جميع فصول : الفصل -الفصل 270

บรรยากาศในถ้ำเงียบลงทันที อาฝูเผลอกลั้นหายใจ ส่วนจิ่นถูถึงกับลืมง่วงนอนไปแล้ว“เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ!?” จงเหยี่ยนถลึงตา“ตอนนี้ชีวิตของเจ้า อยู่ในกำมือข้าแล้ว” ลิลี่เลิกคิ้ว “เจ้าคิดว่าการเป็นฮ่องเต้มันง่ายนักหรือ ในวังเต็มไปด้วยพวกขุนนางเขี้ยวลากดิน แม้แต่ข้ายังรับมือพวกมันแทบไม่ไหว”“เพราะเจ้าโง่ไม่ใช่หรือ” ลิลี่ตอบทันที นางเอนหลังพิงอกของเอ้อร์กัว เขาก็แค่ยกมือขึ้นมากอดประคองนางจงเหยี่ยนเงียบไปอีกครั้ง เขาเงียบอยู่นานกว่าจะพูดคำหนึ่งออกมาได้“เจ้าต้องการอะไร” เสียงนั้นเบาจนแทบกระซิบ“ทรัพยากร อำนาจที่ชอบธรรม และไม่มีใครมาขวางงานของข้า ส่วนเจ้า..จะได้บัลลังก์ที่มั่นคงกว่าเดิม ข้าจะจัดการให้ แต่เจ้าต้องเชื่อฟังข้า” นางตอบตรงๆ“เจ้าเรียกตัวเองว่าเซียน แ

ไม่ไกลกัน ร้านขนมแห่งหนึ่งเพิ่งเปิดเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน หน้าร้านจึงมีคนต่อแถวยาวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เด็กหญิงชาวบ้านอายุราวแปดขวบยืนรออยู่ข้างทางคนเดียว เสื้อผ้าสีหม่นเก่าๆ หลวมจนเห็นข้อมือผอมเล็กในมือของนางมีกล่องดนตรีไม้เล็กๆ อยู่ใบหนึ่ง เด็กหญิงเปิดมันเบาๆ ฟังเสียงทำนองใสแผ่วเบา แล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ราวกับลืมความหิวไปชั่วครู่มารดาของนางกำลังยืนต่อแถวซื้อขนมอยู่ด้านหน้า เงินในมือคงเป็นเงินก้อนสุดท้าย เพราะหญิงผู้นั้นเอาแต่ก้มหน้านับเหรียญซ้ำไปมาอย่างระมัดระวังกล่องดนตรีนั้นเป็นของที่บิดาของเด็กหญิงซื้อไว้ให้ก่อนหายตัวไปในเหตุวุ่นวายครั้งก่อน มันจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่นางเหลืออยู่ขณะเดียวกัน เกี้ยวเล็กคันหนึ่งก็มาหยุดตรงริมถนน เด็กหญิงอีกคนก้าวลงมาพร้อมพ่อบ้านและบ่าวรับใช้หลายคน เสื้อคลุมของนางสะอาดเรียบร้อย ผิวขาวนุ่มจนเหมือนไม่เคยถูกแดดนางมองผู้คนรอบตัวเหมือนมองสิ่งสกปรกที่ไม่ควรเข้าใกล้ ทันทีที่

