All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 81 - Chapter 90

อีกทางด้านของลูกแก้วที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลยว่าตอนนี้มันกำลังมีพายุอันตรายรุนแรงและน่ากลัวกำลังก่อตัวพัดมาทางเธอ ส่วนตอนนี้ลูกแก้วกำลังยืนรออยู่หน้าบริษัท ตามที่โรมิโอได้บอกไว้ตอนที่มาส่งว่าเขาจะเป็นคนมารับเธอกลับคอนโดเอง ก็รถยนตร์ของเธอมันยังซ่อมอยู่น่ะสิ เซ็งชะมัด เธอไม่ได้อยากเป็นภาระให้คนอื่นเลยนะบอกเขาแล้วว่ากลับเองได้ก็ไม่ฟังแถมบอกถ้าไม่ให้มารับจะซื้อรถยนต์ให้ใหม่เธอเลยต้องยอมให้เขามารับอย่างเลี่ยงไม่ได้“ใกล้มาหรือยังนะ”เธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์ดูเวลา ผ่านไปพักใหญ่แล้วแต่โรมิโอก็ยังมาไม่ถึง ด้วยความเมื่อยล้าของร่างกายที่ทำทำงานมาทั้งวัน เธอเลยเอนหลังพิงไปกับกำแพงปูนสีขาว“ลูกแก้ว”ขวับ! ร่างบางหันกลับไปมองด้านหลังตามเสียงเรียก แต่เมื่อได้หันกลับมาก็ต้องประหลาดใจ ‘คาร์ลเตอร์’“ท่านประธาน สวัสดีค่ะ”เธอโค้งหัวลงเล็กน้อยเป็นการทำความเคารพ เขาคิดว่าวันนี้คาร์ลเตอร์จะไม่เข้าบริษัทเสียอีก ในว่าไปดูงานที่ต่างจังหวัดกลับมาแล้วงั้นหรอกเหรอ เร็วเหมือนกันนะได้ยินว่าต้องค้างคืนด้วยนี่“กลับมาจากดูงานที่ต่างจังหวัดเร็วเหมือนกันนะคะ” “อืม แล้วเธอมายืนรออะไรอยู่ล่ะ”“รอกลับบ้านค่ะ”“ให

ร่างบางจ้องมองไปยังผู้ชายที่เธอรัก ตอนนี้เขากำลังถือปืนหันมาทางเธอ มิหนำซ้ำคำพูดจาว่าร้ายที่บอกว่าเธอเป็นคนร่านมันทำเธอจุกอก จนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ทั้งเสียใจที่เขาไม่เชื่อใจและหวาดกลัวปืนตรงหน้า แล้วเธอเป็นพวกอ่อนไหวง่ายนิดหน่อยก็ร้องไห้ออกมาอยู่แล้วด้วย “ยิงเลยสิ! ฮึกไม่เชื่อใจกันเลยใช่ไหม” “ไม่ใช่..พี่ขอโทษตัวเล็ก..”สรรพนามที่เริ่มกลับมาเหมือนเดิม และเสียงพูดอย่างนุ่มนวล กลับกลายเป็นโรมิโอเองที่รู้สึกผิด เขามันใช้อารมณ์มากเกินไปจนลืมนึกถึงความรู้สึกของเธอ“พี่ขอโทษครับ” มือที่กำลังจะเอื้อมไปจับไหล่บางแต่ไม่ทัน ฟุ่บ เธอลงไปนั่งร้องไห้กับพื้น ทุกสายตาโฟกัสไปที่ลูกแก้ว“ถ้าจะไม่ฟังอะไรเลยก็ยิงเลยสิ! ฮือ” ร่างบางตะคอกเสียงใส่จนเธอเองยังเจ็บคอ ลงไปนั่งหย่องๆที่พื้นปล่อยโฮร้องไห้อย่างไม่อายใคร ที่ร้องไห้หนักแบบนี้ไม่ใช่ว่าเสียใจจนรับไม่ได้นะ มันก็อาจจะมีด้วยและลึกๆแต่มันแค่เล็กน้อย แต่มันสิ่งที่มากกว่าเสียใจนั้นก็คือความกลัว เธอกลัวว่าเขาจะยิงเธอจริงๆ เลยเลือกจะร้องไห้อย่างหนักเพราะรู้ว่าโรมิโอแพ้น้ำตาของเธอ เธอไม่ผิดใช่ไหมที่จะใช้มารยาหญิง“ไม่ ใครจะยิงเมียตัวเองกันวะ!”โรมิโอรีบพ

