All Chapters of หิมะทะเลทราย: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางความมืดมิดและหยาดน้ำที่หยดลงกระทบพื้นหินจนเกิดเสียงสะท้อนกังวานในถ้ำอันเปียกชื้น ซือเหมยและซือหลิงลอบเร้นกายเข้ามาดุจเงาพราย โดยอาศัยจังหวะการเปลี่ยนเวรยามของทหารต่างชาติที่เฝ้าอยู่ภายนอก ลึกเข้าไปสุดขอบถ้ำ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชิ้นส่วนดาวหางโบราณขนาดมหึมาที่แผ่รัศมีจางๆ ออกมาปกคลุมทั่วบริเวณ“นี่คือ... หัวใจดาราโบราณ ถ้าเรียกให้น่าฟังก็หทัยดาราโบราณ” ซือหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความยำเกรง “มันคือแกนกลางของพลังงานธาตุที่ตกลงมาเมื่อหลายพันปีก่อน จนเกิดการควบแน่นของแร่ธาตุและก่อตัวเป็นภูเขาโบราณลูกนี้ขึ้นมา” นางใช้เท้าแตะพื้นผิวที่เรียบเนียนดุจแก้วทว่าเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง “มันคือฟอสซิลของพลังงานมิติที่แข็งตัวแล้ว”“หากข้าเอามันออกไป โครงสร้างภูเขาจะพังทลายลงหรือไม่?” ซือเหมยถามพลางยื่นมือไปสัมผัสด้วยความหลงใหล นางรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่กำลังเรียกขานโลหิตในกายของนาง“ภูเขาจะยังคงอยู่... แต่มันจะกลายเป็นเพียงแค่หินธรรมดาที่ ไร้จิตวิญญาณ... และที่สำคัญ พลังงานที่คอยค้ำจุนอาณาเขตนี้จะหายไป” ซือหลิงตอบพลางกลอกตา “แต่ถ้าเจ้าอยากได้ ข้าก็จะจัดการให้”ซื

หลายวันผ่านไป ข่าวคราวการศึกที่ชายแดนตะวันตกพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางเมืองหลวงดุจไฟลามทุ่ง ทว่าแทนที่จะเป็นเสียงสรรเสริญ บรรดาขุนนางเฒ่าในราชสำนักกลับพากันยื่นฎีฬากล่าวโทษซือเหมยที่ก่อสงครามโดยพลการ เสียงเรียกร้องให้เรียกตัวนางกลับมาลงโทษทัณฑ์ดังระงมไปทั่วท้องพระโรงทว่า... ท่ามกลางเสียงก่นด่านัน กลับไม่มีใครเฉลียวใจเลยว่า “แม่ทัพปีศาจ” ที่พวกเขากำลังสาปแช่ง ยืนอยู่ตรงหน้าในคราบหัวหน้าคณะทูตจากตะวันตกที่กำลังด่าตัวเองได้อย่างไหลลื่นและแนบเนียนที่สุด“ฝ่าบาท! แม่ทัพของท่านช่างโอหังนัก! เราต้องการให้ท่านจ่ายค่าชดเชยแก่เรามหาศาล ไม่เช่นนั้นการจะกรีฑาทัพลงมาเหยียบเมืองหลวงแห่งนี้คงไม่ใช่เรื่องยาก!” ซือเหมยในร่างทูตหนุ่มเอ่ยด้วยภาษาที่คล่องแคล่วและท่าทางยโสไม่... ต้องบอกว่าความจริงแล้ว คณะทูตตัวจริงถูกนางจัดการทิ้งไปตั้งแต่ก้าวพ้นชายแดนต้าจ้าว และบัดนี้พวกเขากลายเป็น ‘หุ่นเชิดวิญญาณ’ ที่กุหลุใช้มนตราควบคุมเอาไว้ให้ดูเหมือนมีชีวิต‘ฮองเฮา... เจ้าว่าทูตผู้นี้ดูแปลกๆ หรือไม่?’ ฮ่องเต้กระซิบถามฮองเฮาที่นั่งอยู่ข้างกาย‘ไม่เพคะหม่อมฉันว่า... การแต่งกายและท่าทางของเขามันแปลกดีออกเพคะ’ ฮอง

ปลายเดือนห้า... เปลวแดดในภาคกลางแผดเผาจนแผ่นดินแทบจะปริแยก ทว่าเมื่อคณะของซือเหมยย่างกรายเข้าสู่ หุบเขาหลงฮุย ในเขตหลงเฉียน บรรยากาศกลับเปลี่ยนจากร้อนระอุเป็นหนาวเย็นยะเยือกอย่างประหลาด ที่นี่คือสุสานเงียบงันที่ฝังร่างทหารหาญสามพันนายและชาวเมืองผู้บริสุทธิ์เอาไว้ภายใต้ผืนป่าอันเขียวชอุ่ม“มาเอาป่านนี้... ไม่ช้าไปหน่อยหรือ?” ซือหมิงเอ่ยพลางมองป่าทึบที่ดูราวกับจะเขมือบผู้มาเยือนเข้าไปด้วยความท้อแท้“เรามี ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ อยู่ที่นี่... ใช่ไหมเยี่ยฉิน?” ซือเหมยหันไปสบตาหญิงสาวข้างกาย“เจ้าค่ะคุณหนู... ข้าจะปลุกความจริงที่ถูกฝังไว้ขึ้นมาเอง”เยี่ยฉินเดินนำไปยังจุดที่น้าสะใภ้เคยบอกไว้ มันคือหน้าต้นท้อโบราณที่บัดนี้ไร้ดอก มีเพียงกิ่งก้านที่บิดเบี้ยวดูน่าสยดสยอง นางจัดแจงวางเครื่องเซ่นไหว้ ทั้งขนมสามอย่าง ไก่ย่างสีทอง และสุราเลิศรส ก่อนจะเริ่มเผากระดาษเงินกระดาษทองพร้อมร่ายมนตรา“หวนคืนสู่ดิน... กลับคืนสู่จักรวาล... ขอวิญญาณผู้ล่วงลับหวนคืน!”สิ้นคำร่าย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกท้อพลันถูกกลบด้วยกลิ่นสาบสางของความตาย ลมพัดหวีดหวิวราวกับเสียงหวีดร้องของวิญญาณนับพัน ก่อนที่ร่างโปร่งแสงเลือนรางจะปรากฏขึ

