บททั้งหมดของ One Hot Night to Forever: บทที่ 171 - บทที่ 180

Napatigil si Gideon. Bahagya siyang nagulat sa pagkakahawak ni Yvee sa kamay niya. Pero hindi siya gumalaw. Hindi niya tinanggal ang kamay niya. Sa halip ay bahagya niya itong hinigpitan. Isang pagkakataong ayaw niyang palagpasin. He missed holding her hand. He missed kissing her. Miss na miss niya ang lahat kay Yvangeline.Unti-unting kumalma ang takbo ng eroplano. Saka lang natauhan si Yvee. Mabilis niyang binawi ang kamay niya na ngayon ay hawak ni Gideon. “Sorry,” sabi niya agad. Bahagya siyang umiwas ng tingin.“Okay lang,” sagot ni Gideon. Hindi rin siya agad tumingin kay Yvee pero sa gilid ng mga mata niya ay may bakas ng ngiti.Ang tagpong iyon ay hindi nakaligtas sa kambal.“Kuya…” bulong ni Atticus kay Atlas, nakangisi siya.“Hmm?” sagot ni Atlas pero halata ring may napansin siya.“Effective.”Napapikit si Atlas, kunwari seryoso. “Phase one complete.”Napailing

Pagdating pa lang ng van sa harap ng rest house ay agad bumungad ang malawak na tanawin ng dagat. Halos didikit na sa veranda ang buhangin at mula roon ay tanaw ang walang katapusang asul. Malumanay ang hampas ng alon at sumasabay ang tunog nito sa ihip ng hangin.“Woah…” sabay na bulalas ng kambal. Hindi na sila nakapagpigil. Pagkabukas pa lang ng pinto ng sasakyan ay agad silang bumaba.“Dahan-dahan!” pahabol ni Gideon, pero may halong tawa ang boses niya. Hindi niya akalaing gano’n kakulit ang kambal kapag nagsama lalong-lalo na si Atlas. Lumaki ito sa puder niya. Simula sanggol ay nasa kaniya na ito, kaya kilalang-kilala niya ang anak. Pero hindi niya akalaing may itinatago pala itong kakulitan.“Sandali!” tawag ni Atlas, kahit siya rin ay napapabilis ang hakbang.Sa may pintuan ng bahay, nakaabang na ang mga caretaker, sina Manang Lita at Manong Tino. Sila ang namamahala sa resthouse kasama ang iilan pang trabahante. Madalang lang kung pumunta ang pamilyang Revamonte rito pero k

“Here, Ma’am,” magalang na sabi ng caretaker habang inaabot kay Yvee ang isang puting plato.“Thank you,” mahinang sagot niya, saka ito tinanggap gamit ang dalawang kamay.Mainit pa ang pagkain. Umaakyat ang amoy ng inihaw na isda at buttered shrimp sa hangin, humahalo sa maalat na simoy ng dagat na pumapasok mula sa bukas na bintana ng rest house. Sa labas, rinig ang tuloy-tuloy na hampas ng alon sa dalampasigan—payapa, pero sapat para punuin ang katahimikan sa pagitan nila.Tinanggap ni Yvee ang plato, at napatingin sa naghihilirang mga pagkain sa mesa. Amoy niya ang bahagyang halimuyak ng sabon at dagat na kumapit sa lalaki. Kahit na ilang oras ang byinahe nila ay napakabango pa rin nito at mukhang malinis. ‘Masyadong unfair ang mundo,’ sa isip-isip ni Yvee habang nagnanakaw ng sulyap kay Gideon. “Gusto mo nito?”Bahagyang napaangat ang tingin ni Yvee nang marinig ang boses ni Gideon sa tabi niya.Nakalahad ang kamay nito, may hawak na serving spoon ng calamares. Saglit siyang n

Sa loob ng bahay, mag-isang nakaupo si Yvee sa may hapag malapit sa bintana. Nasa harap niya ang isang baso ng tubig na matagal nang hindi nababawasan. Tahimik niyang pinagmamasdan ang munting alon na nililikha ng hangin sa malinaw nitong ibabaw. Dahan-dahan siyang napabuntong-hininga at isinandal ang likod sa upuan. Hindi niya maunawaan kung ano talaga ang nararamdaman niya. Maya-maya, isang marahang yabag ang gumambala sa katahimikan.Napatingala siya.Nakatayo roon si Gideon, bahagyang nakasandal sa pintuan habang pinagmamasdan siya. Hindi ito agad nagsalita, tila sinusukat muna kung tama bang lapitan siya sa sandaling iyon.“Ah… pagod ka ba?” tanong nito pagkaraan, kahit halatang alam naman na nito ang sagot.Mahinang tumango si Yvee. “Oo.”Bahagyang nagkamot sa batok si Gideon bago muling nagsalita. “Gusto mong… magpahinga na muna sa taas?“Hindi, isa pa ay kakatapos ko lang kumain.” Napalunok si Gideon, “Eh, ang maglakad?”“That would be nice,”; tugon ni Yvee. Tumayo si Yv

Ilang sandali pa ay marahang tumayo si Yvee. “Sandali lang kayo diyan,” sabi niya habang pinapagpag ang buhangin sa damit. “Maghahanda ako ng iihawin, mga hotdog at marshmallows.”“Yey!” agad na sigaw ng kambal mula sa pagkakahiga nila. “Bilisan mo po, mommy!” dagdag ni Atlas.“Tulungan ka na po namin!” sabat ni Atticus, paangat na sana.“Hindi na,” natatawang pigil ni Yvee. “Diyan na lang kayo. Bantayan niyo ang apoy at makinig kayo kay Tito Drew at sa daddy niyo, okay?”“Yes po, mommy!” sabay na sagot ng kambal.Napailing si Yvee habang naglalakad pabalik sa rest house. Pagpasok niya sa kusina, agad niyang binuksan ang ilaw. Kumalat ang mainit na dilaw na liwanag sa maliit na espasyo. Dumiretso siya sa refrigerator at isa-isa niyang kinuha ang mga hotdog, marshmallows, at ilang stick na puwedeng gamiting pang-ihaw. “Need help?”Bahagyang napalingon si Yvee. Nakatayo si Gideon sa may pintuan. Nakasandal ito sa hamba at naka-cross ang mga braso sa dibdib nito.“Akala ko ba bantay