All Chapters of หวนรักชะตาร้าย: Chapter 61 - Chapter 69

บทที่ 30  เมื่อได้ยินคำยืนยันของนางเขาก็แทบจะยืนไม่อยู่ ไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อเขารู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว รู้ตัวอีกทีนางก็ตัดใจไปจากเขาเสียแล้ว“ข้าขอลองอีกครั้งได้หรือไม่ ให้ข้าได้แสดงให้เจ้าเห็นว่าข้าจริงใจต่อเจ้ามากเพียงใด” เขาขอร้องนางน้ำเสียงสั่นเครือ เขาไม่อยากเสียนางไป เขารู้แล้วว่ารักนางมากเพียงใด“ให้มันเป็นเช่นนี้เถิด ข้าไม่อยากต้องค่อยกังวลว่าท่านจะหมดรักข้าเมื่อใด” นางกลั้นใจตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นางเบือนหน้าหนี นางไม่อยากจะเห็นน้ำตาของเขา นางกลัวตนเองจะทนไม่ได้“อย่าปฏิเสธข้าเช่นนี้เลย หากไม่มีเจ้า ข้าจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร” เขาพยายามทำท่าทางให้น่าสงสารที่สุด เพื่อให้นางเห็นใจ“ข้า…” ยังไม่ทันที่นางจะตอบอะไรผู้เป็นพี่สาวก็เดินเข้ามาพร้อมกับองค์รัชทายาท พร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อของนาง“น้องสาม คุยอันใดกันหรือ”หลัวอี๋อิ่งที่เดินกลับมาที่รถม้า ก็เห็นน้องสาวยืนคุยกับถางอีเฟยอยู่ นางไม่อยากเข้าไปขัด จึงยืนรออยู่ไกล ๆ แต่ก็ส

บทที่ 31  ขณะที่ซือซือและไห่ถงกำลังนั่งมองหน้ากันด้วยความโศกเศร้า ทหารกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาในที่คุมขัง เปิดประตูห้องขังของไห่ถง“ปล่อย!! ปล่อยข้า!” ไห่ถงเมื่อถูกพาตัวออกจากห้องขังก็แสดงท่าทีขัดขืนซือซือมองภาพนั้นด้วยความเป็นห่วง แล้วร้องถามพวกเขาด้วยความร้อนใจ“พวกเจ้าจะพาเขาไปที่ใด”เหล่าทหารไม่ได้สนใจคำพูดของผู้ใด พวกเขาเปิดประตูห้องขังของซือซือ แล้วจับตัวของไห่ถงโยนเข้าไปอย่างไม่ใยดี ก่อนจากไปพวกเขาก็ได้เอ่ยคำพูดหนึ่งคำ“ว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาทบอกว่าพวกเจ้ารักกันด้วยใจจริง ก่อนตายจึงอยากให้พวกเจ้าได้อยู่ร่วมกัน”ซือซือได้แต่กำหมัดด้วยความเคียดแค้น ทำกับนางถึงเพียงนี้ ยังจะมีความเห็นใจให้นางอีกหรือ นางไม่ได้สนใจคิดต่อ รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดชายผู้เป็นที่รัก“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่” นางถามเขาด้วยความเป็นห่วง“ข้ามิเป็นอันใด เจ้าเล่าเจ็บที่ใดบ้าง” เขาถามนางพร้อมกับดันตัวนางออกจากอ้อมกอดเพื่อสำรวจบาดแผ

บทส่งท้าย  หลังจากงานแต่งของหลัวลู่ชิงไม่นาน ทั้งหลัวเหวินซานและไป่ตงเล่อก็ได้เข้าทำงานในราชสำนักหลัวเหวินซานเลือกที่จะเข้ากองทัพกับสกุลหาน และเดินทางไปปกป้องชายแดน ร่วมกับญาติผู้พี่ไป่ตงเล่อสอบได้ตำแหน่งในกรมพระคลัง กรมเดียวกับที่บิดาเขาเป็นเสนาบดีอยู่ เขาตั้งใจจะทำงานต่อจากบิดา และแบ่งเบาภาระหน้าที่ของบิดาส่วนถางอีเฟยทำเรื่องขอไปดูแลงานราชการที่ต่างเมือง เขาอยากหายออกไปจากเมืองหลวงสักพัก เขาทำใจได้เมื่อไหร่ เขาค่อยเดินทางกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองหลวงอีกครั้ง  และงานสำคัญที่ทุกคนรอรอคอยก็มาถึง งานสมรสระหว่างองค์รัชทายาทและหลัวอี๋อิ่งงานนี้คนที่ตั้งตารอมากที่สุดก็คือองค์รัชทายาทเซี่ยเจี้ยนจื้อ เขานับวันรออย่างใจจดใจจอ เขาแทบจะนอนไม่หลับ และตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อจะออกไปรับตัวเจ้าสาวทางด้านหลัวอี๋อิ่งก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้าเช่นกัน นางต้องตื่นมาแต่งตัว โดยมีกูกูจากวังหลวงจัดการให้ทุกอย่างตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นางต้องฝึกมารยาทภายในวัง โดยมีกูกูมาสั่งสอน และนางต้

