All Chapters of หวนรักชะตาร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

“คุณหนูรองหลัว หลัวอี๋อิ่งรับราชโองการ”สิ้นคำพูดของกงกง หลัวอี๋อิ่งและคนสกุลหลัวก็คุกเขาเพื่อรอรับราชโองการ“คุณหนูรองสกุลหลัว รูปโฉมโดดเด่น มีความสามารถ กิริยามารยาทเรียบร้อย เหมาะสมที่จะเป็นพระชายาขององค์รัชทายาท จึงได้มอบราชโองการหมั้นหมาย จบราชโองการ”“หม่อมฉันหลัวอี๋อิ่งรับราชโองการเพคะ"เมื่อการมอบราชโองการจบลง กงกงก็ได้พูดคุยกับคนสกุลหลัวต่ออีกนิดหน่อย“ยินดีกับคุณหนูรองหลัวด้วย” กงกงเอ่ยแสดงความยินดีกับหลัวอี๋อิ่ง เพราะตำแหน่งนี้มีสตรีมากมายที่ต้องการครอบครองมัน“ขอบคุณกงกง ภายภาคหน้าคงต้องพึ่งพากงกงแล้ว” นางแสดงความนอบน้อมต่อกงกง ในวังหลวง กงกงผู้นี้ก็มีความสำคัญไม่น้อย“บ่าวชรามิกล้ารับ ต้องเป็นบ่าวชราที่ต้องพึ่งพาว่าที่พระชายา” เขาพูดอย่างพึงพอใจ สตรีผู้นี้เหมาะสมที่จะเป็นพระชายาของรัชทายาท ทั้งกิริยา มารยาท ความคิดความอ่าน ว่างตัวได้เหมาะสมยิ่งนัก“กงกงกล่าวเกินไป ข้ามิกล้ารับ” นางยิ้มออกมาน้อย ๆ เมื่อเห็นท่าทีของกงกง จากนี้ชีวิตในวังของน

เมื่อได้ยินคำกล่าวของนาง ฮวนฮุ้ยหงก็ชะงัก ที่นางกล่าวมาก็ถูกต้อง เรื่องเช่นนี้ต้องเห็นด้วยตาของตัวเอง จึงจะลดโทสะในใจได้“ได้ เมื่อถึงเวลาเจ้าก็มาหาข้าที่จวนก็แล้วกัน” พูดจบก็เดินออกไปทันที ไม่ได้สนใจสตรีที่นั่งอยู่แม้แต่น้อยซือซือมองฮวนฮุ้ยหงเดินจากไปด้วยสายตาเรียบนิ่ง หึ เพียงคำพูดของนางไม่กี่คำก็ทำตาม ก็อย่างว่า ขนาดนางยังอยากเห็นด้วยตาของตัวเอง มีหรือที่ฮวนฮุ้ยหงจะสามารถอยู่เฉยได้   เมื่อทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว หลัวอี๋อิ่งก็เดินทางไปวัดที่ชานเมืองทันที การเดินทางใช้เวลาประมาณสองชั่วยาม นางไม่ได้พาองครักษ์ไปมาก เพราะระยะทางจากประตูเมืองไปยังวัดชานเมืองก็ไม่ไกลมาก นำคนไปมากจะยิ่งล่าช้ากว่าเดิมการเดินทางไปวัดเป็นไปด้วยความเรียบร้อย สองพี่น้องพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน“พูดถึงพี่ใหญ่ ข้าก็ชักอย่างจะรู้ว่าน้องสาวคนนี้ของข้า ยังได้ส่งจดหมายพูดคุยกับพี่ตงเล่อหรือไม่” นางถามน้องสาวอย่างหยอกล้อ และนางก็อยากจะรู้ความในใจของน้องสาว ว่ายังรู้สึกอันใดกับถางอีเฟยหรือไม่“เจ้าค่ะ พี่ต

