All Chapters of หิมะทะเลทราย: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันแรกในดินแดนจินสง ดินแดนที่ห่างไกลจากบ้านเกิดนับพันลี้... ซือเหมย ในคราบบุรุษรูปงามลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของมวลบุปผาที่อบอวลไปทั่วห้องบรรทมโอ่อ่า“นี่มันอะไรกัน...” นางขยับกายพลางก้มมองผ้าห่มผืนบางที่คลุมร่างตนไว้อย่างหมิ่นเหม่ “เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น... พลังของข้า...”นางหลับตาลงเพื่อโคจรลมปราณ พบว่าพลังหยางที่เคยพลุ่งพล่านจนเกือบคลุ้มคลั่งบัดนี้กลับสงบนิ่งและอยู่ในเกณฑ์ที่ควบคุมได้ ทว่าในความสงบนั้นกลับแฝงไปด้วยความสับสนลึกๆ ถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่นางจำได้เพียงลางๆ“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น... นี่ข้า...” ซือเหมยมองสำรวจตัวเองช้า“ท่าน... แม่ทัพ...” เสียงใสกังวานประดุจวิหคขับขานดังขึ้นข้างกาย เมื่อหันไปมองรอยยิ้มนั้นก็ดูสดใสประดุจท้องฟ้ายามวสันต์ ทว่าสายตาของซือเหมยกลับเหลือบไปเห็นรอยเลือดบนผ้าปูเตียงหัวใจของนางหล่นวูบราวกับตกจากหลังม้าศึกกลางสนามรบ “เจ้า... อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนข้า...”“เจ้าค่ะ... ท่านพรากความบริสุทธิ์ของข้าไปแล้ว ยังจะทำหน้าเมินเฉยเช่นนี้อีกหรือ?” หญิงสาวเอ่ยเสียงเศร้า“แต่เจ้า... หน้าเหมือนนางมากเหลือเกิน แม้กระทั่ง... ไฝที่เนินอกนั่น” ซือเหมยหยิบรูปว

ณ ตำหนักใหญ่เมืองอี้อวิ๋น ท้องฟ้ายามนี้ปลอดโปร่งจนมองเห็นหมู่ดาวพร่างพรายเต็มสรวงสวรรค์ ฉินอ๋องเยี่ยจื่อหาน อ๋องรองผู้มีรูปโฉมงดงามราวกับหยกสลัก ผิวพรรณผุดผ่องเสียจนสตรีบางนางยังต้องอาย ทว่านิสัยกลับต่างกับยอดดวงใจของเขาอย่างสิ้นเชิง เพราะในขณะที่ซือเหมยควบม้าสยบเผ่าอารยชนไปทั่วหล้า ตัวเขาในตอนนี้กลับ...“ท่านอ๋อง ท่าน...” หญิงงามแดนเหนือมองชายสูงศักดิ์ตรงหน้าที่กำลังขะมักเขม้นเรียนรู้วิธีการปักผ้าและการแต่งหน้าจากนางด้วยสายตาว่างเปล่า ‘ดีนะที่ท่านชายชมชอบแม่ทัพใหญ่! มิเช่นนั้นข้าคงคิดว่าท่านเป็นพวกตัดแขนเสื้อไปแล้วจริงๆ!’“เจ้ามีปัญหาอะไร?”“ท่านอ๋อง...” นางถอนหายใจพลางส่งคันฉ่องให้ “ท่านเพียรเรียนรู้เรื่องพวกนี้... เพื่อเอาใจแม่ทัพซือจริงหรือเจ้าคะ?”“เจ้าว่าคนอย่างนางจะทำงานบ้านงานเรือนเป็นหรือ? วันๆ รู้จักแต่จับดาบฆ่าฟัน” เยี่ยจื่อหานมองสำรวจใบหน้าตัวเองในกระจกพลางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “บางที... ข้าควรเรียนทำอาหารเผื่อไว้ด้วยดีไหมนะ?”คนฟังถึงกับกลอกตาไปมา “แล้วเรื่อง... ‘อย่างว่า’ เล่าเจ้าคะ ท่านจะทำเช่นไร?”เยี่ยจื่อหานชะงักงันไปทันที “จริงด้วย! ไม่ได้การ... ข้าต้องวางแผนให้นางเห็น

