บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : บทที่ 181 - บทที่ 190

อาจารย์ซางป๋อวางหมากดำลงไปที่จุดสำคัญ เขาตั้งใจจะใช้ท่านกกระจิบทองโฉบผีเสื้อ[1] ซึ่งเป็นการเดินหมากที่ฉับไวและอันตราย หวังจะรุกไล่ให้เอ้อร์กัวพลาดพลั้งตั้งแต่ต้น แต่ชายหนุ่มกลับวางหมากสวนกลับไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเช่นกัน“เดินหมากอย่างไรกัน” อาจารย์ซางป๋อพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเขาเริ่มแสดงความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ท่าเดินของเอ้อร์กัวนั้นไม่เคยปรากฏในตำราหมากล้อมใดเลย บัณฑิตหนุ่มวางหมากในตำแหน่งที่ไม่คาดคิดและไม่เคยเห็นมาก่อนเอ้อร์กัวเดินหมากอย่างต่อเนื่อง ทุกย่างก้าวของเขาแม่นยำและไร้ความรู้สึกใดๆ เขามองเห็นหมากของตัวเองและของอาจารย์ซางป๋อเป็นเพียงแค่ตัวเลขและสมการทางคณิตศาสตร์เท่านั้น เขาใช้เทคนิคสมัยใหม่ที่ลิลี่เคยสอนเขาอย่างเต็มที่ ไม่คิดออมมือ คำนวณล่วงหน้าไปแล้วมากกว่าสิบก้าวเสียงหมากที่กระทบกับกระดานดังก้องไปทั่วศาลา เอ้อร์กัวยังคงใช้ท่าเดินหมากที่ไม่มีในตำราต่อไป อาจารย์ซางป๋อเริ่มมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก เขาไม่สามารถอ่านการเดินหมากของเอ้อร์กัวได้เลย “เจ้าคิดจะใช้ปทุมากลับหัว[2]กับข้าหรือ” อาจารย์ซางป๋อเอ่ย เมื่อเห็นว่ากลุ่มหมากขาวของเอ้อรกัวเริ่มมีรูปร่างคล้ายดอก

เอ้อร์กัวจ้องมองภรรยาไม่วางตา แววตาคมทอประกายความสุข ความโล่งใจ และความรักล้นปรี่จนไม่อาจเก็บซ่อน หวานละมุนราวน้ำผึ้งดอกกุ้ย[1] ทว่าเร่าร้อนเกินกว่านางจะรับไหว ลิลี่จึงต้องรีบเบือนหน้าหนี รู้สึกราวกับจะถูกสายตาที่แรงกล้านั้นหลอมละลาย“ด้านนอก มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเจ้า” นางพูดเรื่องอื่นเพื่อทำลายช่วงเวลาชวนหายใจลำบากนั้น“ข่าวลือหรือ..” เอ้อร์กัวขมวดคิ้วเล็กน้อย “เล่าลือกันว่าเจ้าเป็นลูกศิษย์ลับของอ๋องจงเสียน แต่ก็มีข่าวลืออื่นว่าเจ้าใกล้ชิดเป็นคนสำคัญในกองทัพของอ๋องจงเจี้ยน ยิ่งไปกว่านั้น มีข่าวว่าเจ้าไม่ถ่อมตน โอ้อวด มักใหญ่ใฝ่สูงถึงขั้นยอมเป็นชู้รัก เป็นชายบำเรอขององค์หญิงจงหลิงเพื่อตำแหน่ง และเจ้ายังกล้าทำให้ฮ่องเต้ไม่พอใจ” “ข่าวลือมากมายเสียจริง” เอ้อร์กัวถอนหายใจ “ไม่จริงหรือ” นางถามเสียงเรียบ“ไม่จริงเลย! ทั้งหมดเป็นข่าวลือ ข้าเพียงถูกขังอยู่ที่นี่ ไม่ได้ทำสิ่งใดทั้งสิ้น” เขารีบปฏิเสธทันที“เช่นนั้น นางไม่ได้ชอบเจ้า และไม่ได้พยายามเกี้ยวเจ้า ใช่หรือไม่” ลิลี่ย้ำ“ใช่..” “เมื่อไม่ใช่ความจริง ข้าก็ไม่ต้องหึงเจ้า ใช่หรือไม่” “..ชะ ใช่” เขายอมรับอย่างจำนน เขารู้ว่าเขาทำตัวไร

