Lahat ng Kabanata ng BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Kabanata 61 - Kabanata 70

“พู่ววว พู่ววว” เธอเลือกเป่าของโรมิโอก่อนจะเป่าของสองแฝด โรมิโอหันไปยิ้มอย่างผู้ชนะ คาร์ลเตอร์ได้แต่กำหมัด และขยับปากพูดอย่างไม่มีเสียงเพียงให้โรมิโอได้เข้าใจคนเดียว ‘ทีใครทีมัน กูเอาคืนมึงแน่’ ‘จะรอนะ ถ้ามึงทำได้’ “เย้! ยี่สิบสี่แล้วนะคุณเพื่อน” “แก่อีกปีแล้วมึงอะ” “มีความสุขมากนะคนสวย” เหล่าเพื่อนๆต่างอวยพรวันเกิดเธออีกรอบ และเริ่มให้ของขวัญ เคอร์วินออกไปหยิบของขวัญที่อยู่บนรถแต่เขาดันกลับมาพร้อมกับใครที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ “เคลร่า” “เคลร่าเธอมาได้ไง”ลูกแก้วเริ่มไม่พอใจที่เห็นคนที่ไม่ชอบมาวันเกิดเธอ และแปลกใจที่โรมิโอเอ่ยชื่อนั้นออกมาพร้อมกับรเธอ และทั้งสองคนหันมองหน้ากันไปมา เธองงว่าโรมิโอรู้จักกับเคลร่าด้วยเหรอ?! “พอดีเคลค่าอยู่แถวนี้พอดี ฉันเลยชวนให้เธอมาฉลองวันเกิดด้วยมคงไม่เป็นไรใช่ไหม ยังไงเธอสองคนก็เป็นเพื่อนที่ทำงานด้วยกันอยู่แล้วนี่” เคอร์วินเอ่ยแล้วมองไปที่โรมิโอ พร้อมแสยะยิ้มร้ายๆ โรมิโอไม่ได้รู้สึกอะไรแต่แปลกใจว่าคนที่เขารู้จักแต่ไม่ชอบเลยทำไมถึงเป็นคนที่ร่างบางนั้นรู้จัก… “สุขสันต์วันเกิดนะลูกแก้ว อยู่ข้างนอกฉันคงเรียกชื่อเล่นได้ใช่ไห

ตุบ! โรมิโอปัดมือเคลร่าที่ชี้ไปหาลูกแก้วลง“พี่โรมิโอ!” เธอถึงกับตกใจที่โรมิโอกล้าทำรุนแรงกับเธอ ทั้งๆที่เธอคือว่าที่คู่หมั้นของเขาร่างบางที่นั่งนิ่งเงียบอยู่นานค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ในมือถือกระเป๋าสะพายข้างหยิบเงินออกมาวางที่โต๊ะสำหรับค่าอาหารในวันเกิด ก่อนจะหันไปพูดกับทุกคนในห้อง“งานฉลองวันเกิดฉันจบแล้วล่ะ ขอบคุณทุกคนที่มาฉลองวันเกิด แยกย้ายกันกลับบ้านนะทุกคน” “แต่พี่โรมยังไม่ต้องไปนะคะเพราะเรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน” พูดออกมาอย่างเสียงสั่นสั่นเครือ แต่จริงจังและหนักแน่นในประโยคท้าย เพื่อนๆ เองก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะปลอบหรือพูดคำไหนที่จะทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น“พวกแกออกกันไปก่อน”“ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่อยากคุยกับพี่โรม”นั่นคือสิ่งที่ลูกแก้วเอ่ยอีกครั้ง เพื่อนๆของเธอและสองแฝดทยอยกันออกไป เหลือเพียงโรมิโอ เคลร่าและเธอ เคลร่าไม่ยอมออกไป“ฉันต้องการคุยกับพี่โรม เธอออกไปซะเคลร่า ยังไงนี่ก็วันเกิดฉัน จริงๆแล้วเธอไม่ได้ถูกรับเชิญด้วยซ้ำทำไมยังหน้าด้านเข้ามาได้” เธอเอ่ยกับเคลร่าอย่างจริงจัง มันไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่มันคือประโยคสั่งให้ออกไป“ใครกันแน่ที่หน้าด้าน คนที่แกจะคุยด้วยคือผัวในอนาคต