ภายใต้ความเงียบสงัดยามค่ำคืนที่ควรจะอบอวลไปด้วยไออุ่นใต้ผ้าห่มเคียงข้างสาวงาม ทว่าความจริงที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ต่างจากนรกบนดิน ทหารหลายนายถูกอสุรกายร่างยักษ์ 'กิน' ทั้งเป็นต่อหน้าต่อตา เสียงกระดูกแตกหักและเสียงกรีดร้องทำให้ทหารที่เหลือพากันขวัญผวาจนแทบสิ้นสติ“เล็งไปที่ปากของมัน! เทน้ำมันลงไปแล้วจุดไฟซะ!” ซือเหมยแผดเสียงสั่งการอย่างเด็ดขาดการต่อสู้กับพวกนอกด่านที่ว่ายาก ยังเทียบไม่ได้เลยกับสงครามครั้งนี้ที่อยู่เหนือสามัญสำนึกของมนุษย์ไปไกลลิบ พริบตาเดียวพื้นที่หน้ากำแพงเมืองก็กลายเป็นทะเลเพลิงแผดเผาฝูงอสุรกายจนดิ้นเร่าล้มตายเกลื่อน“ระวัง!” ซือเหมยสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งโถมเข้าใส่จากมุมมืด ทว่าก่อนที่มันจะถึงตัว กลับมีขวานศึกเล่มยักษ์พุ่งเข้ามาตัดศีรษะมันจนกระเด็นหายไป “ขอบใจมาก”“ไม่เป็นไร คนกันเองทั้งนั้น!” อีซาเบลยกขวานพาดบ่าพลางฉีกยิ้ม ก่อนจะหมุนตัวเหวี่ยงขวานสับร่างอสุรกายที่ปีนทะลักขึ้นมาบนกำแพงอย่างบ้าคลั่ง“ถอย! รีบถอย! อพยพชาวบ้านเดี๋ยวนี้!” ซือเหมยหันไปตะโกนสั่งหยางอี้ที่กำลังถูกฝูงสัตว์ร้ายกดดันจนมุม“ได้เลยขอรับ! แต่ขอให้ข้าหลุดออกจากตรงนี้ก่อนเถอะ!”“ข้าช่

ความหวังที่ริบหรี่ดุจเปลวเทียนกลางสายลมมอดดับลงในพริบตา เมื่อเงามืดสีดำทมิฬเริ่มคืบคลานเข้าบดบังดวงสุริยาที่เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า ท้องฟ้าที่ควรจะสว่างไสวด้วยแสงอรุณเพื่อมอบพลังให้แก่นักรบ กลับถูกกลืนกินจนมืดมิดราวกับราตรีกาลที่ไม่มีวันสิ้นสุด เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของทหารเมืองชิงเป่ยเมื่อครู่ พลันแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดที่น่าขนลุก ดุจดังเสียงลมหายใจสุดท้ายของคนใกล้ตาย“มันเกิดอะไรขึ้น... ทำไมสวรรค์ถึงทำกับเราเช่นนี้!” ทหารหนุ่มนายหนึ่งทรุดเข่าลง ทิ้งดาบในมือลงกับพื้นอย่างหมดแรง แววตาที่จ้องมองวงแหวนสีดำบนท้องฟ้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง“หยิบอาวุธขึ้นมา!!”ซือเหมยแผดเสียงกึกก้องสะท้านไปทั่วตรอกซอกซอย นางกำทวนในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน แววตาของนางดุดันและมั่นคงดุจหินผา “สวรรค์ไม่ช่วยก็ช่างมัน! แต่พวกเราต้องช่วยตัวเอง! ใครกล้าถอยแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะฟันมันด้วยมือข้าเอง!”อีซาเบลแหงนหน้ามองเงามืดที่บดบังแสงสว่าง แววตาของสาวแกร่งจากโพ้นทะเลสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอัปมงคลที่เข้มข้นขึ้น “มันไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ... มีบางอย่างที่ชั่วร้ายยิ่งกว่ากำลังเรียกพว

สายลมทะเลที่หอบเอาความเค็มและกลิ่นอายแห่งการพรากจาก พัดเข้าหาชายฝั่งชิงเป่ยอย่างต่อเนื่อง ซือเหมยยืนนิ่งทอดสายตามองกองเรือใหญ่ของสหายโพ้นทะเลที่ค่อยๆ เคลื่อนออกจากท่า ใบเรือสีขาวนวลถูกย้อมด้วยแสงสีส้มทองของดวงอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบน้ำ รอยยิ้มอ่อนๆ ปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพสาว นางไม่รู้ว่าวันเวลาจะหมุนเวียนไปนานเท่าใดกว่าจะได้พบกันอีกครั้ง“ไว้เจอกันใหม่สหายข้า... ขอให้พระเจ้าของพวกเจ้าคุ้มครอง”ซือเหมยพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับออกจากท่าเรืออย่างเงียบเชียบ วันนี้นางเองก็มีภารกิจสำคัญและต้องออกเดินทางเช่นกัน แผ่นดินแคว้นจ้าวไม่เคยสงบสุขนานพอให้ยอดนักรบได้พักผ่อนเมื่อกลับมาถึงเรือนพัก บรรยากาศแห่งการโยกย้ายก็ปกคลุมไปทั่ว ทุกคนเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ผู้เฒ่าเซียวและคนในตระกูลต่างพากันมารวมตัวเพื่อร่ำลาและขอบคุณซือเหมยด้วยความซาบซึ้งใจ หากไม่มีนาง ตระกูลเซียวคงกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมภายใต้กองเลือดอสูร“ท่านแม่ทัพ ท่านจะเดินทางไปที่แห่งใดต่อหรือขอรับ” ผู้เฒ่าเซียวเอ่ยถามด้วยความอาวรณ์“ขึ้นเหนือ... ไปยังเมืองจินสง”“ขึ้นเหนือรึขอรับ?”“ใช่... ข้าได้รับรายงานลับว่า