All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“พี่โรม…”เสียงหวานเอ่ยเบาๆติดจะแหบพร่าขณะใบหน้าคมซุกซนไปตามซอกคอขาวมือหนาเลื่อนมาบีบเค้นเล่นหน้าอกใหญ่ล้นมือระคนโหยหา ทุกอย่างดูเป็นใจมาเฟียหนุ่ม หน้าอกที่ไร้การปกปิดจากบราเซียฟืดด~“อื้ม”สูดดมกลิ่นกายหอมของเธอตรงหน้า กลิ่นหอมมันมอมเมาเขาราวกับฤทธิ์ของสุราที่แรงที่สุดเท่าที่ชายหนุ่มเคยได้กลิ่นมา“จ๊วบ..อืมมม ตัวเล็กคะ” เสียงดูดเต้านมสวยดังออกมาพร้อมกับเสียงครางกระเส่า ร้องเรียกคนตัวเล็ก“อ๊ะ พี่โรม..”“อืมม ตัวเล็กของพี่”ลิ้นร้อนละเลงเลียซอกคอหวาน พลางดูดดึงมันอย่างหิวโหย ปากก็เอ่ยเรียกเธอไม่ขาด สรุปที่ว่าจะมาอธิบาย คงได้ทำเป็นอย่างสุดท้าย เพราะว่าในตอนนี้เขาทนห้ามตัวเองไม่ไหวที่จะไม่สัมผัสเธอ“อ๊าส์.. พี่โรมม”“เป็นของพี่สักรอบนะคะคนดี แล้วพี่จะบอกทุกอย่างที่เราอยากรู้เลยครับ”“อ๊างง!”ไม่รอฟังคำตอบจากร่างบาง ว่าจบชายหนุ่มสอดมือเข้าไปกลางหว่างขา เรียวนิ้วกลางยาวกรีดไปมาบนเนินเนื้อสาวอวบนูน ที่เริ่มเปียกไปด้วยน้ำหวานใสผ่านกางเกงในตัวจิ๋ว “แฉะไปหมดเลยค่ะคนดี” บดขยี้ติ่งสวาท จนกายบางสั่นไหวไปด้วยความรู้สึกวาบหวาม มือบางกำเสื้อเชิ้ตราคาแพงแน่น จิกเล็บระบายความเสี

“จะมาทำไม เฮ้อก็แล้วแต่มึงเถอะ หลานกูก็ยังเล็กอยู่ อย่าให้เดินทางบ่อย”น้ำเสียงเรียบเฉยที่กำลังโทรศัพท์กับคนทางไกลหลายหมื่นไมล์โอลิเวอร์น้องชายเพียงคนเดียวของโรมิโอและเป็นครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเขา…“แต่ถ้ามึงจะมาก็ดี กูมีว่าที่พี่สะใภ้จะแนะนำให้มึงรู้จัก” โรมิโอที่นั่งอยู่ข้างร่างบางที่นอนหลับสนิท ลูบผมสีน้ำตาลออกสีม่วงจากการทำสีผมของเธอ อย่างเอ็นดู-“ห๊ะ! อย่ามาตลก กูไม่เชื่อ” โอลิเวอร์ร้องอุทานอย่างตกใจ ไม่เชื่อว่าพี่ชายจะเจอผู้หญิงที่รัก คนอย่างโรมมันรักใครเป็นด้วยเหรอ…?“กูดูเหมือนพูดเล่นรึไงวะ กูพูดจริง คนนี้แหละเหมาะสมที่จะเป็นนายหญิงใหญ่ให้ตระกูลมาเฟียเรา”บทสนทนาของมาเฟียหนุ่มปลุกให้คนตัวเล็กที่นอนหลับด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมบนเตียง ได้ตื่นขึ้นมาพอได้ยินประโยคที่เขาคุยกับใครสักคนในโทรศัพท์แต่เธอนั้นแกล้งหลับและแอบฟังเขาอยู่เงียบๆ แต่เธอคงไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่าตัวเองนั้นยิ้มออกมา แถมเขายังมองเธออยู่ตลอดโดยไม่ละสายตา“ก็เป็นคนที่กูสามารถ..อดทนรอมาเจอตลอดหนึ่งปีโดยไม่สนใจผู้หญิงคนอื่นที่พยายามเข้าหา เท่านี้คงมากพอที่จะเป็นผู้หญิงข้างกายกูได้แล้วใช่ไหม”-“

