All Chapters of หวนรักชะตาร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 20  ข่าวการถอนหมั้นของหลัวอี๋อิ่งและถางอีเฟยแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะหลายคนต่างจับจ้อง เพราะทั้งสองต่างเป็นคู่บุรุษมากความสามารถ สตรีรูปโฉมงดงาม ผู้คนต่างพูดคุยเรื่องนี้กันอย่างหนาหู ต่างก็เห็นใจทั้งสองคนที่ไม่อาจคู่กันได้แม้จะถอนหมั้นไปแล้ว สกุลถางก็ยังส่งถางอีเฟย มาถามไถ่อาการของหลัวอี๋อิ่งอยู่เสมอแม้หลัวอี๋อิ่งจะยังไม่หายดีจากอาการป่วย แต่อาการของนางก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่กลับไปป่วยหนักเช่นแต่ก่อน นางจึงสามารถออกมาพูดคุยกับถางอีเฟยที่ศาลาด้านนอกได้นางได้ส่งสาวใช้ให้ไปเชิญน้องสาวมา แต่ก็ถูกปฏิเสธ เพราะหลัวลู่ชิงกำลังทำขนมให้พี่ชาย ที่จะเดินทางกลับไปที่สำนักศึกษาในไม่ช้านี้ นางจึงต้องรีบเร่งมือ ในศาลาจึงมีเพียงแค่หลัวอี๋อิ่งและถางอีเฟยเพียงสองคนซือซือยืนมองคนในศาลาพูดคุยกันอย่างสนุกสนานด้วยความเคียดแค้น อีกไม่นานนางก็จะได้ในสิ่งที่หวังแล้ว เหตุใดจึงต้องเป็นเช่นนี้ ทั้งที่มันควรจะเป็นเช่นที่นางหวัง เหตุใดต้องมาพังลงเพราะคำพูดไม่กี่คำของคนผู้หนึ่งแม้ในใจของนางจะไม่ยินยอม แต่ก็ไม่สามา

บทที่ 21  หลังจากทานอาหารร่วมกันเสร็จ หลัวอี๋อิ่งก็ตั้งใจว่าจะ แยกจากเขา เพราะนางและน้องสาวตั้งใจว่าจะเลือกซื้อของต่อ“เจ้าจะไปที่ใดต่อหรือ” เขาถาม เมื่อเห็นว่านางกำลังจะลุกเดินออกไปจากห้อง“ทำไม? ท่านจะไปกับข้าหรือ” เท่านี้ยังสร้างเรื่องให้นางไม่มากพออีกหรือไงนะ“ข้าจะไปกับเจ้าไม่ได้หรือ” เขาถาม พร้อมกับเลิกคิ้วมองนางราวต้องการกวนโทสะ“ท่านจะไปกับข้าทำไม” นางถามเขาด้วยความหวาดระแวง“เราไปกันเถิด” เขาเลือกที่จะไม่ตอบนาง แต่เลือกที่จะลุกขึ้นแล้วเดินนำออกจากห้องไปหลัวอี๋อิ่งเมื่อไม่สามารถทำอะไรได้ จำต้องเดินนำน้องสาวออกจากห้องตามเขาไปหลัวลู่ชิงที่ยังคงอยู่ในอาการงุนงง ก็เดินตามพี่สาวออกไป นางจะต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นมาเช่นไร เพราะดูแล้วสองคนนี้คงมิใช่เคยเจอกันครั้งสองครั้งเป็นแน่เมื่อออกมาจากเหลาสุราแล้ว เซี่ยเจี้ยนจื้อก็เดินขึ้นรถม้าของสกุลหลัวทันที ทำให้ผู้คนที่พบเห็นต่างก็มองด้วยสีหน้าตกใจ ไม่คิดว่าองค

