All Chapters of หิมะทะเลทราย: Chapter 41 - Chapter 50

“ท่านแม่ทัพ! กองทัพส่วนหน้าขอให้ส่งทัพเสริมขอรับ!”“จะเอามาจากไหน!!” เขาถลึงตาด่าลูกน้อง ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงปริศนา “เสียงอะไร?” แม่ทัพฉู่รีบปีนขึ้นหอสูงกลางค่าย เมื่อเห็นภาพเบื้องล่างก็ถึงกับตัวแข็ง “ป้องกันค่าย! เร็วเข้า!”ทหารที่กำลังเคลื่อนพลต่างตกอยู่ในอาการสับสน เมื่ออยู่ดีๆ ก็ให้เปลี่ยนกระบวนทัพกองหน้าที่บุกตีเมืองกำลังโหมกระหน่ำอย่างหนัก การถอยทัพอย่างกะทันหันย่อมเปิดช่องให้ศัตรูบนกำแพงเมืองไล่ฆ่าได้ง่ายดายแต่ถ้าไม่ถอย... แนวหลังของพวกมันกำลังจะถูกทหารม้าศัตรูบดขยี้คลื่นนนนนนคลื่นทัพม้าพุ่งทะยานลงจากเนินดินดุจมวนน้ำอันมหาศาลกีบม้าหมื่นกีบเหยียบย่ำลงบนพื้นดินพร้อมกัน เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะถล่ม ฝุ่นทรายที่ถูกเหยียบให้ปลิวฟุ้งกลายเป็นเมฆหมอกขนาดใหญ่ทหารศัตรูที่กำลังปรับกระบวนทัพถึงกับมือไม้อ่อน อาวุธหลุดจากมือ แววตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังเมื่อเห็นกำแพงม้าสีเงินเคลื่อนที่เข้าหาตัวด้วยความเร็วสุดชีวิตทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งและเคลื่อนที่ช้าๆภาพกีบม้าลอยมาช้าๆ เหยียบย่ำลงที่ใบหน้า ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับวูบลงในความมืดเพียงชั่วอึดใจ ปีกซ้ายของทัพฉู่ก็ถูกต

สามวันหลังจากสมรภูมิที่ลู่เกา กองทัพใหญ่สองแสนนายมุ่งหน้าตรงสู่นครหลวงแคว้นฉู่เสียงกีบเท้าม้านับหมื่นดังกึกก้องราวกับเสียงกลองมรณะ สะท้านไปทั่วทั้งหุบเขาและทุ่งหญ้า ฝุ่นทรายที่ถูกเหยียบให้ปลิวฟุ้งกลายเป็น เมฆหมอกขนาดใหญ่ที่ปกคลุมเส้นขอบฟ้า แนวขบวนทหารทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เกราะเหล็กและอาวุธในมือสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าเป็นประกายวาววาบราวกับสายน้ำที่ไหลผ่านทะเลทรายโดยมีแม่ทัพนักรบสุริยะควบม้าตามมาห่างๆ เพื่อรอชม “ความสนุก” ที่กำลังจะเกิดขึ้นเขาขี่ม้าอยู่บนเนินสูง มองดูกองทัพของซือเหมยที่เคลื่อนพลอย่างเป็นระเบียบด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก บ้างก็ว่าเขาคือสุนัขจิ้งจอกที่ฉลาด บ้างก็ว่าเขาคือหมาป่าที่รอจังหวะฉกเหยื่อ แต่ไม่ว่าอย่างไร วันนี้เขาเลือกที่จะเป็นผู้ชม ไม่ใช่ผู้เล่นในเกมนี้ อีกอย่างลูกค้าประจำที่กระเป๋าหนักแบบนี้คงหาที่ไหนไม่ได้อีก ขาทองคำเขาต้องเกาะไว้ให้แน่ที่ท้ายขบวนคือภาพที่ผู้คนจะจดจำไปชั่วชีวิต...แม่ทัพใหญ่แคว้นฉู่และฮุยถูกขังในกรงเหล็กแคบๆ ที่ไม่มีพื้นรองรับ พวกเขาถูกลากไปกับพื้นถนนด้วยโซ่เส้นยักษ์ เสียงกรงเหล็กครูดกับหินดังแสบแก้วหูสลับกับเสียงร้องโหยหวน“ข้า... ข้ายอมแล