นางกำนัลตาโต เห็นว่าบัณฑิตหลี่หอบหายใจเหน็ดเหนื่อย เสื้อที่คว้ามาคลุมเอวนั้นกลับไม่อาจกลบเรือนร่างที่ยังคงตึงแน่น ราวเสาสวรรค์ค้ำอยู่ใต้ผืนผ้า ดึงเสื้อให้ชูชันไม่ต่างจากกระโจมเสาสูงส่วนสตรีที่ร่วมหอลงเตียงกับเขานั้นมีเพียงชุดสาวใช้สีชมพูปิดบังร่างเปลือยไว้ ผมเผ้ายุ่งเหยิงบอกไม่ได้ว่าเป็นสาวใช้คนใด แต่คอของนางมีรอยบุปผาแดงโรยทั่วลำคอ บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งและเร่าร้อนของบัณฑิตหนุ่มได้เป็นอย่างดี “น่าขายหน้ายิ่งนัก!” นางกำนัลที่ยังไม่เคยผ่านการแต่งงานจึงได้แต่หันหน้าหนีด้วยความเขินอาย ใบหน้าร้อนผ่าวและด่าเขาออกไป ขณะที่องค์หญิงจงหลิงโกรธยิ่งกว่าเดิม จงหลิงคิดว่าจะได้เห็นเขากอดรัดนางสวรรค์หรือเทพธิดาที่ใด แต่สตรีที่เขากลัดมันอยากได้กลับเป็นเพียงสาวใช้ธรรมดาในตำหนักของนางเอง! หัวใจขององค์หญิงบีบรัดราวถูกฟันกลางอก ความพ่ายแพ้ ความอับอาย ความริษยาโหมกระหน่ำจนแทบยืนไม่อยู่ รู้สึกเหมือนถูกเขาตบหน้ากลางอากาศ ถูกเขาด้อยค่ายิ่งกว่าสาวรับใช้ต่ำต้อย “จับนางสาวใช้สกปรกนั่นไปตัดหัว!” จงหลิงยอมไม่ได้ “ช้าก่อน” เอ้อร์กัวเอ่ยเสียงเรียบ ขยับกายไปขวางทางเหล่านางกำนัลที่กำลังจะเข้าไปลากตัวสตรีบนเตียง

รุ่งอรุณทอแสงแดงฉานเหนือเมืองหลวง เถี่ยจงชิ่งลุกจากที่นอนแต่เช้าเช่นปกติ ร่างสูงใหญ่เดินออกมานอกห้อง ยังไม่ทันขยี้ตาให้หายง่วงก็เห็นอาจารย์หญิงนั่งอยู่บนโต๊ะใกล้หน้าต่าง นางกำลังปอกเปลือกไข่ต้มและกินอย่างใจเย็น ควันอุ่นลอยคลุ้ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย โดยปกติอาจารย์หญิงมักตื่นสาย แต่วันนี้กลับตื่นก่อนเขาเสียอีก เมื่อเดินเข้าไปใกล้ จงชิ่งก็เห็นถุงผ้าเก่าๆ วางอยู่บนโต๊ะ พอปรายตาเหลือบลงไปก็พลันสะดุ้ง ทองคำก้อนเล็กก้อนน้อยมากมายอยู่ในถุงผ้านั้น! เขามองซ้ำอีกครั้งก็ยิ่งแปลกใจ เพราะทุกก้อนถูกตัดเรียบราวกับคมมีดเฉือน ไม่ใช่แท่งใหญ่อะไร ยิ่งไม่ใช่ทองคำก้อนที่ยังไม่ถูกขึ้นรูปเป็นแท่ง ดูแล้วแปลกตานัก“เงินนี่ คืนส่วนที่ยืมจากจิ่นถูให้หมด ที่เหลือเอาไปซื้อบ้านในเมืองหลวงให้เอ้อร์กัว ข้าต้องการบ้านที่มีน้ำ เป็นสระก็ดี แต่หากได้สายน้ำไหลจะดียิ่งกว่า” เสียงอาจารย์หญิงเอ่ยเรียบๆ นางหยิบถุงทองนั้นขึ้นแล้วยื่นให้ จงชิ่งรับถุงผ้ามาด้วยมือที่เกร็งเล็กน้อย เขายังไม่กล้าละสายตาจากประกายทองเหล่านั้น ความประหลาดใจตีขึ้นในอกจนแทบกลายเป็นความหวาดหวั่น ทองคำมากมายเช่นนี้..นางไปเอามาจากที่ใดกัน เขาลอบกลืนน้ำลา

ท่ามกลางสวนบุปผาที่งดงามราวภาพพู่กัน โต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมไว้ในศาลาเปิดโล่ง ประดับด้วยดอกไม้หลากสีสัน ส่งกลิ่นหอมฟุ้งต้องลมยามบ่าย บรรยากาศดูเรียบง่าย แต่ก็ยังคงความโอ่อ่าของตำหนักองค์หญิงเอาไว้ได้เป็นอย่างดี ไม่นานนัก สำรับอาหารอย่างดีก็ถูกจัดขึ้นให้คนทั้งสี่คนในสวนบุปผางดงามนั้น อาหารที่ถูกจัดวางบนโต๊ะเป็นเพียงสำรับมื้อกลางวันที่ดูเรียบง่าย แต่สำหรับเอ้อร์กัวแล้ว อาหารมื้อนี้ยังคงฟุ่มเฟือยกว่าอาหารทั้งปีของเขาเสียอีก องค์หญิงจงหลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่สูงกว่าเล็กน้อย ราวกับต้องการแสดงให้เห็นถึงอำนาจของนาง ขณะที่เอ้อร์กัวกับคุณชายหวู่ถูกจัดให้นั่งฝั่งเดียวกัน ส่วนลิลี่ถูกจัดให้นั่งตรงข้ามพวกเขาเพียงลำพัง นางแทบไม่ได้แตะอาหารเลิศรสบนโต๊ะเลย เอาแต่หยิบผลไม้เข้าปากอย่างอารมณ์ดี ราวกับนางกำลังชมดอกไม้ในสวน มากกว่าจะสนใจแรงกดดันบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นยะเยือกเสียจนน่าประหลาด องค์หญิงจงหลิงนั่งหลังตรงบนเก้าอี้ที่สูงกว่า นางคีบอาหารคำเล็กๆ เข้าปากอย่างสง่างาม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและมองลิลี่ นัยน์ตาวาวโรจน์คล้ายซ่อนเปลวเพลิงไว้ “อาหารในตำหนักของข้าไม่ถูกปากฮูหยินบัณฑิตหลี่หรือ เห