คฤหาสน์ธารามาเฟียหนุ่มกลับมาที่คฤหาสน์ใจกลางกรุง เป็นคฤหาสน์ที่เขาเพิ่งซื้อและเตรียมการมาใช้อยู่อาศัยในระหว่างที่อยู่ประเทศไทยก่อนจะกลับไปฝรั่งเศส ที่มาเฟียหนุ่มตัดสินใจซื้อไว้ เพราะคิดว่าคงได้ใช้อยู่อาศัยนานพอสมควรและคงได้กลับมาประเทศไทยบ่อยครั้งอย่างแน่นอน เขารู้ดีว่าผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารู้สึกดีด้วยจนอยากจะใช้ชีวิตกับเธอ เธอคงไม่ยอมทิ้งบ้านเกิดตัวเองไปง่ายๆ จากครั้งก่อนที่เขาชวนเธอให้ไปอยู่ด้วยกัน แต่เธอปฏิเสธไม่ยอมไป เพราะเธอเองก็มีครอบครัวที่ต้องดูแล แต่ก่อนจะได้ทำอะไรกับเธอก็ดันมามีเรื่องให้เขาต้องหงุดหงิดและตอนนี้เขากำลังหัวเสียกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก มาเสียจนเขาสามารถฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า… เรื่องคู่หมั้น! เหอะ! เอาความมั่นใจอะไรมาบอกให้คนอย่างเขาไปหมั้นกับตระกูลที่กำลังจะล้มละลายและไม่ได้มีความหวังดีให้กับครอบครัวเขาเลย เขาไม่เชื่อว่าพ่อจะไปขอหมั้น ท่านไม่เคยทำอะไรในสิ่งที่เขาไม่ชอบ ความเป็นได้ที่คนทางนั้นขอหมั้นมากกว่าที่จะเป็นทางเขาขอหมั้นเสียอีก หนึ่งในตระกูลที่ต้องสงสัยมีคูเปอร์รวมอยู่ด้วย พวกมันคงคิดว่าเขาโง่มาก เขาไม่ได้ใจดีเหมือนพ่อหรอกนะที่จะหวังดีกับทุกคน

คฤหาสน์ตระกูลคูเปอร์เมื่อเจมส์คูเปอร์กลับมาถึงก็ไปเคาะประตูห้องนอนของลูกสาว ลากเธอออกมาต่อว่าและบอกถึงสถานการณ์ของตระกูลตัวเองที่แทบจะไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว“ที่คุณพ่อพูดมามันหมายความว่าอะไรคะ?”“ก็หมายความตามนั้นแหละ ฉันถึงได้อยากให้แกหมั้นกับไอ้โรม บ้านเราไม่เหลืออะไรแล้วถ้าไม่ติดว่าถือหุ้นกับบริษัทเพื่อนฉันที่ตอนนี้รุ่นลูกพวกมันขึ้นมาทำ” หุ้นที่มีอยู่น้อยนิดก็แทบจะรักษาไว้ไม่ได้…“เราก็แทบไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว”“ลูกไม่อยากเชื่อ…” เธอกำลังอึ้ง นี่บ้านเธอกำลังล้มละลายอยู่หรือเนี่ย…“ทำตัวให้มันดีกว่านี้เถอะ อย่าได้สร้างปัญหาให้ฉันต้องตามแก้อีกได้ไหม”“และอีกเรื่องไปขอโทษผู้หญิงคนนั้นด้วย ลูกแก้วอะไรนั่นน่ะถ้าแกไม่ขอโทษ แกไม่เหลือที่ยืนในสังคมแน่” พูดจบก็เดินกลับไปห้องตัวเอง ความดันขึ้นสูงจนเจมส์คูเปอร์เครียด“แกกับฉันมันคงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไม่ได้ นังลูกแก้ว!”“ไม่ใครก็ใครต้องแพ้ แต่ต้องไม่ใช่ฉัน”เคลร่าได้แต่ยืนกำมือ จิกเล็บจนเลือดไหลซิบออกมา อย่างเคียดแค้นลูกแก้ว เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะต้องหาวิธีจัดการลูกแก้ว! โรมิโอต้องเป็นของเธอ!ทางด้านโรมิโอมาเฟียหนุ่มยังคงนั่งจิบไวน

G Food Company มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาในบริษัทโดยมีบอดี้การ์ดตัวเองประกบอยู่รอบข้าง แต่เพียงก้าวเท้าเข้ามาก็เป็นจังหวะเดียวกับที่คาร์ลเตอร์เข้ามาบริษัทพร้อมกับเคอร์วิน เขาโยนช่อดอกไม้ไปให้บอดี้การ์ดส่วนตัวถือ มือล้วงกระเป๋า สามมาเฟียหนุ่มที่ยืนประจันหน้ากัน“มึงมาทำอะไร” คาร์ลเตอร์ถามเสียงเรียบ สายตามองไปที่ช่อดอกไม้ก็เดาได้ไม่ยากว่าโรมิโอมาทำอะไรถึงบริษัทเขา“กูจะมาทำอะไร แล้วเกี่ยวอะไรกับมึง”น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยตอบอย่างไม่พอใจที่ได้มาเจอสองแฝด“แต่ที่นี่คือบริษัทกู พนักงานทุกคนเป็นคนของกู”คาร์ลเตอร์พูดสวนกลับไปทันทีด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ตาจ้องเขม็ง และเน้นย้ำชัดถึงคำว่า ‘คนของกู’“เหรอ ก็รักษามันให้ได้ล่ะบริษัทมึงกับคนของมึง” แสยะยิ้มร้ายไปก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำให้เปลืองน้ำลาย ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเขาถึงรู้ได้แม้ไม่ใช่คนที่เคยมาบริษัทคาร์ลเตอร์ เพียงให้ลูกน้องไปสืบมานิดเดียวก็สามารถรู้ได้ถึงแผนโครงสร้างบริษัทใหญ่ และรู้ว่าเธอทำงานอยู่ชั้นไหน ห้องอะไร มันไม่มีอะไรที่เขาจะไม่รู้ ถ้าเขาอยากรู้หรืออยากได้อะไร เขาจะเอามันมาให้ได้“คงมาหายัยเตี้ยสินะ”