“ถึงบ้านเราแล้วนะครับตัวเล็ก”เสียงนิ่มเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่นอนซบอกมือก็ลูบหัวเธอไปด้วย เธอหยุดร้องมาสักพักแล้วแหละแต่ยังคงซบหน้าอยู่ที่อกแกร่งของเขา‘บ้านเรา? อะไรของพี่โรม’ เธอผงกขึ้นมามองพบว่ามันไม่ใช่คอนโดเธอและมันก็ไม่ใช่บ้านด้วย สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอควรเรียกว่าคฤหาสน์ถึงจะถูกคฤหาสน์ธารา“นี่ไม่ใช่คอนโดแก้วนี่คะ…”“แล้วพี่บอกตอนไหนเหรอครับว่าจะพาเรากลับคอนโด” เธออ้าปากค้าง อึ้งกับสิ่งที่เขาพูด หายไปปีกว่าเขามีความเจ้าเล่ห์ขึ้นมามากขนาดนี้เลยเหรอดันเต้เดินมาเปิดประตูรถให้ผู้เป็นเจ้านาย โรมิโออุ้มลูกแก้วในท่าเจ้าหญิง ย่างก้าวเดินเข้าไปในคฤหาสน์ที่มีบรรดาคนรับใช้นับสิบยี่สิบคนได้มาคอยต้อนรับ ยังไม่นับเหล่าบอดี้การ์ดอีกร้อยกว่าชีวิตที่อาศัยอยู่หลังคฤหาสน์และเผ้าดูแลตามจุดต่างๆ ทุกคนต่างพากันก้มหัวให้กับคุณผู้ชายและผู้หญิงในอ้อมแขนโรมิโอ คนรับใช้พวกนี้ส่วนหนึ่งมาจากฝรั่งเศสและอีกส่วนถูกคัดกรองมาอย่างดี เหล่าคนรับใช้รู้ได้ในทันทีเลยว่าผู้หญิงที่คุณผู้หญิงหรือเจ้านายเธออุ้มอยู่นี้คือว่าที่นายหญิงห้องนอนส่วนตัว“แก้วอยากกลับคอนโดค่ะ”“ได้กลับแน่ แต่เราต้องคุยเรื่องเมื่อเย็นให้รู้เรื

“แล้วไงต่อครับ” เขากำลังใจเย็นและตั้งใจฟังสิ่งที่เธอกำลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นแจ๊ะๆ แจ๊ะๆ เสียงนิ้วที่เข้าออกในรูสวาทดังผสานกับเสียงน้ำหวาน“พี่โรมหยุดเถอะค่ะ”“หยุดไม่ได้ จนกว่าเราจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ฟัง”‘แล้วใครมันจะไปมีอารมณ์เล่าล่ะคะ แต่อารมณ์อย่างอื่นน่ะไม่แน่..!’ ลูกแก้วหลับตาคิดในใจ กัดปากด้วยความเสียวซ่าน เวลาที่โรมิโอใช้นิ้วโป้งบดขยี้ติ่งความเสียวมันทำเอาเธอเกร็งหน้าท้องไปหมด“หยุด อ๊างง แล้วแก้วจะเล่าจบไหม อ๊าส์”แจ๊ะๆๆ แจ๊ะๆ“ตัวเล็กอยากให้พี่หยุดจริงเหรอคะ หื้มยัยตัวเล็กของพี่” นิ้วเรียวยาวของนิ้วกลางกับนิ้วชี้ที่ขยับเข้าออกในรูสวาทของเธอที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนกับสีของลูกเชอรี่“จะเล่าจบตอนเช้าพี่ก็ไม่ได้ติดอะไรนะ” จบประโยคนั้นก็ขยับนิ้วร้ายอีกครั้งอย่างไม่ยอมหยุด เขาจะยอมหยุดก็ต่อเมื่อเธอเสร็จ!แจ๊ะๆๆ แจ๊ะๆ!นิ้วโป้งบดขยี้ติ่งเสียวถี่ ลงแรงนิ้วอย่างรู้จังหวะพร้อมเร่งจังที่เข้าออกกับแรงบดขยี้เม็ดติ่งความเสียวซ่า~หงึกๆ“อ๊างง พี่โรม..อื้อ..ไอ้คนขี้แกล้ง! อ๊าส์อ๊างง” ลูกแก้วยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง เมื่อเธอร้องลั่นเกร็งกระตุกด้วยความเสียวซ่านและเสร็

เช้าวันถัดมาโรมิโอจัดการโทรไปลางานให้เธอเรียบร้อย เขารู้ว่ายังไงเธอก็ไปไม่ไหว และใช่ เขาโทรไปหาคาร์ลเตอร์ด้วยตัวเอง ส่วนคาร์ลเตอร์ก็แค่ตอบรับคำลางาน เขาเข้าใจดีเลยว่าทำไมเธอถึงมาทำงานวันนี้ไม่ได้…ร่างบางที่นอนอยู่ในอ้อมกอดมาเฟียหนุ่ม เธอเพียงสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเท่านั้น เมื่อช่วงหกโมงโรมิโอและเธอได้อาบน้ำไปแล้ว และกลับมานอนต่อ ซึ่งตอนนี้ก็จะสิบโมงเช้าใกล้จะครึ่งแล้ว“จะทำไงให้เธอยอมมาทำงานกับพี่กันนะ”โรมิโอนอนมองร่างบางที่นอนหันตะแคงข้างมาทางเขา มือหนาลูบไปที่ผมเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู ใครจะไปคิดว่าเขาจะหยุดความกระหายต่อผู้หญิงมากมายเพียงเพราะร่างบางที่นอนอยู่ข้างๆ“ให้นอนมองอย่างนี้ตลอดไปก็ไม่เบื่อ”จุ๊บ มาเฟียหนุ่มจูบลงมาที่หน้าผากมนของเธอ“รักนะครับ” เขากระซิบข้างใบหูเธอและเลื่อนใบหน้ามาจูบที่ปาก ค่อยๆ จูบอย่างละเมียดละไมอ่อนโยนโอลันลาลาลันลา~ เสียงริงโทนสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของร่างบางที่โรมิโอเอามาวางไว้บนหัวเตียงเฮือก! เหมือนกับเสียงนาฬิกาปลุกร่างบางดีดตัวขึ้นนั่งในทันทีเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง“ตัวเล็ก…” โรมิโอเองยังตกใจที่จู่ๆ เธอก็ตื่นลุกขึ้นนั่งเพ