Todos os capítulos de One Hot Night to Forever: Capítulo 161 - Capítulo 170

Naiwan si Yvee mag-isa. Huminga siya nang malalim at muling tumingin sa mga sangkap sa harap niya. Sa pagkakataong iyon, mas gumaan ang pakiramdam niya. Walang pressure, walang nagmamadali. Siya lang, ang kusina at ang simpleng almusal na gusto niyang ihanda. “Kaya ko ‘to,” bulong niya ulit, this time mas sigurado na.Tahimik ang kusina maliban sa mahinang tunog ng mantikang kumukulo sa kawali. Maingat na binasag ni Yvee ang itlog, sinigurong buo ang pula bago ito dahan-dahang inilapag sa gitna ng init. Sumunod niyang inilagay ang bacon, agad kumalat ang amoy nito sa buong kusina—mainit, maalat, at nakakagutom.Saglit na napangiti si Yvee habang inaayos niya ang apoy. ‘Ganito pala ‘yon,’ isip niya. Hindi niya akalaing napakasaya sa pakiramdam na maipaghanda niya ang mga anak niya ng almusal. Akala niya hanggang panaginip na lang na maiipaghahanda niya ang dalawa. Dahil napakaliit ng tsansang mahanap niya si Atlas dahil dead end parati ang imbestigasyon tungkol sa pagkawala nito.Hind

“Kuya…” mas mahinahon na ang tono ni Drew ngayon. “Hindi ba sinabihan na kitang umamin ka na sa kaniya at kay Ahma? Kasi alam kong magiging ganito ang reaksyon niya.” “Paano mo naman nalaman?” sagot ni Gideon, pero napailing siya ulit. “Tinago nga rin niya sa akin, ‘di ba? Pero hindi naman ako nagalit sa kaniya. Inintindi ko siya, pero bakit nagagalit siya sa akin ngayon?” Napailing si Drew habang nakasandal siya sa gilid ng mesa. Nakapamulsa siya at nakatitig sa kuya niya. Kilala niya si Gideon—matalino, palaging may kontrol sa sitwasyon, at bihirang matinag kaya nga hanga siya rito. Pero ngayon, ibang-iba na ang nakikita niya. Hindi niya inakalang isang babae lang ang magpapawala ng direksyon ng kuya niya. “Kuya,” umpisa ni Drew, bahagya siyang tumuwid. “Iba mag-isip ang mga babae. Kahit kasalanan mo o kasalanan niya…” Napailing siya at bahagyang napangisi. “Ang ending, kasalanan mo pa rin.” Napabuntong-hininga si Gideon, pero hindi siya kumontra. “Kaya nga sinabi ko na sa’yo n

Ilang segundo ang lumipas pagkatapos ay dahan-dahang tumayo si Gideon. Kinuha niya ang susi ng sasakyan niya. Hindi na siya nagsalita pa dahil tama si Drew. Kung may nais siyang manyari ay kailangang mag-effort siya para mabuo ang pamilya nila. Bahagyang napangiti si Drew. “Good decision.” Paglapit ni Gideon sa pinto, napahinto siya. “Drew,” seryosong sabi niya. “Hmm?” Nagtatakang tiningnan ni Drew ang pinsan niya. “Salamat.” Ngumiti lang si Drew, saka siya kumaway nang bahagya. “Go. Bago pa maubos ‘yong breakfast na niluto niya.” Hindi ito ang unang beses na nagpasalamat si Gideon kay Drew, but it was different this time. May kung anong init ang salitang iyon sa puso ni Drew. At mas lalong umigting ang hiling niya na magkaayos ang kuya niya at si Yvee. Mabilis ang naging lakad ni Gideon palabas ng opisina, pero hindi niya kayang takbuhan ang sariling kaba. Sa bawat hakbang papunta sa sasakyan, mas lalong bumibigat ang pakiramdam sa dibdib niya. Pagkaupo niya sa driver’s sea

Hindi pa tuluyang nawawala ang saya ng kambal nang biglang bumukas ang pinto.“Good morning.”Isang boses na nagpahinto sa lahat. Napalingon silang lahat sa may pintuan. Nakatayo roon ang matriyarka, may tungkod pa itong hawak. Nakangiti ito at halatang tuwang-tuwa ito sa nakikita.Nakaalalay ang dalawang nurse sa magkabilang gilid ng matriyarka. Maingat ang kaniyang bawat hakbang na para bang konting mali lang ay maaari siyang matumba. Maputla pa rin ang mukha niya, pero may kakaibang lambot sa kaniyang mga mata, isang bagay na bihirang makita noon.“Ahma…” halos pabulong na usal ni Gideon.Akmang lalapit si Gideon sa lola niya upang halikan ito pero naunahan na siya ng mga anak niya.“Ahma!” sabay na sigaw nina Atticus at Atlas. Mabilis silang tumakbo papunta sa kanilang lola at halos mag-unahan pa sila para makalapit sa great-grandmother nila.“Dahan-dahan, mga iho—” paalala ng isang nurse pero huli na.Yumakap na ang kambal sa matanda. Bahagya siyang napaatras sa lakas ng pagkakay

Napakurap si Yvee sa gulat. Hindi niya akalaing sasabihin iyon ni Gideon. Tila ba nagblangko ang utak niya sa narinig. Nataranta naman si Gideon nang hindi nagsalita si Yvee, halos lamunin na ng takot ang dibdib niya. Ayaw niyang sumama na naman ang loob nito sa kaniya. Hindi pa nga sila nagkakaayos ay mukhang madadagdagan pa yata ang atraso niya rito.Tumikhim si Gideon. “G-Gusto kong bumawi rin sa iyo. Alam ko namang naghirap kang mag-alaga kay Atticus noon at halos ubusin mo ang iyong oras sa paghahanap kay Atlas. Wala ako noong mga panahong kailangan mo ako, sa mga panahong dapat ay katuwang mo ako—” “Hindi,” mabilis na agap ni Yvee. “Hindi mo naman kailangang bumawi sa akin dahil obligasyon ko rin bilang magulang na alagaan si Atticus at hanapin si Atlas. Wala kang utang na loob sa akin, Gideon.”“B-But—” “I insist,” agap ni Yvee. Ayaw niyang magkautang ng loob rito. Alam niyang walang magandang maidudulot ang “utang na loob”. Kaya para sa kaniya ay walang dapat gawin si Gideo