All Chapters of หวนรักชะตาร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำจวนสกุลหลัวภายในงานเลี้ยงปักปิ่นของหลัวอี๋อิ่ง บุตรสาวคนโตของท่านราชครู ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของนาง เมื่อเห็นว่าคู่หมั้นของตนหายไปนานจึงเดินตามหา หญิงสาวเดินไปจนพบกับเงาร่างหนึ่ง ที่ดูก็รู้ว่าเป็นคนที่นางกำลังตามหาอยู่ หญิงสาวจึงตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ ๆ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ร้องเรียกชื่อเขา นางก็ชะงักไปเสียก่อน เมื่อเห็นอีกร่างที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังสวมกอดเขาอยู่ หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเมื่อครู่มันคืออะไรกันแน่“เมื่อไหร่เราจะได้อยู่ด้วยกันเจ้าคะ ซือเอ๋อร์มิอยากหลบซ่อนเช่นนี้อีกแล้ว” ซือซือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าเสียใจ พร้อมกับทำใบหน้าเศร้าสลดอย่างน่าสงสารส่งไปให้ชายหนุ่มเสียงตัดพ้อของอีกฝ่ายทำให้หลัวอี๋อิ่ง ที่กำลังจะเดินเข้าไปได้ยิน หญิงสาวชะงักเท้า หัวใจสั่นสะท้านราวกับมีสายฟ้าฟาดเข้าลงกลางหัวใจของนาง คำถามมากมายผุดเข้ามาในความคิด นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เรื่องที่นางได้ยินเมื่อครู่มันคือเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ?“เจ้ารอข้าอีกไม่นาน หลังจากที่ข้าแต่งกับอิ่งเอ๋อร์แล้ว ข้าจะขออนุญาตนางให้รับเจ้าเป็นอนุของข้าอีกคน” ชายหนุ่มเอ่ยปลอบ พร้อมกับประคอ

บทที่ 1“หลัวอี๋อิ่ง หลัวอี๋อิ่ง”“คะ... ใครเรียกข้า” เสียงดังในความมืดดังขึ้น ทำให้หญิงสาวที่ถูกเรียกเกิดความสับสน เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังได้ยินคนเรียกชื่ออยู่ หรือเธอยังไม่ตาย ความงุนงงเกิดขึ้นในหัวของหญิงสาว“ชีวิตหนึ่งของเจ้าได้ตายไปแล้ว แต่ร่างกายที่เจ้าเข้ามาอาศัยอยู่นั้นยังไม่สิ้นอายุขัย เจ้าคงได้เห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับตอบเรื่องที่นางสงสัย“ข้าเห็นแล้ว แต่ข้าไม่อยากมาอยู่ในร่างของคนโง่ ๆ แบบนี้หรอกนะ คนอะไรเจอเรื่องแค่นี้ก็ฆ่าตัวตาย” หญิงสาวพูดออกไปอย่างไม่คิด แต่นางโมโหที่ตัวเอง ต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ เธอตายแล้วควรจะต้องได้ไปเกิดใหม่ ทำไมต้องมาใช้ชีวิตต่อจากใครก็ไม่รู้ เธอไม่ยอมหรอกนะ“หึหึ หากเจ้าว่าเป็นเรื่องเพียงเท่านั้นก็มิผิด แต่สตรีที่เจ้าดูหมิ่นว่าโง่งมนั้นก็คือเจ้าเอง เห็นทีเจ้าเองก็เป็นสตรีที่โง่งมเช่นกัน” เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมกับอธิบายเรื่องราวทั้งหมด“เธอคนนั้นคือข้า จะเป็นไปได้ยังไง” นางยังเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง“นางก็คือครึ่งชีวิตของเจ้า เจ้าก็คือครึ่งชีวิตของนาง ทุกการตัดสินใจของนางส่วนหนึ่งล้วนมาจากเจ้า” เขา

