All Chapters of หวนรักชะตาร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

ทางด้านซือซือ หลังจากที่เข้ามาเปลี่ยนน้ำชาก็ไม่ได้ออกไปอีกเลย โดยให้เหตุผลว่าตนเองป่วย ไม่สามารถออกมารับใช้ได้อีกเมื่อเข้ามาในห้องนางก็ยกน้ำชาขึ้นจิบเพื่อดับโทสะที่เกิดขึ้นในใจ หญิงสาวได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความเคียดแค้นและชิงชัง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณชายถางถึงได้มีท่าทีเปลี่ยนไปมากมายถึงเพียงนี้ หญิงสาวคิดทบทวนอย่างไม่เข้าใจนางจะต้องคุยเรื่องนี้กับเขาให้รู้เรื่อง นางทนรอต่อไปแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว ในเมื่อโอกาสของนางมาถึงแล้ว แต่เขาคิดที่จะเลื่อนงานแต่งออกไป ไม่... นางไม่มีวันยอมอย่างเด็ดขาด เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ยกชาขึ้นดื่มอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป  “ปล่อยนางไปก่อน นางอยากทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไป” หญิงสาวพูดขึ้น หลังจากที่ฟังอาจิงรายงานจบ การที่ซือซือลอบออกไปด้วยความรีบร้อนอย่างนี้ เป็นไปได้ว่านางจะต้องหาทางไปพบกับถางอีเฟยแน่นิ่งไปครู่ก่อนไร กล่าวต่อว่า “เจ้าก็ตามนางออกไป คอยดูว่านางทำอะไรบ้าง แล้วค่อยกลับมารายงานข้า”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบรับแล้วรีบตามซือซือออกไป“ยา

เมื่อตระเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลัวอี๋อิ่งก็เดินนำเหล่าสาวใช้ถืออาหารไปที่เรือนของตนทันที“พวกเจ้ารอด้านนอกก่อน” ทันทีที่ถึงห้องนั่งเล่น หญิงสาวก็สั่งให้สาวใช้รออยู่ข้างนอก สาวใช้ที่ได้ยินดังนั้นก็พากันตอบรับ แม้จะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคุณหนู“เจ้าค่ะ”หลังจากเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้ว ก็ให้เขาหลบออกไปก่อน จากนั้นจึงเรียกสาวใช้ให้นำอาหารเข้ามาวางไว้ด้านใน เสร็จแล้วก็ได้ไล่พวกนางออกไปจนหมด“เจ้าทำเองหรือ” เขามองทั้งอาหารทั้งหมดแล้วถามออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ“ท่านจะบ้าหรือ ข้าจะทำได้ไวขนาดนั้น” นางไปเพียงแค่ครู่เดียว จะทำอันใดได้“อ้อ แต่ข้าอยากลองชิมฝีมือของเจ้านะ” เขาพูดขึ้นด้วยแววตาที่สื่อความหมาย แล้วเดินไปนั่งข้าง ๆ นาง“ได้สิ แล้วท่านชอบทานอะไร ข้าจะได้ฝึกทำ” นางพูดขึ้น พลางคีบอาหารไปไว้ในจานของเขา เพราะไม่รู้ว่าเขาชอบทานอะไร นางจึงเลือกอาหารที่นางชอบที่สุดให้เขา“อะไรก็ได้ ขอเพียงเป็นฝีมือของเจ้าก็พอ” เขาพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะคีบอาหารที่นา

จวนสกุลหลัวต้องวุ่นวายอีกครั้ง เมื่อบุตรสาวคนรองได้ล้มป่วยลงอีกครั้ง หลังจากที่ออกไปเลี้ยงส่งพี่ชาย เรื่องนี้ทำให้ทุกคนที่ไปงานเลี้ยงต่างพากันโทษตัวเอง ว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้หญิงสาวต้องล้มป่วยลงองค์รัชทายาทที่ไปร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วย จึงได้ส่งหมอหลวงมาตรวจดูอาการของนางอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม หมอหลวงทำได้เพียงเขียนเทียบยาให้นาง และได้แต่หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ต้องเล่นละครฉากนี้“ให้คุณหนูดื่มยานี้ให้หมด หากอาการไม่ดีขึ้น ข้าน้อยจะเปลี่ยนเทียบยาให้”“ขอบคุณท่านหมอหลวง” หานเจียหนิงขอบคุณเขาจากใจจริง ตอนนี้นางทุกข์ใจเป็นอย่างมาก บุตรสาวของนางพึ่งจะดีขึ้น กับต้องมาล้มป่วยอีกครั้ง ขนาดหมอหลวงมาทำการรักษา อาการยังไม่ดีขึ้น นางก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไรต่อไปดีหลังจากส่งหมอหลวงออกไปแล้ว หานเจียหนิงก็กลับมานั่งครุ่นคิดอยู่นาน ว่าตอนนี้นางสามารถทำอะไรได้บ้าง“ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยินรองมาขอพบเจ้าค่ะ”เสียงรายงานดังขึ้นที่หน้าเรือน ทำให้นางต้องหลุดออกจากภวังค์ของความคิด ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง&ld