พรืดดด!น้ำชาในปากเยี่ยฮูหยินพุ่งปรี๊ดออกมาทันที ของเหลวร้อนกระเด็นเปรอะเลอะชุดผ้าไหมบางเบา มู่ฉิงต้องรีบหยิบผ้าซับให้“แม้แต่เมียขุนนางที่จ้องจะฆ่านาง... นางก็ยังไม่เว้น!”เยี่ยฮูหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผสมระหว่างความตกใจและขบขัน “นางนี่มัน... มัน...”“มันบ้าบิ่นใช่ไหมเจ้าคะ?” หลี่เยี่ยนเสริม “ข้าก็บอกนางเหมือนกัน แต่ท่านแม่ทัพบอกว่า ‘ยิ่งเป็นเมียขุนนางที่คิดร้าย ยิ่งต้องเอามาไว้ในกำมือ จะได้ไม่มีใครกล้าก่อการ’”“แล้วนางก็เชื่อ?”“นางไม่เชื่อหรอกเจ้าค่ะ” หลี่เยี่ยนหัวเราะ “แต่ฮูหยินผู้นั้น... ยอมจำนนด้วยน้ำพักน้ำแรงต่างหาก”เยี่ยฮูหยินหน้ามืดตามัว ต้องนั่งลงกับเตียงอย่างรวดเร็ว“มู่ฉิงเจ้าก็เตรียมตัวให้ดี! เจ้าอาจต้องช่วยลูกชายข้า”“เจ้าค่ะนายหญิง” มู่ฉิงรับคำด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก“ข้าหมายถึง... ให้เจ้าช่วยดูแลลูกข้า!” เยี่ยฮูหยินรีบแก้ “อย่าให้เขาโดนพวกนางรุมรังแกอีก!”“เจ้าค่ะ” มู่ฉิงตอบ แต่แววตากลับขบขันไม่ต่างจากหลี่เยี่ยนหลี่เยี่ยนลุกขึ้นเดินไปเปิดหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้อง กระทบกับละอองฝุ่นที่ลอยว่อน“อีกไม่นาน... ซือเหมยจะกลับมา” นางเอ่ยเบาๆ “แล้วเมืองหลว

ติ๊ด... ฟู่...ประตูบานใหญ่สุดทางเดินเปิดออก“เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมพ่อเจ้าถึงตาย แม่เจ้าถึงต้องสังเวยชีวิต” นางหันกลับมาพูดกับซือเหมยที่กำลังมองสิ่งต่างๆ อย่างตื่นเต้น“ข้ารู้แค่ว่าคนพวกนั้นอิจฉาท่านพ่อ และท่านย่าที่ต้องการให้ไอ้สารเลวนั่นเป็นผู้นำตระกูล”“ไม่... เป็นเพราะของพวกนี้ ที่นี่... ข้าเคยพบทั้งคู่ และช่วยทั้งคู่ แล้วก็เจ้า... เจ้าเกิดที่นี่ เจ้าคิดไหมว่าทำไมถึงแตกต่างจากคนอื่น”นางหันกลับมายิ้มให้ซือเหมย พลางเปิดประตูบานเล็ก “นี่เป็นห้องพักในตอนนั้น”“ที่นี่ไม่ได้ถูกทิ้งร้างหรือ?” ซือเหมยถามกลับ“ใช่ พวกข้ากำลังซ่อมมัน กว่าจะติดต่อกองกำลังหลักได้มันยากมากเลยน่ะ” นางยิ้มตอบพลางส่งรูปเหมือนของพ่อกับแม่ซือเหมยให้“นี่คือ...”“พวกเราเรียกมันว่า ‘ภาพถ่าย’... เด็กน้อยที่นั่งอยู่คือเจ้า”“ทำไมข้าจำอะไรไม่ได้เลย”นางมีสีหน้าเปลี่ยนไป “หรือว่าลบความทรงจำ?” เยี่ยฉินถาม“ใช่ พ่อของนางเป็นคนขอให้ข้าปรับเปลี่ยนความทรงจำ”“พวกมันต้องการอะไรกันแน่” ซือเหมยเริ่มไม่เข้าใจว่าสรุปแล้วคนพวกนั้นต้องการอะไร แล้วตอนนี้มันเรื่องอะไรกัน สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้น“เจ้าอาจต้องการเวลามากกว่านี้ แต่เวลาไม

บรรดาทหารในหน่วยต่างก้มหัวให้นางเป็นแถว รอจนนางเดินห่างไปไกลแล้วจึงพากันเงยหน้าขึ้น“หัวหน้าท่านเป็นยอดคนจริงๆ” ทหารหนุ่มที่เพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้เอ่ยขึ้นด้วยความเคารพ“นางเป็นต้นแบบที่ข้านับถือเลย” อีกนายเสริม“นายกอง!” ทหารคนหนึ่งที่กำลังเก็บกวาดศพอยู่มุมสวนร้องขึ้น “มาทางนี้ขอรับ”หยางอี้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าง่วงๆ “มีอะไรกัน ไม่ทำงานหรือไง”“ข้าเจอในเสื้อของมันขอรับ” ทหารนายนั้นยื่นหนังสือเล่มเล็กๆ ให้ “เป็นของหัวหน้านักฆ่า”หยางอี้รับมาดู พลิกผ่านสองสามหน้า สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไป“องครักษ์เงาแคว้นฉี...” เขาพึมพำ “พวกมันถ่อมาทำอะไรถึงที่นี่”“แคว้นฉีขอรับ?” ทหารที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถาม “พวกมันเป็นรัฐของเราไม่ใช่หรือ”“นั่นซิขอรับ” อีกนายเสริม “แล้วตกลงเราจะกลับนครหลวงหรือกลับเขตตะวันตกดี”หยางอี้ไม่ตอบในทันที เขามองหนังสือในมือ แล้วมองไปที่ศพที่เกลื่อนพื้น“ทหารของเราจะแยกกลับป้อมปราการหุบเขา” เขาตอบในที่สุด “จะมีทหารเพียงห้าหมื่นกลับเมืองหลวงพร้อมพี่ใหญ่”“ได้พักเสียที” ทหารหนุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอก“ข้าก็หวังอย่างนั้น” หยางอี้เก็บหนังสือใส่แขนเสื้อ พลางมองไปทางห้องอาบน้ำที่ซือเหมยเพิ่งเ