All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 241 - Chapter 250

“ข้าน้อยไม่ได้หวังให้หลิวหลีเพียงไม่กี่ชิ้นมาแก้ไขปัญหาทั้งหมด มันแค่ทำออกมาเพื่อให้สังคมสงบลงชั่วคราว ให้ชนชั้นสูงรู้สึกว่ามีสิ่งคู่ควรกับฐานะมาทดแทนดนตรีที่สูญเสีย เพียงหวังให้ไฟแค้นสงบลงก่อนก็เท่านั้น” เอ้อร์กัวเอ่ยทำลายความเงียบ ท่านอ๋องเข้าใจแล้วว่าเอ้อร์กัวไม่ได้สร้างหลิวหลีออกมาเพื่อให้ขุนนางและชนชั้นสูงหายโกรธ แต่แค่ทำให้สงบลง เขายังคงมีแผนอื่นอีก แผนระยะยาวที่จะทำให้กล่องดนตรีเป็นสิ่งถูกต้องในสังคม และชนชั้นสูงจะต้องยินดีให้ทุกฝ่ายได้ครอบครอง ในใจจงเสียนรู้สึกสะท้าน ชายหนุ่มตรงหน้าวางแผนอะไรไว้กันแน่“ย่อมได้ ข้าจะช่วยเจ้า แต่เจ้าต้องให้คำมั่นสามประการ หนึ่งคือไม่นำสิ่งประดิษฐ์แปลกประหลาดอื่นออกมาอีกโดยไม่บอกข้า สอง ห้ามยุ่งเกี่ยวกับการเมืองในเมืองหลวงโดยตรง และสาม หากแผนของเจ้าล้มเหลว เจ้าต้องรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว” จงเสียนพูดหลังจากเงียบอยู่นาน“ได้ขอรับ ยังมีอีกอย่างคือ..ข้าน้อยอยากขอให้ท่านอ๋องช่วยดูแลรักษาจอกโอสถทิพย์ของเทพธิดาฉางเอ๋อไว้ชั่วคราว เพราะสถานการณ์เช่นนี้ มือที่อยู่เบื้องหลังคงไม่ยอมให้บ้านเมืองสงบลงโดยง่าย พวกเขาอาจทำทุกทางเพื่อทำลายหลิวหลีนี้แน่” เอ้อร

สิ้นคำของเอ้อร์กัว อัครราชเลขาเจิ้ง เสนาบดีกรมพิธีการก็ก้าวออกมาจากมุมหนึ่งของอุทยานหลวง ในมือของเขาประคองบางสิ่งที่ใสราวกับก่อตัวมาจากสายลม ทันทีที่ของสิ่งนั้นต้องแสงอาทิตย์ มันก็สะท้อนเป็นประกายรุ้งเจ็ดสี ผู้คนในอุทยานหลวงพลันเงียบสนิท ต่างลืมหายใจไปชั่วขณะ อ๋องจงเสียนยืนมองภาพเหตุการณ์อันน่าเลื่อมใสจากสุดปลายอุทยาน เห็นเหล่าขุนนางต่างทำหน้าตื่นตะลึง เสนาบดีเฒ่าก็ประคองจอกแก้วอย่างเทิดทูนราวกับแบกรับชะตาฟ้าดินไว้ในมือความโกรธเกรี้ยวปนเย้ยหยันลุกโชนในทรวงอก ท่านอ๋องรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เมื่อหวนรำลึกถึงวันที่สิ่งวิเศษชิ้นนั้นถูกส่งมาถึงมือของเขาบัณฑิตหลี่หน้าซื่อผู้นั้นเพียงยัดจอกโอสถทิพย์ลงในก้อนหมั่นโถวอัคนีอุ่นๆ ฝากมากับนักพรตพเนจรอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับเป็นเพียงอาหารจำเป็นระหว่างทาง‘ฮึ สมบัติวิเศษคู่บารมีจักรพรรดิหรือ เจ้าคนปลิ้นปล้อน เจ้าจงใจทำให้คนทั้งราชสำนักกลายเป็นตัวตลก’ อ๋องจงเสียนถอนหายใจยาวพลางมองจอกหลิวหลีที่เพิ่งพ้นจากคราบหมั่นโถวมาไม่ถึงวันเมื่ออัครราชเลขาเจิ้งคุกเข่าลงเบื้องหน้าฮ่องเต้ สิ่งที่อยู่ในมือของไม่ใช่หีบไม้หรือพานทองคำ แต่มันคือพานหลิวหลีใ