เมืองเทียนจิน เมืองท่าที่คึกคักและมั่งคั่งที่สุดในแดนตะวันออก กลิ่นอายน้ำเค็มจากทะเลผสมปนเปไปกับเสียงอึกทึกของศูนย์กลางการค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด รถม้าคันเล็กเคลื่อนผ่านถนนที่ปูด้วยหินอย่างดีมาหยุดลงหน้าจวนหลังใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่บนทำเลที่เรียกได้ว่าเป็น “หัวมังกร” ของเมือง ทว่าสภาพของมันในยามนี้กลับดูเงียบเหงาและหม่นหมองจนผิดสังเกต“ท่านน้า... บ้านเดิมของท่านแม่คือที่นี่จริงๆ หรือเจ้าคะ?” ซือเหมยเอ่ยถามขณะก้าวลงจากรถม้า ดวงตาคู่คมกวาดมองกำแพงจวนสูงตระหง่านที่บัดนี้สีเริ่มซีดจางและมีคราบตะไคร่เกาะกุมตามซอกหลืบ“ใช่... ตระกูลเว่ยแห่งเทียนจิน ครั้งหนึ่งเคยเป็นขุมกำลังทางการค้าที่ยิ่งใหญ่จนสั่นคลอนราชสำนักได้” หาญเซียวตอบพลางถอนหายใจยาว แววตาแฝงด้วยความอาลัย “ข้าเคยเป็นองครักษ์ติดตามแม่เจ้าตอนที่นางตัดสินใจทิ้งความร่ำรวยพวกนี้ เพื่อออกไปแต่งเข้าตระกูลหาญกับพ่อของเจ้า”“ข้านึกว่าท่านเป็นแม่ทัพคู่ใจของท่านพ่อมาโดยตลอดเสียอีก”“ฮ่าๆ ไม่ต่างกันเท่าไหร่นักหรอก เดิมทีข้าก็เป็นคนของตระกูลเว่ย แต่ใจของข้ามอบให้ตระกูลหาญไปนานแล้ว” หาญเซียวยิ้มกริ่ม ก่อนจะก้าวไปเคาะประตูจวนไม้แดงหนาหนักเสียงดังสนั่นปัง

ภายในจวนแม่ทัพเมืองหวงหลินที่ตั้งรับอยู่ชายแดน เยี่ยฮูหยิน ในวัยสาวสะพรั่งประคองกอดลูกชายวัยสามขวบที่ร่างกายค่อนข้างบอบบางเดินตากลมอยู่หน้าเรือน แม้บรรยากาศภายนอกจะคุกรุ่นด้วยกลิ่นอายสงคราม แต่นางยังคงพยายามมอบความอบอุ่นให้ลูกน้อยฉินอ๋อง เดินเข้ามาพร้อมบรรดาแม่ทัพด้วยท่าทางอิดโรย ทว่าเมื่อเห็นลูกชาย เขากลับฝืนยิ้มแล้วตรงเข้าอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นแนบอก“ลูกเยี่ย... เจ้าหญิงน้อยของพ่อ วันนี้ดื้อหรือไม่?”“ท่านพี่... ลูกเราเป็นเด็กผู้ชายเจ้าค่ะ” เยี่ยฮูหยินปิดปากหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสังเกตเห็นร่องรอยความกังวลบนใบหน้าสามี “งานของท่าน... ไม่สู้ดีหรือเจ้าคะ?”ฉินอ๋องถอนหายใจยาว วางลูกชายลงช้าๆ “เสด็จพ่อสั่งให้ข้าคุ้มกันเมืองหวงหลินที่เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ แต่เงินและเสบียงในคลังกลับถูกปล้นไประหว่างทางจนหมดสิ้น บัดนี้ข้าฝากความหวังไว้ที่น้องหาญแล้ว เขาจะคุมกำลังและเสบียงขึ้นมาส่งให้... แต่เจ้าเมืองเทียนจินกลับขัดขวางเขาทุกวิถีทาง ไม่คิดว่ามันจะกล้าเอาชีวิตทหารนับหมื่นมาล้อเล่นเช่นนี้!”“หรือจะให้ข้าเขียนจดหมายถึงผู้นำเว่ยดีเจ้าคะ?”“ไม่ต้อง... ข้าจะให้คนเอา...” ยังไม่ทันสิ้นคำ เสียงสัญญาณจากหอเตื