All Chapters of หิมะทะเลทราย: Chapter 31 - Chapter 40

ยามเช้าที่จวนตระกูลเว่ยควรจะเงียบสงบ ทว่ากลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการคุกคาม ซือเหมยนั่งจิบชาอย่างใจเย็นอยู่ที่มุมหนึ่งของ ห้องโถง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่แขกไม่ได้รับเชิญซึ่งโผล่มาแต่ไก่โห่อวิ๋นเจิ้นเทียน นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานราวกับเป็นเจ้าของบ้าน เขาใช้นิ้วเรียวยาวลูบเคราแพะของตนเองพลางตีหน้าเศร้าสรุปความด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นผู้ทรงคุณธรรม “ท่านผู้เฒ่าเว่ย... ข้าในฐานะเจ้าเมืองเทียนจิน เห็นตระกูลเว่ยทรุดโทรมลงเช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจ การที่คุณชายใหญ่เหยียนมีใจเมตตา อยากรับคุณหนูรองไปดูแล ก็นับว่าเป็นวาสนาที่สวรรค์ประทานมาให้ตระกูลท่านแล้วนะ”ซือเหมยแค่นยิ้มเย็นในใจ ‘อวิ๋นเจิ้นเทียน... ชื่อเจ้าแปลว่าสะเทือนฟ้า แต่กิริยาเจ้ากลับสอพลอเกลือกกลิ้งอยู่บนดิน หนี้เลือดของตระกูลหาญที่เมืองตะวันออกนี้ เจ้าเองก็น่าจะมีส่วนร่วมลงชื่ออยู่ด้วยสินะ’เว่ยจงเจี้ยนมองหน้าหลานสาวสลับกับใบหน้าของเจ้าเมืองที่สวมหน้ากากจอมปลอมเอาไว้ เขาพยายามสะกดกลั้นความรังเกียจอย่างสุดความสามารถ “ท่านเจ้าเมือง เรื่องนี้ข้าไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง หากคุณชาย เหยียนอยากแต่งนัก ก็ให้ไปแต่งกับเจ้าเทียนหลุนแทนแล้วกั

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วยามเช้าไม่อาจชโลมจิตใจของซือเหมยให้สงบลงได้ นางทอดสายตามองฝ่ามือของตนเอง... มือคู่นี้เพิ่งจะปลิดชีพคนและเผาทำลายวิญญาณไปเมื่อวันก่อน แม้จะอ้างว่าทำเพื่อความแค้นหรือปกป้องตระกูล แต่กลิ่นอายของ 'เพลิงผลาญวิญญาณ' ยังคงคล้ายติดตรึงอยู่ที่ปลายนิ้ว ยากจะล้างออกด้วยน้ำอุ่นในอ่างนี้ร้อน... ทั้งกายและใจร้อนระอุราวกับอยู่ในทะเลทราย“กลัวหรือเจ้าคะ?” ซือหลิงกระซิบถามพลางประคองไหล่นางจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา“ข้าไม่ได้กลัวความตาย...” ซือเหมยตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะเงยหน้ามองซือหลิงด้วยดวงตาที่เจือความสงสัย “ข้าแค่สงสัยว่า หากท่านแม่เห็นข้าในตอนนี้ นางยังจะภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้อยู่หรือไม่”ซือหลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบกอดนางแน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไร“ข้าไม่รู้หรอก...” เยี่ยฉินเดินเข้ามาวางถาดอาหารเช้าลงบนโต๊ะ พลางมองซือเหมยด้วยสายตาที่อ่านยาก “ที่รู้ก็คือ... เจ้าก็คือเจ้า ทำในสิ่งที่ต้องทำ อย่าไปคิดฟุ้งซ่านเลย กินข้าวเถอะ”ซือเหมยแค่นยิ้ม “นั่นสินะ”หลังมื้ออาหาร ซือเหมยเรียกกูลูมาพบ นางยังเผลอเรียก ‘กุหลุ’ จนเจ้าตัวต้องจีบปากจีบคอแก้ให้หลายรอบว่าชื่อของนางคือ ‘กูลู’ ที่แปลว่าความย

ฝุ่นทรายคละคลุ้งบดบังทัศนียภาพจนมืดมิดท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุราวกับจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้เป็นจล ภายใต้พายุหมุนแห่งทะเลทรายตะวันออก ธงรบผืนใหญ่โบกสะบัดท้าทายลมร้อน เสียงฝีเท้าอาชาสองหมื่นตัวย่ำลงบนผืนทรายดังกึกก้องประหนึ่งเสียงกลองรบ เคลื่อนพลไปอย่างมั่นคงในช่วงบ่ายที่พระอาทิตย์ทำมุมองศาที่แผดเผาที่สุดของวันซือเหมยในชุดเกราะเบาสีเข้มขยับบังเหียนม้าด้วยท่าทางคล่องแคล่ว นางนึกไปถึงจดหมายด่วนซองสีแดงก่ำที่ได้รับเมื่อสิบวันก่อน ทีแรกนางกะจะเปิดมาเจออั่งเปาปึกใหญ่เป็นรางวัลปลอบใจที่ทำงานหนัก แต่พอคลี่ออกกลับกลายเป็น 'หมายเรียกตัว' ให้มาประจำการที่ชายแดนตะวันออกทันทีข้าเพิ่งจะได้พักผ่อนแค่ไหนกัน...สิบวันแห่งการเร่งคุมทัพทำให้นางกลับมาเหยียบเมืองเทียนจินอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้นางไม่ได้มาเพียงลำพัง นอกจากทหารกล้าแล้ว ยังมี 'กองทัพสาวงาม' และ 'หนุ่มน้อย' ตามมาเป็นพรวน!เบื้องหน้าของนางคือการปรากฏตัวของกองทัพหลวงขนาดมหึมาจำนวนสองแสนนาย นำโดยหยางอี้ที่ยืนรอพร้อมหนังสือส่งมอบอำนาจบัญชาการรบ“เจ้าไปทำท่าไหน ถึงได้จับพลัดจับผลูมาคุมกองทัพหลักได้เนี่ย?” ชิงเหยา เพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือนเดิ

ขอบฟ้าทางตะวันออกค่อยๆ เปลี่ยนจากสีทองของทรายเป็นสีดำสนิท ดั่งทะเลหมึกที่คืบคลานกลืนกินแสงแรกของวัน เสียงกีบม้าหมื่นตัวดังครืนสะท้านไปทั่วหุบเขา ราวกับพายุทรายที่เคลื่อนตัวช้าๆ แต่ไร้ซึ่งความปราณี ธงรบสีแดงฉานของแคว้นฉู่โบกสะบัดอยู่แนวหน้า มีรูปอสูรปีศาจปักด้วยด้ายทองคำที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามอัสดง รัศมีสีเลือดลากยาวทอดเงาลงบนผืนทรายราวกับเส้นทางแห่งความพินาศแนวหน้ากองทัพคือทหารม้าหุ้มเกราะหนักห้าพันนาย ร่างของพวกมันถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็กสีนิลที่สวมทับด้วยหนังอูฐกันทราย หมวกเหล็กปิดหน้าเหลือเพียงช่องเล็กๆ สำหรับดวงตาที่แดงก่ำด้วยความกระหายเลือด ม้าศึกของพวกมันก็ถูกหุ้มเกราะเช่นกัน กีบม้าหุ้มเหล็กเหยียบย่ำผืนทรายเกิดเป็นเสียงกึกก้องสม่ำเสมอราวกับจังหวะกลองแห่งความตายเบื้องหลังคือทหารราบสามหมื่นนาย แบ่งเป็นกองทวน กองดาบ และกองธนู เกราะหนังสีดำของพวกมันกลมกลืนไปกับเงามืดของหุบเขา ไหล่ทุกคนมีผ้าคลุมสีแดงที่ปลิวไสวตามลม เหมือนหยดเลือดที่กระเด็นกลางทะเลทรายขบวนเสบียงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา บรรทุกสัมภาระหนักอึ้งด้วยเครื่องจักรกลยุทธ์เกวียนซุ่มยิง เกวียนสะท้านฟ้า และอาวุธหนักอื่นๆ ที่ถูกสร้

ซือเหมยไม่รอช้า นางกระโดดม้วนตัวกลางอากาศ วาดง้าวดาบลงมาด้วยพลังทำลายล้างมหาศาลครืน!ง้าวดาบฟาดลงบนพื้นดินที่ชายชุดดำยืนอยู่พอดี แต่เขากระโดดหลบออกไปได้ทัน แรงฟาดของซือเหมยทำให้พื้นที่เขาเคยยืนแตกละเอียดเป็นหลุมลึก“หลบเก่งนักใช่ไหม!”ซือเหมยโยนง้าวดาบขึ้นฟ้า ใช้เท้าถีบส่งอาวุธยาวนั้นพุ่งตรงเข้าใส่ชายชุดดำประดุจหอกซัดเขาทำได้เพียงยกดาบยาวขึ้นมาตั้งรับแบบกะทันหันเคร้ง!ง้าวดาบกระเด็นลอยสูงขึ้น ซือเหมยใช้ความเร็วเหนือมนุษย์กระโดดเหยียบยอดไม้ ทะยานขึ้นไปคว้าง้าวดาบกลางอากาศนางหมุนตัวเหวี่ยงพลังทั้งหมด อาวุธในมือหมุนเป็นวงกลมก่อนจะฟาดลงมาด้วยแรงเหวี่ยงสุดชีวิต“นี่!!”ชายชุดดำรวบรวมพลังปราณทั้งหมดไว้ที่ดาบยาว ดาบเรืองแสงสีฟ้าครามเข้มข้นขึ้นเป็นเท่าตัว เขายกดาบขึ้นตั้งรับเคร้ง!!!!เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานสะเทือนไปทั่วป่า ใบไม้บนต้นไม้ไกลออกไปร่วงหล่นพรูชายชุดดำรับแรงปะทะไว้ได้ แต่ขาทั้งสองจมลงไปในดินถึงข้อเท้าเพล้ง!ดาบยาวของนักรบสุริยะหักสะบั้นลงครึ่งซีก! ใบดาบที่หักปลิวกระเด็นไปเสียบต้นไม้ไกลออกไปดีที่เจ้าของดาบกระโดดม้วนตัวหนีออกมาได้ทันเวลา ทว่าใบหน้าที่ซ่อนภายใต้หน้ากากนั้นเ