บทที่ 2ในขณะที่หญิงสาวกำลังพักผ่อน ซือซือสาวใช้ก็เดินเข้ามารายงานการมาของถางอีเฟย“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายถางมาของพบเจ้าค่ะ” แม้นางจะไม่อยากมารายงานเรื่องนี้เท่าใดนัก แต่นางก็จำใจต้องทำ เพราะนางไม่สามารถทำตามใจตนเองได้“อืม... ให้พี่อีเฟยไปรอที่ศาลาชิงเหลียง” หญิงสาวบอก ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“เจ้าค่ะ” ซือซือตอบรับแล้วเดินออกไปทันทีหญิงสาวมองสาวใช้ข้างกายเดินออกไปด้วยสายตานิ่งลึก ดูผ่าน ๆ ก็ดูเป็นคนที่เรียบร้อย แต่แท้จริงกับเป็นสตรีที่ไร้ยางอาย แย่งแม้กระทั่งคู่หมั้นของคนที่เคยช่วยชีวิตหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงเดินออกไปศาลาที่มีคู่หมั้น และสาวใช้ข้างกายรออยู่ในวันนี้นางเลือกที่จะใสชุดสีฟ้าที่มีเพียงตัวเดียวของชุดทั้งหมด หลัวอี๋อิ่งคนก่อนชอบใส่ชุดสีขาวที่ราวกับคนป่วย และแต่ละชุดของนาง การตัดเย็บก็ช่างไม่ทันสมัยเอาเสียเลย เห็นทีนางต้องตัดชุดใหม่เสียแล้วทันทีที่หญิงสาวปรากฏตัว ถางอีเฟยก็มองหญิงสาวด้วยความตกตะลึง วันนี้นางช่างดูแปลกไปกว่าทุกวัน ดูมีชีวิตชีวากว่าเดิมเขายอมรับว่าที่ยอมหมั้นกับนางก็เพราะครอบครัวบังคับ นางทั้งอ่อนโยนและเรียบร้อยเกินไป ไม่มีความร่าเร

บทที่ 3“ซือซือ ในตอนนี้ข้าไว้ใจเจ้าที่สุด อีกอย่างข้าไม่สามารถไว้ใจผู้ใดได้นอกจากเจ้าผู้เดียว” หลัวอี๋อิ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ” หญิงสาวถามขึ้นด้วยความสงสัย“เครื่องประดับของข้าหายไปหลายชิ้น ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนเอาไป” นางตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“จริงหรือเจ้าคะ แล้วคุณหนูรู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนเอาไป” หญิงสาวถามขึ้นด้วยความฉงน เพราะที่นี่ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน แล้วใครกันที่เป็นคนเอาไป“ข้าเองก็ไม่รู้ จึงอยากให้เจ้าอยู่เฝ้าเรือน อย่างน้อยมีเจ้าอยู่ข้าก็ยังเบาใจลงได้บ้าง” นางแสร้งบอกหญิงสาว ก่อนจะทำสีหน้าเคร่งเครียด คล้ายกับว่าเรื่องที่นางพูดล้วนเกิดขึ้นจริง ส่วนหนึ่งนางต้องการให้ซือซืออยู่แต่ในเรือน ไม่ต้องออกไปพบเจอใคร โดยเฉพาะถางอีเฟย“แต่ว่า” ซือซือมีท่าทีอึกอักเล็กน้อย เพราะนางไม่ได้อยากอยู่เฝ้าเรือนเสียหน่อย แต่ยังไม่ทันทีนางจะได้ปฏิเสธ หลัวอี๋อิ่งก็รีบพูดขึ้นเสียก่อน“ซือซือ ข้าไม่ไว้ใจผู้ใดได้จริง ๆ มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้นที่ข้าเชื่อใจและไว้ใจ”“แล้วผู้ใดจะคอยติดตามรับใช้คุณหนูล่ะเจ้าคะ” นางคล้ายจะไม่ยอม เพราะหากอยู่เฝ้าเรือน นางก็คงไม่มีโอกาส

บทที่ 4  “เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็เดินเข้าไปหานางใกล้ ๆ เพื่อดูให้แน่ชัดว่าสตรีที่ทำตัวไม่เหมือนสตรีผู้นี้เป็นใครกันแน่ ช่างเป็นสตรีที่กล้าหาญเสียจริง ริอ่านปีนกำแพงหนีออกจากจวน“เจ้าคือผู้ใด”“ข้าคือบุตรคนรองของท่านราชครู คุณหนูหลัว หลัวอี๋อิ่ง” นางเอ่ยแนะนำตัวออกไปอย่างเย่อหยิ่ง“เช่นนั้นหรือ ถ้าเจ้าเป็นบุตรสาวท่านราชครูจริง เหตุใดจึงต้องปีนออกจากจวนด้วยเล่า” เขาแสร้งถาม จะเป็นนางจริงหรือ เมื่อวานเขายังได้ยินข่าวว่านางป่วย ไม่สามารถต้องลมได้ เหตุใดวันนี้จึงมาปีนกำแพงเล่นเช่นนี้เล่า“จริงสิ ข้าเพียงแค่ต้องการหาความสำราญให้ตัวเองก็เท่านั้น เจ้าอย่าถามมากรีบมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างมีอารมณ์ นางเหนื่อยที่จะต้องนั่งอยู่แบบนี้แล้ว อิงอิงก็ไปไหนไม่รู้ ปล่อยให้นางนั่งอยู่ตรงนี้ผู้เดียว“เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้า” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม“หากเจ้าไม่ช่วยข้า ข้าจะบอกท่านพ่อว่าเจ้ารังแกข