All Chapters of หิมะทะเลทราย: Chapter 51 - Chapter 60

“ท่านจะทำอะไรรรรร!”องค์หญิงร้องลั่นเมื่อซือเหมยชักดาบโค้งใบกว้างสะท้อนแสงอาทิตย์ออกมา นางพุ่งทะยานร่างราวกับสายฟ้าแลบเข้าใส่พวกลัทธิปีศาจที่กำลังระดมยิงธนูใส่เรือนกลางฉับ! ฉับ!เพียงพริบตาเดียว ศีรษะของพวกมันสามคนก็กระเด็นออกจากบ่า เลือดสาดกระจายอาบชุดขันทีของซือเหมยจนกลายเป็นสีคล้ำ นางตีฝ่าวงล้อมเข้าไปในเรือนแล้ววางองค์หญิงลงในมุมมืด “เจ้ารออยู่นี่ ห้ามขยับเด็ดขาด!”เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นสลับกับเสียงโหยหวนของคนตาย ไม่นานนักห่าธนูก็พุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามาในห้องนับร้อยดอก องค์หญิงน้อยรีบหมอบราบกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ทันใดนั้น ปิ่นปักผมดาราสวรรค์ที่เสียบอยู่บนมวยผมของนางก็เปล่งแสงวาบ มันขยายตัวออกกลายเป็นโล่เหล็กกลมมนคลุมร่างของนางไว้ประดุจกระดองเต่าเหล็กกล้า ลูกธนูที่กระทบลงมาจึงทำได้เพียงส่งเสียงเคร้ง เคร้งแล้วหักสะบั้นไปเมื่อเสียงการปะทะด้านนอกสงบลง ประตูห้องก็ถูกชนกระแทกจนเปิดออก ร่างขององครักษ์ผู้หนึ่งล้มลงขาดใจตายจมกองเลือดต่อหน้าองค์หญิง ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวเดินเข้ามาในห้อง แสยะยิ้มอำมหิตเมื่อเห็นเด็กสาวตัวน้อยเป็นเป้าหมายฟับ!! มันยังไม่ทันได้ขยับดาบในมือ แขนข้างที่ถืออาวุธ

อีกด้านหนึ่งสุดขอบแผนดิน ทางตะวันตกเฉียงใต้ หุบเขาที่ไม่เคยเห็นแสงตะวัน พืชพันธุ์เต็มไปด้วยไอแห่งความตายและเหี่ยวเฉาต้นไม้แห้งกรังแตกกิ่งก้านลู่ลงราวกับกำลังยอมจำนนต่อความชั่วร้ายที่แผ่ซ่านอยู่ใต้ผืนดิน ใบไม้ที่ร่วงหล่นไม่เคยมีโอกาสได้ย่อยสลาย กลับกลายเป็นชั้นของความเน่าเปื่อยที่หนาทับถมกัน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วราวกับแผ่นดินแห่งนี้ถูกสาปให้เป็นสุสานของสิ่งมีชีวิตกลางหุบเขามีป้อมปราการหินสีดำตั้งตระหง่าน กำแพงสูงชันที่ถูกแกะสลักด้วยลวดลายประหลาด ซึ่งมีเพียงแสงไฟสีเขียวจากตะเกียงน้ำมันวิญญาณส่องกระทบให้เห็นเป็นระยะ ราวกับดวงตานับพันที่จ้องมองมาจากความมืดเสียงอันแหบแห้งเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก ไฟวิญญาณบนตะเกียงน้ำมันวูบดับเงาร่างในชุดคลุมดำสะท้อนแสงไฟริบหรี่ ผนังหินรอบๆ ประดับด้วยอักขระสีเลือดที่เรืองแสงอ่อนๆ เมื่อมีเสียงกระซิบ“ล้ม... เหลว...” เสียงลากยาวเย็นเฉียบดั่งลมหายใจของความตาย“อย่างน้อยฮ่องเต้เฒ่านั่นก็ตายไปแล้ว งานของเราก็เหลืออีกแค่ครึ่งทาง!” เสียงหนึ่งตอบโต้ด้วยความร้อนรน มือที่ถือคทาสั่นเทาด้วยความโมโห“เจ้าโง่! ถ้าผิดพลาดขึ้นมา...” เสียงที่ดังมาจากหอค

เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมผู้คนในงาน อาหารมากมายถูกยกออกมาจากครัวไม่ขาดสาย บรรดาฮูหยินจากจับกลุ่มพูดคุยอย่างเมามันส์ ส่วนใหญ่ถ้าไม่คุยทับกันก็มักจะนินทาเรื่องบนเตียงอย่างออกรส เสียงหัวเราะคิกคักแทรกอยู่ในจังหวะดนตรี สร้างบรรยากาศที่ดูคึกคักแต่แฝงด้วยเล่ห์เหลี่ยมราชองครักษ์และองครักษ์เงาแฝงอยู่ทุกที่ ราชองครักษ์สามตำหนักพร้อมทหารยอดฝีมือหลายพันซุ่มซ่อนอยู่ทุกที่ แม้แต่ในงานเลี้ยง นางกำนัลที่ยกอาหารก็เป็นราชองครักษ์ที่จงใจสับเปลี่ยนเข้ามา ทุกคนต่างทำตัวเป็นปกติ แต่แววตากลับสอดส่ายไม่ขาด“ฮ่องเต้เสด็จ!!!”หม่ากงกงก้าวเข้ามาในงาน เสียงกังวานตัดผ่านความเอิกเกริก บรรดาขุนนางและแขกทั้งหลายพากันเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ทันทีที่มองไปยังแท่นประทับ นอกจากบัลลังก์คู่ของฮ่องเต้และฮองเฮาแล้ว ยังมีที่ว่างอยู่ที่หนึ่ง ติดกับที่นั่งของไทเฮา และกว้างเป็นพิเศษ—ที่สำหรับผู้มีเกียรติสูงสุดในค่ำคืนนี้ฮ่องเต้ในชุดมังกรทองเดินคู่มากับฮองเฮาที่รัศมีนางพญาจับ พระพักตร์เปื้อนยิ้มแต่แววตาคมกริบ จ้องมองไปทั่วท้องพระโรงราวกับกำลังอ่านสถานการณ์แต่ที่ทุกคนต้องตาค้างก็คือการปรากฏตัวของซือเหมย เสียงซุบซิบดังมากพอให