หลัวอี๋อิ่งได้แต่ลอบยิ้มในใจ นางส่งจดหมายไปหาท่านตาเอง และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนผู้เขาให้เขาฟัง มีหรือที่ท่านตาจะปล่อยให้นางต้องล้มป่วยอยู่เช่นนี้“แต่…” หลัวจื่อโจวกำลังจะเอ่ยค้าน แต่ก็ต้องหยุดลงเพราะคำพูดของพ่อตา“หากอยากรู้ว่าเรื่องที่นักพรตเป็นจริงหรือไม่ ก็แค่ถอนหมั้น หากอาการของนางดีขึ้นก็แสดงว่าเขาพูดถูก”คนส่วนใหญ่ที่ได้ฟังล้วนแต่คิดเช่นเดียวกับท่านผู้เฒ่าหาน เพียงแค่ถอนหมั้นไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอันใด แต่ถ้าหากแต่งไปแล้วเกิดหลัวอี๋อิ่งเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ จะไม่ต้องเสียใจไปมากกว่านี้หรือ“ข้าก็คิดเช่นเดียวกับท่านพ่อ ข้าไม่อยากเห็นบุตรสาวของข้าต้องเป็นอะไรไป” พูดจบน้ำตาของนางก็ไหลออกมาช้า ๆ ยิ่งคิดนางก็ยิ่งกลัว หากบุตรสาวเพียงคนเดียวของนางต้องเป็นอันใดไป นางคงจะอยู่ต่อไปมิได้หลัวอี๋อิ่งทนเห็นมารดาร้องไห้ไม่ได้จึงลุกขึ้นและเข้าไปกอดเพื่อปลอบประโลมมารดา แต่นางก็ไม่สามารถห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ตามมารดาได้ น้ำตาของนางจึงไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว นางนั่งกอดปลอบประโลมผู้เป็นมารดาจากนั้นร้องไห้อย่างหนัก

บทที่ 19  เมื่อการไหว้พระขอพรจบลง ทุกคนก็เร่งเดินทางกลับเมืองหลวง เพื่อกลับไปปรึกษาหารือกันเรื่องที่ทุกคนกังวลใจกันเรื่องนี้เมื่อขบวนเดินทางมาถึงเมืองหลวง ต่างก็แยกย้ายกันกลับจวนของตนเองเพื่อพักผ่อน และจะไปหารือกันในวันพรุ่งนี้หลัวลู่ชิง เมื่อกลับมาถึงจวนก็ตรงไปหาพี่สาวทันที เพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้นางฟังนางเล่าเรื่องให้พี่สาวฟังอย่างตั้งใจ นางเล่าอย่างละเอียดไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว“เรื่องทุกอย่างก็เป็นอย่างที่ข้าเล่ามาทั้งหมดนี่แหละเจ้าค่ะ”“แล้วท่านแม่จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร เจ้ารู้หรือไม่” นางแสร้งถาม เรื่องนี้องครักษ์เงาได้นำมาเล่าให้นางฟังแล้ว“ท่านแม่รอปรึกษากับทุกคนในวันพรุ่งนี้ ท่านพี่ก็ต้องเข้าร่วมด้วย” เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ จะต้องปรึกษากันอย่างรอบคอบ“อ่อ”“ท่านพี่ว่าพวกท่านแม่จะเชื่อที่นักพรตกล่าวหรือไม่” เมื่อเห็นว่าพี่สาวไม่ได้ทุกข์ร้อนกับเรื่องนี้ จึงได้ถามขึ้น“ข้าไม่อาจรู้ใจพว