Semua Bab HUSBAND'S CAGE: Bab 61 - Bab 65

ASHER "How was your day, Honey? Nakuha mo ba ang divorce paper, mula kay Jeorge?" Sinalubong ako ng masayang mukha ni Hover. Umiling ako at mahigpit siyang yinakap. "May problema ba?" malungkot na sabi niya habang inaalalayan akong makaupo sa sofa. "Ayaw niyang ibigay. Hindi niya rin ako maalala. May alam ka ba sa aksidenteng nangyari noong nasa Paris tayo?" seryosong sabi ko. Nakita kong natigilan siya at nag-aalangang sagutin ako. Bigla ay umiling siya kaya nakahinga ako ng maluwag. Alam ko naman na hindi niya magagawang magsinungaling sa akin kaya I trust him more than anyone. "Anong gusto mong kainin? Ipagluluto kita," nakangiting sabi ko. "May kailangan pa akong tapusin sa office. Pwede bang pag-uwi ko nalang?" nagkakamot sa ulong sabi niya. "Pero, magdidilim na. Babalik ka parin sa trabaho?" nagtatakang tanong ko. Bigla ay niyakap niya ako at nilambing ako. "Kailangan, Honey. Bibilhan kita ng pasalubong pag-uwi ko, I'll promise," nakangiting sabi niya kaya hinayaan

ASHERA Akala ko male-late lang ng uwi Hover pero hindi. Hindi siya umuwi. Naghintay ako buong magdamag sa text at tawag pero wala. Alalang-alala ako sa kanya. Until someone texted me, ka-office mate daw niya, lasing na lasing daw si Hover kaya hindi na niya pinauwi. Nakahinga ako ng maluwag. Buong magdamag ay hindi ako pinatulog ng mga larawan. Para akong nakatingin sa salamin sa tuwing tinitingnan ko ito. Gustuhin ko mang magtanong kay Lolita, nahihiya naman ako. Alas-nuebe na nang magising ako. Tirik na ang araw, kaya pala nakakaramdam ako ng init sa mga binti ko. Tumatagos na pala ang init mula sa bintana. Mabilis akong nag-ayos at bumaba ng kwarto, akala ko ay nandoon na si Hover. Nasanay kasi akong paggising ko ay naabutan ko siya sa kusina para magluto ng agahan pero ngayon wala siya. Hindi ko maiwasang malungkot habang nakasilip sa pintuan. Andito ako sa sala, hinihintay ang pag-uwi niya. Maya-maya pa'y narinig ko na ang pagdating ng sasakyan. Alam kong si Hover iyon kaya n

JEORGE "Saan ka pumunta? You should pick me up! Nag-commute tuloy ako!" galit na sigaw ni Zebyana. "Sa tingin mo masusundo kita? Ni hindi ka nga nagpaalam kung saan ka pupunta," iritableng sagot ko. Tinalikuran ko siya. Minsan naiinis na rin ako sa bibig niya. "Arghh!" sigaw niya at nagmartsa papasok ng kwarto. Napatingin ako kay Rolando, nag-aalis siya ng mga ligaw na damo sa garden. Napatingin ako sa braso niya, may relong nakasuot doon. Hindi ko lang ma-explain perong parang kagaya iyon ng relo ko. Inisip ko nalang na baka nagkataon lang kaya hindi ko na siya pinansin., Naalala ko na naman si Ashera, hindi ba't dapat ay nagagalit ako sa kanya? Pero bakit iba ang nararamdaman ko. Kapag nakikita ko ang mga mata niya, punong -puno ito ng lungkot na hindi ko alam kung saan nagmumula. Hindi man siya naalala ng isip ko, naaalala naman siya ng puso ko. Mabilis na dumaan nag araw. Hindi naging productive anga raw ko dahil sa dami ng iniisip ko. "Aalis kana naman?" malamig na ta