“ถูกต้อง” ซุนหลี่พยักหน้า “พวกมันต้องการใช้พลังนี้เพื่อยึดโลกทั้งใบ แล้วเปิดทางให้พวกมันก้าวออกมาจากมิติมืด”นางมองบันทึกทั้งหมดด้วยหัวใจที่เต้นรัว มือที่ถือเอกสารเริ่มสั่นเทา“อ่า... นี่มันเกินความเข้าใจของข้าไปมากแล้ว” ซือเหมยถอนหายใจยาว“ไม่นานเจ้าก็จะเข้าใจเอง” ซุนหลี่มองแท่งเหล็กเย็นที่ซ่อนอยู่ในแท่งหยกที่เพิ่งเปิดออกมันคือกุญแจรูปทรงประหลาด ที่มีแสงเรืองรองอ่อนๆ ราวกับมีชีวิต“เก็บสิ่งนี้ไว้ให้ดี” ซุนหลี่ส่งให้ซือเหมย “มันคือกุญแจสำคัญที่จะไขความจริงทั้งหมด”ร่างของฉู่ฮูหยินคนใหม่ถูกทำความสะอาด แต่ตัวทำผมให้อยู่ในสภาพเดียวกันกับตอนมีชีวิตอยู่ ใบหน้าถูกแต่งแต้มให้ดูสงบนิ่งราวกับเพียงแค่หลับ แล้วบรรจุลงโลงเคลื่อนย้ายไปยังสุสานตระกูลฉู่พร้อมกับเสนาบดีเฒ่าและลูกอีกสองคนซือเหมยยืนมองขบวนศพที่เคลื่อนออกไปอย่างเงียบเชียบ“พี่ใหญ่” ชิงเหยาเดินเข้ามารายงาน “เจอแท่งหยกอีกสามแท่ง”“ดี” ซือเหมยรับมา เปิดดูทีละอัน ทุกอันล้วนมีช่องว่างซ่อนเอกสารลับและของมีค่าทั้งนั้น“นี่สินะ... สมบัติที่แท้จริงของตระกูลฉู่” นางพึมพำบรรยากาศเป็นไปอย่างเงียบเชียบ มันเป็นเหมือนเรื่องตลกร้ายสำหรับแม่ทัพสาว น

ซือเหมยตกใจเมื่อเห็นแสงสีฟ้ารวมตัวกันเป็นรูปทรงคน หญิงสาวในชุดคลุมสีขาว ผมยาวสยาย ใบหน้าสวยคม แต่แววตาเรียบเย็นราวกับไม่มีชีวิตนางลองเอามือไปแตะมือของนางทะลุผ่านร่างนั้นไป“นี่มันคืออะไร!”“เราเรียกมันว่าภาพเสมือน” ซือหลิงตอบพลางยิ้มกับความตกใจของแม่ทัพสาว“ข้าคือผู้ดูแลฐานทัพหลักประจำเขต... ต้าซ่ง...”“ต้าซ่ง...” ซือเหมยหันไปถามซือหลิง “ราชวงศ์ไหนกัน?”“ปัญญาประดิษฐ์” ซือหลิงอธิบาย “มันมาจากอีกยุค ข้าบอกแล้วว่าโลกของเจ้าเปลี่ยนมาแล้วสามรอบ”ซือเหมยนวดขมับเบาๆ มองดูจอภาพที่แสดงภาพรอบนครหลวง ทุกที่ล้วนเป็นจุดสำคัญ มีเส้นทางเดินใต้ดินเชื่อมต่อถึงกันเป็นร่างแหซือเหมยนวดขมับเบาๆ มองดูจอภาพที่แสดงภาพรอบนครหลวง ทุกที่ล้วนเป็นจุดสำคัญ ซือหลิงก้มหน้าทำอะไรสักอย่างแล้วก็ยกกล่องที่ยาวเพียงผ่ามือขึ้นมาแล้วพูดกับมัน“คนบ้าอะไรพูดกับกล่อง” ซือเหมยส่ายหัว แล้วหันมาเล่นกับภาพสะเหมือน ที่กำลังเปลี่ยนชุดเป็นแบบต่างๆ ตามคำสั่งของนางซือหลิงก้มหน้าทำอะไรสักอย่างที่แผงควบคุม แล้วก็ยกกล่องเล็กๆ ที่ยาวเพียงคืบขึ้นมา แล้วพูดกับมันด้วยภาษาที่ซือเหมยไม่เข้าใจ“คนบ้าอะไรพูดกับกล่อง” ซือเหมยส่ายหน้า แต่แววตา