“เจ้าคือคุณหนูใหญ่ฮวนใช่หรือไม่” น้ำเสียงที่นิ่งสงบถูกเปล่งออกมา หลัวอี๋อิ่งพอจะเดาออกว่าคือนาง“ฮ่าฮ่า เจ้าช่างฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก แต่จะดีกว่านี้หากเจ้าฉลาดเร็วกว่านี้” เสียงหัวเราะดังขึ้น รู้ว่าเป็นนางแล้วอย่างไร สุดท้ายนางก็ไม่มีโอกาสได้ไปบอกผู้ใดอยู่ดี“แม้เจ้าจะกำจัดข้า ตำแหน่งพระชายาขององค์รัชทายาท เจ้าก็ไม่มีวันได้มันไป” นางพูดด้วยน้ำเสียงเนิบ ๆ อย่างต้องการยั่วโทสะ นางไม่มีทางแสดงท่าทีหวาดกลัวให้พวกมันเห็นอย่างแน่นอนเมื่อได้ยินคำพูดของหลัวอี๋อิ่ง ฮวนฮุ้ยหงก็เกิดบันดาลโทสะเป็นอย่างมาก จะตายอยู่แล้วยังกล้าปากดี ไม่เจียมตนเอาเสียเลย“เจ้ายังปากดีเช่นนี้ข้าคงไม่เหลือไมตรีให้เจ้า เดิมทีข้าคิดจะให้เจ้าตายอย่างไม่ทุกข์ทรมาน เห็นทีตอนนี้ข้าคงต้องเปลี่ยนใจเสียแล้ว”“เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้เจ้าทำเช่นนั้นกับข้าหรือ” หลัวอี๋อิ่งพูดขึ้นอย่างไม่ยอม นางไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาอย่างแน่นอน“ปากดีจริง ๆ จัดการ” ฮวนฮุ้ยหง พูดขึ้นอย่างโมโห ก่อนจะหันไปสั่งองครักษ์ให้จัดการหลัวอี๋อิ่ง

เสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดดังขึ้น เสียงทุกอย่างเงียบลงทันที จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะของสตรีดังขึ้น“หึหึ เจ้าคิดว่าข้าโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ?” หลัวอี๋อิ่งหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น พลางหันมองหน้าคนเหล่านั้นทีละคน นางมิใช่คนโง่ ที่จะปล่อยให้พวกนางทำอะไรตามใจ นางให้คนตามดูซือซือ ทั้งยังให้คนคอยจับตาดูฮวนฮุ้ยหง นางจะไม่รู้แผนพวกนี้ได้อย่างไร“เจ้า!! ฆ่ามันเสีย!” ฮวนฮุ้ยหงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวโกรธ นางไม่คิดว่าจะโดนซ้อนแผนเช่นนี้ เมื่อสั่งการเหล่านักฆ่าเรียบร้อยแล้ว ก็เตรียมตัวที่จะหลบหนี แต่ก็ไม่ทันการณ์เพราะถูกทหารองครักษ์และทหารของจวนหานล้อมไว้หมดแล้วยังไม่ทันที่ผู้ใดจะเคลื่อนไหว ร่างเงาของบุรุษสองคนก็เดินตรงมาบริเวณที่หลัวอี๋อิ่งและน้องสาวยืนอยู่“อ… องค์รัชทายาท” ฮวนฮุ้ยหง เอ่ยชื่อของบุรุษที่เดินเข้ามาเบา ๆ แต่ก็ดังพอที่ยืนอยู่จะได้ยินเซี่ยเจี้ยนจื้อ มองซือซือด้วยสายตาเย็นเหยียบ นางกล้าตบว่าที่พระชายาของเขา แล้วนางจะได้รู้ว่าสิ่งที่นางทำลงไปนั้น จะต้องได้รับบทลงโทษอย่างไรบ้างต่างจากถางอีเฟยท

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบโต้ ซือซือจึงได้เอ่ยต่อ“ฮ่าฮ่า ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรือ ที่ข้าพูดไปทั้งหมดมันคือเรื่องจริงใช่หรือไม่” นางหัวเราะลั่น ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ก่อนไปหยุดที่หลัวอี๋อิ่ง“เจ้าก็เหมือนกัน เหตุใดไม่ตาย ๆ ไปเสีย จะฟื้นขึ้นมาทำไม” นางน่าจะตาย ๆ ไปเสีย จะฟื้นขึ้นมาขัดขว้างนางทำไม“หากข้าตาย เจ้าก็ได้ในสิ่งที่หวังสิ ซึ่งข้าไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น” นางยกยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา “เอาละ เจ้าก็พูดมามากแล้ว ถึงเวลาที่ต้องจัดการเจ้าเสียที”เมื่อได้ยินหลัวอี๋อิ่งก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ สะบัดตัวออกจากการจับกุมของทหารอย่างบ้าคลั่ง แต่นางก็ไม่สามารถทำได้ แต่นางก็ยังคงกรีดร้องอยู่เช่นนั้น“กรี๊ดดด!! ปล่อยข้า!! ปล่อย!!”เสียงกรีดร้องของนางดังอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ไม่มีใครสนใจ ฮวนฮุ้ยหงรู้ว่าตนเองเป็นฝ่ายแพ้ในครั้งนี้ก็ได้แต่จำนน เพราะความโง่ของนางเองที่มาที่นี่ในครั้งนี้ นางก็ไม่อาจโทษใครได้ ข้อหาที่นางได้สร้างนั้นใหญ่เกินกว่าที่นางจะสามารถสะสางด้วยตนเองเมื่อกุมตัวนักโทษออกไปหมดแล้ว องค์รัชท