เสียงฮือฮาในศาลาแปดเหลี่ยมยังไม่ทันจาง อ๋องจงเสียนก็ปรากฏกายจากทางเข้าอุทยาน ก้าวยาวของเขาไม่ต่างจากผู้ที่กลั้นโทสะไว้จนแทบแตกสลาย บุรุษผู้เคยยืนนิ่งราวสนเขียวท่ามกลางกองเลือดในวันเปลี่ยนราชบัลลังก์ บัดนี้กลับเร่งฝีเท้าเร็วจนชายเสื้อสะบัด“ฮ่องเต้ประกาศแต่งตั้งสตรีสามัญชนที่มีสามีแล้วขึ้นเป็นมารดาแผ่นดิน เป็นการทำลายกฎสวรรค์ พระองค์คิดจะตบหน้าบรรพชนตระกูลจงต่อหน้าธารกำนัลหรือ..” เสียงของอ๋องจงเสียนต่ำ หนัก และเฉียบคม เขาไม่ตะโกน ไม่โวยวาย แต่ทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาราวกับค้อนเหล็กที่ฟาดใส่เสาหลักของแผ่นดิน“..ท่านอา ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร” จงเหยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าอ๋องจงเสียนจะอยู่ที่นี่ด้วย แต่เมื่อฮ่องเต้ลองคิดดูแล้ว อัครราชเลขาเจิ้งก็เป็นขุนนางที่เข้าร่วมกับฝ่ายของอ๋องจงเสียน คงไม่แปลกที่ท่านอาของเขาจะรู้เรื่องการถวายจอกทิพย์ในวันนี้“อดีตฮ่องเต้จงเหวินเต๋อ ทรงทุ่มเททั้งชีวิตสร้างแคว้นจงหลินให้ยิ่งใหญ่ทัดเทียมแคว้นอื่น ฝ่าบาทจะทำลายลงเช่นนี้ไม่ได้ ทรงถอนรับสั่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ” จงเสียนรับไม่ได้ที่จะเห็นกฎเกณฑ์และระเบียบสังคมที่เขาเพียรรักษา พังพินาศลงด้วยน้ำมือคนโง่ เขาเคยเชื่อ

“โหดเหี้ยมยิ่งนัก เป็นบัณฑิตที่ไร้เมตตาต่อชีวิต คนเช่นนี้ไม่มีทางเป็นเซียน พวกเจ้าไม่ต้องกลัว” กำลังใจขอทหารนั้นสำคัญยิ่ง เพราะไม่มีผู้ใดเคยเห็นอะไรน่าขนลุกเช่นนี้มาก่อน จ้าวกังจำต้องปลอบเหล่าทหารสักคำหลายคนต่างเห็นด้วยกับพูดนั้น แต่เมื่อเห็นซากสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ตายเกลื่อน บางคนก็เริ่มคิดว่าหากไม่ใช่เซียน แล้วจะเป็นอะไรที่มีพลังอำนาจประหลาดเช่นนี้“หรือ..จะเป็นปีศาจ” พลทหารนายหนึ่งพึมพำ“ฮ๊ะ!” หลายคนต่างตกใจไปตามๆ กัน“อย่าได้กลัว ที่นี่เป็นเมืองหลวง มีพระราชอำนาจของโอรสสวรรค์คอยคุ้มครอง” จ้าวกังรีบตัดไฟแต่ต้นลม“แต่..ใต้ท้าว..” ทหารบางคนอยากเถียง ผู้ใดไม่รู้บ้างว่าโอรสสวรรค์เป็นทรราช อาจจะเกิดเหตุเภทภัยเพราะแคว้นจงหลินถูกสวรรค์ลงโทษก็เป็นได้“หุบปาก..ข้าไม่เชื่อว่าจะฝ่าเข้าไปไม่ได้ ไปตรวจสอบให้ทั่ว มีคูน้ำบริเวณใดบ้างที่ไม่มีพิษ” จ้าวกังหันไปสั่งพลทหาร ยิ่งบรรยากาศตึงเครียดเท่าไร เขายิ่งต้องแสดงอำนาจเพื่อสยบความหวาดกลัวของลูกน้อง “ลองตรวจสอบคูน้ำทางด้านทิศตะวันออกดูก่อน ที่นั่นซากแมลงเบาบางกว่าที่อื่น พิษน่าจะเจือจางจนพอจะหาทางข้ามไปได้” “ขอรับ” นายทหารผู้ทำหน้าที่หมอรับคำสั่งด้

เมื่อคมดาบเหวี่ยงแหวกอากาศลงมา เอ้อร์กัวหลับตาแน่น สติทั้งหมดหยุดนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อรอรับความตายที่กำลังจะมาถึง แต่เขากลับรู้สึกถึงแรงลมเย็นวูบผ่านข้างแก้ม ราวกับความตายเดินเฉียดไปเพียงคืบเดียว เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างที่คาดไว้ สิ่งที่ตามมาคือเสียงโลหะปะทะกับบางอย่างที่หนักหน่วง ตามด้วยเสียงร้องสั้นๆ ของทหารนายนั้นที่ถูกกระชากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เอ้อร์กัวสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงน้ำแตกกระจายดังมาจากคูน้ำ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นดูด้วยความสับสน ภายใต้แสงจ้าขาวโพลน เขาเห็นเงาร่างสายหนึ่งเคลื่อนไหวว่องไวปานลมพัด ร่างเล็กของลิลี่กำลังจู่โจมเข้าจัดการทหารที่ข้ามฝั่งมาได้ทีละคน คนแล้วคนเล่าถูกนางเหวี่ยงทุ่มลงไปในคูน้ำที่มีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนอยู่ ราวกับทหารเหล่านั้นไร้น้ำหนักทหารที่ถูกเหวี่ยงออกไปยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างที่ตกในคูน้ำบิดเกร็งจนลมหายใจขาดห้วง ขณะที่บางคนโชคดีกว่า ถูกเหวี่ยงแรงเกินไปจนกระเด็นพ้นขอบคูน้ำ กลิ้งไปบนพื้นดินแห้ง แต่เพียงครู่เดียว ร่างนั้นก็กระตุก นิ้วมือหงิกงอ แขนขาชักเกร็งโดยไร้การควบคุม เหงื่อผุดเต็มใบหน้า ปากอ้าเหมือนจะร้อง แต่ไม่มีเสีย