อม ไม่ทำเรื่องน่าอายใดๆ ทั้งสิ้น“ข้ายังไม่ตาย!” ลิลี่กัดฟันพูดอย่างอดทน “แล้วเหตุใดท่านจึงไม่ให้ตามหมอ หรือเพราะท่