“เสด็จพ่อ เสด็จแม่ พวกข้าสองคนลงความคิดเห็นว่า พวกเราอยากจะมีน้องสาวเพิ่มอีกหนึ่งหรือสองคนพ่ะย่ะค่ะ ยามที่ข้ากับน้องไปเรียน ก็จะเห็นเพื่อน ๆ ต่างพากันพูดถึงน้องสาวด้วยความปลื้มปีติ ข้าสงสัยจึงได้ถามพวกเขาว่า มีน้องสาวแล้วดีอย่างไร แล้วคำตอบที่ได้ คือความสุข เพราะเด็กผู้หญิงมักอ่อนแอ และพี่ชายก็จะมีหน้าที่ปกป้องนางสาวจากอันตรายพ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยจงซี อธิบายอย่างยืดยาวให้พวกท่านได้ฟังอย่างละเอียด หลังจากนั้นได้กล่าวต่อว่า “เสด็จแม่มีน้องสาวให้พวกข้าเถิดพ่ะย่ะค่ะ”.หลัวอี๋อิ่งที่กำลังนั่งดื่มช้า เมื่อบุตรชายพูดจบประโยคนางก็ถึงกับสำลักน้ำชาไอดัง แค่ก แค่ก จนผู้เป็นสามีต้องลูบหลังนางเบา ๆ“จงซี เจ้าก็มีน้องสาวอยู่แล้ว ใยถึงอยากมีอีก เจ้ามิรักเซียนเอ๋อร์น้อยแล้วหรือ” เด็กผู้หญิงที่นางกล่าวถึงนั้น เป็นบุตรสาวของลู่ชิง ซึ่งโดยปกติแล้ว พวกเขามักจะมาเล่นด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง มีเพียงช่วงหลังมานี้ ที่โอรสของนางทั้งสองคนต้องเข้ารับการศึกษา ทำให้ไม่เวลาไปเล่นกับฟางเซียนน้อย อีกทั้งน้องสาวของนางก็กำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง จึงไม่ได้มานั่งจิบน้ำชากับนางเ

ตอนพิเศษ 3  “วันนี้เหนื่อยหรือไม่เพคะ ฝ่าบาท” หลัวอี๋อิ่งที่เห็นสีหน้าของพระสวามีไม่สู้นัก จึงได้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ก็นิดหน่อย แต่ยามเมื่อได้เห็นหน้าเจ้า ข้าก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ” เขาหยอดคำหวาน จนนางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆเมื่อสองปีก่อน ฮ่องเต้เซี่ยจินเซียว ที่เห็นว่าตัวเองนั้นควรพักผ่อนเสียทีจึงได้สละราชสมบัติให้องค์รัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์แทนต่อจากเขา พร้อมกับให้เห็นผลว่าตัวเองนั้นแก่แล้วจึงอยากจะใช้เวลาที่เหลือออกไปท่องเที่ยวกับพระชายาคู่ทุกข์คู่ยากกันสองคน ส่วนหน้าที่ต่อจากนี้ก็ปล่อยให้ลูกหลานได้ดูแลกันต่อไปในวันที่เขาได้ขึ้นครองราชย์ นางก็ได้ขึ้นรับตำแหน่งเป็นฮองเฮามารดาของแผ่นดิน เหล่าขุนนางต่างพากันเสนอชื่อบุตรสาวของตัวเองแต่งเข้าวังสนม ทำให้นางปวดหัวเสียหลายวัน แต่ถึงแม้จะมีสนมเต็มวัง แต่เขากลับไม่ไปนอนค้างตำหนักไหน ในทุก ๆ วันเขาจะต้องมานอนกับนาง เกือบรุ่งสางก็จะกลับตำหนักของตัวเอง มีหลายครั้งที่เขาแทบไม่ได้พักผ่อน เพราะต้องเร่งตรวจฎีกาตลอดทั้งคืน