INICIAR SESIÓNLumpo na si Lolo Jeorge hahaha✌️
JEORGE "Saan ka pumunta? You should pick me up! Nag-commute tuloy ako!" galit na sigaw ni Zebyana. "Sa tingin mo masusundo kita? Ni hindi ka nga nagpaalam kung saan ka pupunta," iritableng sagot ko. Tinalikuran ko siya. Minsan naiinis na rin ako sa bibig niya. "Arghh!" sigaw niya at nagmartsa papasok ng kwarto. Napatingin ako kay Rolando, nag-aalis siya ng mga ligaw na damo sa garden. Napatingin ako sa braso niya, may relong nakasuot doon. Hindi ko lang ma-explain perong parang kagaya iyon ng relo ko. Inisip ko nalang na baka nagkataon lang kaya hindi ko na siya pinansin., Naalala ko na naman si Ashera, hindi ba't dapat ay nagagalit ako sa kanya? Pero bakit iba ang nararamdaman ko. Kapag nakikita ko ang mga mata niya, punong -puno ito ng lungkot na hindi ko alam kung saan nagmumula. Hindi man siya naalala ng isip ko, naaalala naman siya ng puso ko. Mabilis na dumaan nag araw. Hindi naging productive anga raw ko dahil sa dami ng iniisip ko. "Aalis kana naman?" malamig na ta
ASHERA "Ihatid na kita sa inyo?" Hindi ko alam kung si Jeorge pa ba ang nasa harapan ko ngayon. Para kasing ibang tao siya ngayon. Ito ang unang beses na narinig ko kung gaano malumanay ang tono ng kanyang boses. "Hindi na! May dala akong kotse," walang-ganang sabi ko. Humugot ako ng malalim na buntong-hininga bago ko ulit siya harapin. Naka-wheel chair pa rin siya. Kung gaano ako katagal sa Paris at nagsasaya, hindi ko naman akalain na ganun siya katagal na nagdurusa. "Mauuna na ako," paalam ko. Hindi naman siya umimik kaya nauna na akong lumabas. Mabilis akong bumalik sa bahay. Naalala ko kasi na may itatanong ako kay Hover. Pero pagbalik ko sa bahay, naabutan ko sila ni Katie sa sala. Nagtatawanan sila kaya hindi ko maiwasang magselos. "Honey!" masayang sabi ni Hover. Sinalubong niya ako ng halik sa pisngi. Natuwa ako sa ginawa. niya, pinapakita niya talaga sa ibang tao kung gaano niya ako kamahal. "Tapos na kayo?" nakangiting tanong ko. Tumango naman siya at bumaling ako ka
ASHERA Akala ko male-late lang ng uwi Hover pero hindi. Hindi siya umuwi. Naghintay ako buong magdamag sa text at tawag pero wala. Alalang-alala ako sa kanya. Until someone texted me, ka-office mate daw niya, lasing na lasing daw si Hover kaya hindi na niya pinauwi. Nakahinga ako ng maluwag. Buong magdamag ay hindi ako pinatulog ng mga larawan. Para akong nakatingin sa salamin sa tuwing tinitingnan ko ito. Gustuhin ko mang magtanong kay Lolita, nahihiya naman ako. Alas-nuebe na nang magising ako. Tirik na ang araw, kaya pala nakakaramdam ako ng init sa mga binti ko. Tumatagos na pala ang init mula sa bintana. Mabilis akong nag-ayos at bumaba ng kwarto, akala ko ay nandoon na si Hover. Nasanay kasi akong paggising ko ay naabutan ko siya sa kusina para magluto ng agahan pero ngayon wala siya. Hindi ko maiwasang malungkot habang nakasilip sa pintuan. Andito ako sa sala, hinihintay ang pag-uwi niya. Maya-maya pa'y narinig ko na ang pagdating ng sasakyan. Alam kong si Hover iyon kaya n
JEORGE Ilang araw ng balisa si Zebyana. Parang may itinatago siya na hindi niya kayang sabihin sa akin. Nakatayo siya sa Veranda, hawak ang kanyang dalawang siko na para bang nilalamig dahil sa simoy ng hangin. Lumapit ako sa kanya at nilagyan siya ng jacket pero agad naman niyang inalis. Halos araw-araw ay iniiwasan niya ako.Naiintindihan ko naman. Siguro ay napapagod na siyang mag-alaga sa kagaya kong pilay at walang silbi. Nalungkot ako sa isiping iyon kaya hinarap ko siya at tiningnan ng seryoso. "Kung pagod ka na ay pwede mo naman akong iwan," seryosong sabi ko. Lumambot ang tingin niya sa akin at agad niya akong nilapitan. Niyakap niya ako. Hindi ko naramdaman ang sensiridad mula dito. "H-hindi naman sa ganun. Marami lang talaga akong iniisip ngayon," malumanay na sabi niya. Tinanggal ko ang kamay niya na nakayakap sa akin at tinulungan siyang makatayo. "Asawa mo ako, diba? Pwede mo namang sabihin sa akin ang lahat. Malay mo natulungan kita," malumanay na sabi ko. "It'