“อีกเรื่องที่พี่อยากจะพูด คือต้องการให้ตัวเล็กไปลาออกจากที่ทำงานที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้ซะ!”เสียงเข้มเอ่ยบอกขณะที่แขนแกร่งยังคงโอบกอดเอวเธอไม่ยอมปล่อย “พี่โรมพูดเล่นใช่ไหมคะ?” น้ำเสียงหวานของลูกแก้วที่เอี้ยวคอแล้วเงยหน้าขึ้นมาถามกับโรมิโออย่างงุนงง ก่อนจะก้มหน้าลงพลางคิดอะไรบางอย่างเมื่อเห็นสายตาดุจ้องลงมามองเธอ “พี่ไม่ได้พูดเล่น”น้ำเสียงหนักแน่นของโรมิโอบ่งบอกว่าเขาไม่ได้พูดเล่น “คะ? คือจะให้ฉันไปลาออกจากที่ทำงาน?” เธอเงยหน้ากลับขึ้นมามองโรมิโออีกครั้งพร้อมขมวดคิ้วและทวนคำถามซ้ำอีกรอบ “ทำไมต้องลาออกงานที่ทำงานด้วยคะ” เธอไม่เข้าใจที่เขาให้เธอไปลาออกเลย จู่ๆก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมามันหมายความว่าอะไร “พี่ไม่ชอบเห็นตัวเล็กไปอยู่ใกล้ไอ้เชี่ยสองแฝดนั่น!” น้ำเสียงที่พูดอย่างอ่อนโยนแต่แฝงความไม่พอใจพร้อมกระชับแขนโอบกอดเธอให้แน่นขึ้น “พี่โรมพูดดีๆสิคะ คุณคาร์ลเตอร์กับคุณเคอร์วินน่ะเหรอคะ พี่ไม่ถูกกันหรอ?” ช่วงที่เป็นวันเกิดเธอเขาบอกว่าเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? “ก็ไม่เชิง…เอาเป็นว่าพี่ไม่ชอบให้ตัวเล็กห่างสายตาพี่นี่ครับ” เขายังบอกเรื่องที่เขามีปัญหากับสองแฝดให้เธอรู้ไม่ได้ “ก็ป

“กลิ่นหอมจัง ถ้าฉันจะขอหอมเธอจะเป็นไรไหม”คำพูดยียวนกวนให้คนตัวไม่พอใจ เขาไม่ได้จะทำจริงหรอกเพียงแค่แกล้งเธอเท่านั้น“คุณเคอร์วิน!” เสียงหวานตะโกนชื่อเขาเสียงดังพร้อมทำสีหน้าที่ไม่พอใจ“ทำไมถึงได้พูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิงแบบนี้คะ รู้ไหมว่าการพูดแบบนี้ของคุณถือเป็น sexual harassment ! เลยนะคะ” เธอพูดออกมาอย่างสุดจะทน การหยอกล้อของเขาในครั้งนี้เธอไม่พอใจอย่างมาก! (Sexual harassment = การล่วงละเมิดทางเพศ การแสดงกริยาที่ไม่ดีต่อเพศตรงข้าม ทั้งทางคำพูดหรือการกระทำ ที่จะทำให้คนนั้นๆรู้สึกไม่ปลอดภัย)“ฉันล้อเล่น ขอโทษ” เขายอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระพร้อมเอ่ยคำขอโทษ มือหนาจับที่ต้นคอตัวเองอย่างรู้สึกผิด ร่างบางถอนหายใจอย่างเอือมระอากับเคอร์วินเล่นอะไรไม่รู้เรื่องแถมคำพูดยังร้ายกาจอีกเหมือนที่โรมิโอได้บอกไว้ไม่มีผิด“ขอโทษนะยัยเตี้ย เฮ้ยไม่ใช่สิ ฉันขอโทษนะลูกแก้วต่อไปฉันจะระวังคำพูดให้มากกว่านี้และจะไม่ทำอะไรที่เธอไม่ชอบอีก…”“ค่ะ ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆเถอะค่ะคุณเคอร์วิน”เธอไม่ใช่พวกโกรธเกลียดใครอยู่แล้วเลยให้อภัยเขาได้ง่ายๆแต่ก็มีคิดว่า ไอ้ตาทึ่มนี่ทำไมถึงได้ชอบกวนประสาทเธอขนาดนี้ด้วยนะ ชา

Message นิรนามนิรนาม : แผ่นหลังที่คุ้นเคยปะ ใครกันนะที่ยืนกอดกันกลมเกลียวเชียว ผู้หญิงของแกไงฮ่าๆๆนิรนาม : เอ๊ะ หรือว่าจะต้องเรียกว่าเป็นเมียที่แกรักกันวะrome : มึงเป็นใครวะ!โรมิโอกดแป้นพิมพ์ข้อความอย่างโกรธจัด ร่างกายร้อนดั่งไฟ เขาอยากจะทะลุเข้าไปในจอโทรศัพท์อยากจะว่ามันเป็นใคร แล้วไอ้เคอร์วินมันมากอดผู้หญิงของเขาทำไม!นิรนาม : จุ๊ๆ บอกไปก็ไม่สนุกสิวะrome : อย่าให้กูเจอมึงนะ กูเอามึงตาย!!!นิรนาม : ก่อนจะตามหาคนหวังดี ไปเก็บเมียนร่านๆก่อนไหมเดี๋ยวก็ได้ทั้งพี่ทั้งน้องหรอก…หลังอ่านข้อความนั้นจบโรมิโอก็ถึงกับหน้าตึงเครียด เส้นเลือดปูดจนขึ้นมาบนกรอบหน้าจนเห็นชัด มือหนากำโทรศัพท์เครื่องหรูแน่น“พวกมึงไปเตรียมปืน!”เสียงโหดเหี้ยมตะคอกเสียงดังจนลูกน้องและพนักงานที่อยู่รอบๆต่างพากกันตกใจและสั่นกลัว“ครับ? อะไรนะครับ!!!” บอดี้การ์ดทั้งสามคนพูดออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ทั้งตกใจมึนงง เมื่อกี้เจ้านายยังอารมณ์ดีอยู่เลยแท้ๆ แต่หลังจากจับโทรศัพท์ก็กลายเป็นซาตานร้ายที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนคนรอบข้างรู้สึกและสัมผัสได้“กูบอกให้ไปเตรียมปืน!”“เจ้านายจะเอาไปทำอะไรครับ”เบรย์ตันเอ่ยถามอย่า