บทที่ 22  และงานวันปักปิ่นของหลัวลู่ชิงก็มาถึง งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โต โดยชุดที่นางสวมใส่คือชุดที่ไป่เซียงเซียนออกแบบและตัดให้นางโดยเฉพาะและแขกคนสำคัญของงานนี้ก็คือ องค์รัชทายาท เซี่ยเจี้ยนจื้อ งานนี้เป็นงานแรกที่ยอมเข้าร่วมงานเลี้ยงที่จวนขุนนาง และช่วงนี้เขาก็เดินทางมาที่จวนสกุลหลัวหลายครั้งอย่างเปิดเผย ทำให้คนต่างจับตามาที่สกุลหลัว ว่าจวนนี้เป็นผู้เข้าชิงตำแหน่งว่าที่พระชายาอันดับหนึ่งขุนนางทั้งหลายต่างก็มางานนี้เพื่อดูท่าทีของทั้งสองฝ่าย ว่าจะเป็นไปตามที่พวกเขาคิดหรือไม่“พี่บอกแล้ว ชุดนี้เหมาะกับชิงเอ๋อร์ยิ่งนัก” ไป่เซียงเซียนเอ่ยชมหลัวลู่ชิง ขณะที่นั่งสนทนากันอยู่“ต้องขอบคุณพี่เซียงเซียน หากมิได้ท่านชุดของข้าคงไม่งดงามเช่นนี้” นางพูดอย่างเขินอาย ชุดนี้งดงามมาก รูปแบบก็ไม่เหมือนใคร“หากตงเล่อมางานนี้ได้คงจะดีใจไม่น้อย” นางหวนกลับไปพูดถึงน้องชายที่อยู่ในสำนักศึกษา“พี่ตงเล่อส่งจดหมายและของขวัญแสดงความยินดีมาแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบด้วยท

บทที่ 23  ถงหว่านเซียนเปิดประตูเข้าไปในห้องที่บุตรชายนอนอยู่ด้วยความระทึก กลัวว่าเมื่อเปิดเข้าไปแล้ว บุตรชายของนางจะเป็นอะไรไปแต่เมื่อเข้าไปในห้องแล้วก็ต้องโล่งอก เพราะบุตรชายของนางเพียงนอนหลับไปเท่านั้น ไม่ได้มีเรื่องอะไรเหมือนดั่งที่สาวใช้พูดไว้เมื่อเห็นว่าบุตรชายยังไม่ได้สติก็เดินออกจากห้องไป สงสัยบุตรชายของนางจะดื่มหนักไปหน่อย ขนาดเสียงเอะอะดังอยู่ข้างนอกเขาก็ยังไม่รู้สึกตัว“มีเรื่องอะไรหรือไม่” ถางจินเหยาเมื่อเห็นภรรยาเดินออกมาก็ถามด้วยความเป็นกังวล“อาเล่อเพียงแค่เมาแล้วหลับไปเท่านั้น มิได้มีเรื่องอันใดเจ้าค่ะ” นางตอบสามีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“หากไม่มีอะไรแล้ว เราก็กลับไปเลี้ยงฉลองกันต่อเถิด” นายท่านของจวนพูดขึ้นเมื่อเรื่องทุกอย่างคลี่คลาย เขาก็ไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องขึ้นในงานวันปักปิ่นของบุตรสาวทุกคนเมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรน่าสนใจ ก็กลับเข้าไปในงานเลี้ยงต่อ เหลือเพียงบ่าวรับใช้ที่วิ่งไปแจ้งข่าว อิงอิง และหลัวอี๋อิ่งเท่านั้นที่ยังคงอยู่บริเวณเรือ

บทที่ 24  หลัวอี๋อิ่งเดินไปหยุดยืนอยู่ที่ในบริเวณศาลาริมสระบัว เขาที่เห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยเรียกชื่อของนางเบา ๆ หญิงสาวไม่ได้หันกลับมามอง นางยังคงยืนเหม่อมองไปเบื้องหน้า จนเขาต้องเอ่ยเรียกชื่อนางอีกครั้ง“อิ่งเอ๋อร์”เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ นางยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง หญิงสาวยังคงจมอยู่ในความคิด นางอยากจะขอทำใจอีกสักพัก ก่อนที่จะเริ่มพูดถึงเรื่องนี้ ความจริงนางเองก็รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อยที่จะต้องปฏิเสธความรู้สึกของเขา หรือถ้ายอมแต่งงานกับเขา นางเองก็คงจะทำใจยอมรับได้หากต้องเห็นว่าเขามีเหล่าสนมอยู่เต็มวังเซี่ยเจี้ยนจื้อ เมื่อเห็นว่านางเงียบไปพลันก็รู้สึกใจหาย จึงเข้าไปโอบกอดนางจากทางด้านหลัง เขารู้ว่านางก็รู้สึกเช่นเดียวกับเขา แต่เข้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางถึงมิยอมเปิดใจ หรือยอมรับความรู้สึกที่เขามีให้นางเสียที“เจ้าอย่าเป็นแบบนี้เลย ข้ารู้สึกเจ็บปวดยิ่งนักที่เห็นเจ้าเป็นแบบนี้ ข้ายอมกลับไปเป็นสหายของเจ้าดังเดิมก็ได้ ขอเพียงเจ้ายอมพูดคุยกับข้าสักครั้ง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หากนาง