ASHER "How was your day, Honey? Nakuha mo ba ang divorce paper, mula kay Jeorge?" Sinalubong ako ng masayang mukha ni Hover. Umiling ako at mahigpit siyang yinakap. "May problema ba?" malungkot na sabi niya habang inaalalayan akong makaupo sa sofa. "Ayaw niyang ibigay. Hindi niya rin ako maalala. May alam ka ba sa aksidenteng nangyari noong nasa Paris tayo?" seryosong sabi ko. Nakita kong natigilan siya at nag-aalangang sagutin ako. Bigla ay umiling siya kaya nakahinga ako ng maluwag. Alam ko naman na hindi niya magagawang magsinungaling sa akin kaya I trust him more than anyone. "Anong gusto mong kainin? Ipagluluto kita," nakangiting sabi ko. "May kailangan pa akong tapusin sa office. Pwede bang pag-uwi ko nalang?" nagkakamot sa ulong sabi niya. "Pero, magdidilim na. Babalik ka parin sa trabaho?" nagtatakang tanong ko. Bigla ay niyakap niya ako at nilambing ako. "Kailangan, Honey. Bibilhan kita ng pasalubong pag-uwi ko, I'll promise," nakangiting sabi niya kaya hinayaan
ASHERA "Stop that nonsense, Jeorge! Pumasok na tayo sa loob at hayaan mo ang babaeng 'yan," nagmamadaling kinuha ni Zebyana ang wheelchair ni Jeorge at tinulak ito palayo sa akin. So, totoo nga ang nasa isip ko na binubulag na naman niya si Jeorge. Gusto kong malaman lahat ng nangyari sa kanya. Akala ko noon, kapag nakita ko siyang nahihirapan ay magiging masaya ako pero hindi ko alam kung bakit ang bigat ng loob ko ngayon. Naaawa ako sa kalagayan niya. "Hindi pa ako tapos na kausapin siya, Zebyana!" Humarang ako sa kanilang daraanan kaya agad silang napatigil. "Pero wala na siyang oras para kausapin ka, Ashera." madiing sabi ng kapatid ko at tinulak ako. Kung noon ay lampa pa ako na isang hawi ay tutumba, ngayon naman ay hindi na ako papayag na apihin pa nila. "Ano pa bang kailangan mo?! Hindi ka pa ba masaya na wala ng pag-asa na makalakad ako?!" galit na sigaw ng lalaki kaya natigilan ako. "Sa tingin mo ba ay mamahalin kita? Hindi! Dahil mahal ko ang asawa ko," dugtong pa ni
ASHERA Jeorge was out of the house all day, and thankfully, my fever was gradually subsiding. I prepared dinner, knowing my husband would be home soon.Ala-sais ng gabi nang biglang may pumaradang sasakyan sa labas ng gate. Hindi ito ang kotse ni Jeorge—kilala ko ang tunog ng kanyang sasakyan. May
JEORGEI couldn't help but feel pity for her, watching her from the doorway. She was picking up the food that had been spilled and putting it back into the container. Was she planning to eat it still? She's really disgusting.Tumalikod na lamang ako't bahala na siya sa buhay niya. Hinihintay ko ang
ASHERAPilit kong tinatakpan ang aking dalawang tenga, dahil rinig na rinig ko ang bawat halinghing at ungol na kanilang ginagawa sa kabilang kwarto. Para itong matalim na punyal na unti-unting bumabaon sa aking puso. Sobrang sakit. Sobrang hirap. Bawat patak ng luha ko ay isang paalala na wala ako
JEORGEAshera gets on my nerves every time I see her. Why the hell can’t she ever make herself look halfway decent like her sister Zebyana? She’s so damn innocent and weak—like she’s too fragile to even exist in the real world. The truth is, we were only married to strengthen the Astor and Emerald