“ฆ่าคนแล้ว!”“พวกมันฆ่าคนอีกแล้ว!”เสียงกรีดร้องดังระงม ชาวบ้านกรูกันพุ่งเข้าใส่ทหารทันที บางคนคว้าไม้ บางคนหยิบก้อนหิน บางคนก็ใช้ผักผลไม้ในมือโยนใส่พวกทหารจนวุ่นวาย ใครมีอะไรในมือก็ใช้สิ่งนั้นเป็นอาวุธคนผู้หนึ่งตรงเข้าไปลากพ่อบ้านลงจากบันไดร้านค้า บุตรีจวนขุนนางกรีดร้องลั่น นางถูกเบียดจนล้มลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด นี่เป็นครั้งแรกที่นางมองผู้อื่น ด้วยสายตาแบบเดียวกับที่เด็กหญิงชาวบ้านมองนางเมื่อครู่ สายตาของคนที่หวาดกลัวจนแทบแตกสลาย“คุณหนู! คุณหนู!” พ่อบ้านร้องลนลาน พยายามดึงนางขึ้นมาแต่เด็กหญิงกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม ตัวสั่นจนควบคุมไม่ได้ ความอุ่นชื้นไหลลงมาตามขา นางกลัวจนฉี่ราดออกมาตรงนั้น ความเปียกลามไปทั่วใต้กระโปรง กลิ่นฉุนอ่อนๆ ลอยออกมาในอากาศพ่อบ้านหน้าถอดสี พยายามใช้ร่างตัวเองบังสายตาผู้คน แต่สายไปแล้ว ชาวบ้านรอบด้านมองภาพนั้นเงียบงันอยู่ชั่วขณะ ก่อนจ

แสงแดดยามเฉินส่องลอดแนวไม้ลงบนถนนดิน บนเส้นทางอันเงียบสงบนั้น เงาร่างสามคนกำลังเดินมุ่งหน้ากลับจวนสกุลหลี่  จิ่นถูเดินโซเซอยู่ข้างอาฝู ใบหน้าอิดโรยจนแทบไม่มีแรง“อาจารย์หญิง...ข้าไม่ไหวแล้ว เดินช้าลงหน่อยขอรับ!” จิ่นถูบ่นอุบ แม้เขาจะขยับได้เหมือนปกติ แต่เจ็บปวดทุกย่างก้าว เพราะเขาไม่ได้หยุดพักกล้ามเนื้อจากการสวมกลไกพาสซีฟอย่างถูกต้องตามตารางเวลาเมื่อไม่มีเสียงตอบ เด็กชายจึงเงยหน้ามองไปข้างหน้า ลิลี่หายไปอีกแล้ว จิ่นถูหันไปตามสัญชาตญาณ ก็เห็นนางนั่งยองอยู่ริมทาง กำลังใช้นิ้วเขี่ยดินใต้โคนต้นไม้ต้นหนึ่ง“..นางไปดูหญ้าอีกแล้ว” เด็กชายหลับตาลงอย่างหมดแรง“ขอรับ” อาฝูได้แต่หัวเราะแห้งๆผู้คนที่เดินทางผ่านไปมาหลายคนต่างชะลอฝีเท้า มองสตรีร่างเล็กผู้หนึ่งที่กำลังนั่งยองๆ ขุดดินอยู่ข้างถนนด้วยสายตาแปลกประหลาด บางคนถึงกับส่ายหน้า“น่าเสียดายหน้าตา”

เอ้อร์กัวเดินลึกเข้าไปจนถึงห้องคุมขังส่วนใน แสงสว่างจากช่องลมด้านบนส่องกระทบร่างของหย่งฉีที่นั่งอยู่บนกองฟางแห้ง เสื้อผ้าตัวเก่าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นใบหน้าของบัณฑิตหนุ่ม หย่งฉีพลันลุกขึ้นยืนทันที สองมือจับลูกกรงกระชากจนเกิดเสียงดังสะท้อนก้อง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและชิงชังอย่างรุนแรง“ข้านึกว่าผู้ใด ที่แท้ก็บัณฑิตใหญ่ผู้มีชื่อเสียงลือเลื่อง” หย่งฉีแค่นเสียงหัวเราะอย่างขื่นขมเอ้อร์กัวไม่ได้พูดอะไร เขาแค่เดินมาเปิดห้องขัง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องขังเดียวของหย่งฉี จากนั้นก็วางเสี่ยหนาลง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาปูพื้น และหยิบจานอาหารออกจากเสี่ยหนาวางลงบนแผ่นกระดาษ“ท่านคิดจะเล่นอะไร วันนั้นข้าพาคนมากมายไปช่วยท่าน ท่านไม่ยอมสบตาข้าด้วยซ้ำ พยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับข้า วันนี้ท่านกลับยอมมาพบข้าด้วยตนเองหรือ” หย่งฉียกมุมปาก แต่รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา