All Chapters of เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด: Chapter 21 - Chapter 30

อาปารีบวิ่งกลับไปที่รถม้าแจ้งกงเพ่ยจิ้นทันที เขาต้องฝากบุตรชายให้ป้าฝูกับลุงเฉิงช่วยดูแล เพราะเด็กทั้งสองเสียขวัญจากเสียงปืนเมื่อครู่ไม่น้อยเลย“ม่านม่าน เจ้าทำสิ่งใด เจี้ยนเออร์กับอวี่เออร์ร้องไห้กันใหญ่แล้ว” กงเพ่ยจิ้นส่ายหน้าตำหนินางเสียงเบา“ท่านขึ้นรถม้าไปตัดเสื้อ ล้างเลือดคนเจ็บรอข้า ข้าจะไปดูลูกเสียหน่อย”กงเพ่ยจิ้นขึ้นไปนั่งบนรถม้าทำตามที่ม่านม่านนางสั่งเอาไว้ เขาทำเป็นไม่รู้ว่าคนที่บาดเจ็บเป็นหนิงอ๋อง“ทางที่ดีท่านควรให้คนของท่านออกไปรอข้างนอก มิเช่นนั้นภรรยาของข้านางคงไม่อยากรักษาให้ท่าน”“บังอาจ!!!” เสียงขององครักษ์หนิงอ๋องตวาดกงเพ่ยจิ้นเสียงดังม่านม่านที่กลับมาหลังจากไปปลอบบุตรชายทั้งสองทันได้ยินเสียงตวาดด้านในเข้าพอดี นางยิ้มเย็นออกมา แล้วเลิกผ้าม่านขึ้นมองคนที่พูดอย่างดุดันนางก้าวขึ้นไปในรถม้าโดยไม่ได้พูดอันใด ก่อนจะถีบเข้าที่ยอดอกของคนที่พูดจนล้มกระแทกผนังรถม้าเสียงดัง แม้แต่หนิงอ๋องและกงเพ่ยจิ้นก็ตกใจไม่น้อย ที่ม่านม่านนางทำเช่นนี้“บังอาจหรือ เจ้าพูดกับสามีข้าเช่นนี้หรือ” นางเหยียบที่ยอดอกของเขา ในมือถือปืนชี้ไปที่กลางหน้าผากของเขา องครักษ์เห็นอานุภาพของมันแล้ว เขาจ

กงเพ่ยจิ้นอดที่จะเตือนม่านม่านนางไม่ได้ “หากเจ้าจะลงมือกับลี่เจียวและตระกูลเกาเจ้าต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน ชื่อเสียงของลี่เจียวกำลังเป็นที่พูดถึงในหมู่ชาวบ้าน ทั้งตระกูลเกาก็ยังขึ้นเป็นเสนาบดีกรมการคลังแล้วด้วย”“ข้าไม่โง่เดินเข้าไปฆ่าพวกเขาหรอก ข้าย่อมมีวิธีของข้า ท่านวางใจได้” นางตบบ่ากงเพ่ยจิ้นเบาๆตู้ลี่เจียว ที่อยู่ภายในเรือนพักของตน กำลังฟังสาวใช้รายงานเรื่องจวนหลังที่อยู่ติดกันมีคนย้ายเข้ามาพักแล้ว เมื่อหลายวันก่อนจวนหลังด้านข้างมีคนเข้ามาปรับปรุง เรียกได้ว่าแทบจะเกณฑ์ช่างในเมืองหลวงทั้งหมดเร่งจัดการ เพื่อให้ทันเจ้านายที่จะย้ายเข้ามาพักอาศัย แต่ไม่ว่าสอบถามผู้ใดอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้ว่า เจ้าของที่แท้จริงคือผู้ใดนางเองก็อยากได้จวนหลังที่ว่า เพื่อทุบขยายให้เป็นพื้นที่ของตระกูลเกา เกาตงหยวนเองก็พูดเรื่องนี้กับนางอยู่หลายหน เพียงแต่ราคาที่สูงถึงหกพันตำลึงทอง บิดาของนางไม่ยอมที่จะซื้อให้นาง ด้วยเห็นว่าที่ผ่านมาตู้ลี่เจียวหมดเงินไปกับการสร้างชื่อเสียงจอมปลอมของนางไม่น้อยเลยเงินที่นางใช้คือเงินที่ขอมาจากบ้านเดิมของนาง สินเดิมที่ติดตัวนางมาต้องใช้เพื่อเอาใจสามี แม่สามีของนาง ด้วยท้องขอ

ตอนนี้ในเมืองหลวงกำลังเกิดข่าวลือว่าร้านทั้งสามที่ย้ายมาเปิดในเมืองหลวงมีหนิงอ๋องหนุนหลัง จึงไม่มีผู้ใดกล้าสอดมือเข้ามาสร้างความยุ่งยาก งานจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น“เช่นนั้นก็ดี แยกย้ายไปได้แล้ว อ้อ...อีกเรื่อง ข้าต้องการให้จับตามองความเคลื่อนไหวของคนตระกูลตู้เอาไว้ด้วย ไม่ว่าเรื่องเล็กใหญ่ต้องรายงานให้ข้ารู้ทันที” นางยังไม่ได้มอบของขวัญให้บิดาที่แสนดีกับจางซื่อเลยทางด้านจวนตระกูลตู้ ตู้หยางกำลังเครียดเรื่องที่ร้านค้าทั้งสามร้านที่กำลังจะเปิดตัวอยู่ ยังไม่ทันเปิดยอดขายสินค้าภายในร้านเครื่องหอม เครื่องประทินโฉม ใบชาของเขาก็ลดลงไปมากกว่าครึ่งแล้ว“บุตรเขยข้าส่งเรื่องมาแล้วหรือยัง” เขาหันไปถามบ่าวคนเสนิทที่ให้ไปส่งข่าวที่ตระกูลเกา เพื่อขอความช่วยเหลือ“ท่านบุตรเขยบอกว่า...” บ่าวเหลือบมองสีหน้าของผู้เป็นนายก่อนจะเอ่ยพูดออกไป “ร้านทั้งสามมีหนิงอ๋องหนุนหลังอยู่ มิกล้าที่จะทำอันใดบุ่มบ่ามขอรับ”“หนิงอ๋องหรือ?” ตู้หยางหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิดดูเหมือนว่าหนิงอ๋องจะไม่เคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้ใดมาก่อน แม้ว่าจะมีคนอยากเข้ามาหาเขาไม่น้อย แล้วเจ้าของร้านทั้งสามทำเช่นใดถึงได้ดึงหนิงอ๋องมาออกหน้าแทนได

ม่านม่าน โยนยาสลบเข้าไปที่กลุ่มคนทั้งห้าคน ก่อนจะรอเวลาให้พวกเขาหมดสติเสียก่อน ทุกการกระทำของนางอยู่ในสายตาของอาอีและอาซาน พอเห็นคนทั้งห้าหมดสติ ทั้งสองรีบเข้ามาลากคนไปไว้ในที่ลับสายตาม่านม่านเข้าไปด้านในก็พากงเพ่ยจิ้นออกมาทันที “แยกกันหา” นางร้องสั่งเขาเบาๆ ก่อนจะพากันแยกตัวไปหาสมุดบัญชีภายในห้องทำงานของหลงจู๊ม่านม่านค้นไปตามโต๊ะ ชั้นวางของ นางพบเพียงสมุดบัญชีแสดงรายรับรายจ่ายที่ขายของในแต่ละวันเท่านั้น ไม่มีอันใดน่าสนใจ แต่ไม่นานกงเพ่ยจิ้นก็ร้องเรียกนางเบาๆ“ม่านม่าน มาตรงนี่” นางหันไปหาเขาที่อยู่หลังฉากกั้นด้านในก็ต้องประหลาดใจ เมื่อกงเพ่ยจิ้นยืนอยู่ด้านหน้าห้องลับ“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าที่นี่มีห้องลับ”“หึหึ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ามารดาเจ้าเลี้ยงดูข้ามาเองกับมือ” เมื่อก่อนเขาเรียกมู่หลันว่าท่านแม่บุญธรรม แต่พอแต่งกับมู่ลี่ม่านก็ไม่อาจเรียกเช่นเดิมได้แล้วตั้งแต่เล็กเขาติดตามมู่หลันออกมาทำการค้าไม่น้อย ทุกเรื่องนางจึงสอนเขาอย่างไม่ปิดบัง ไม่เว้นแม้แต่ช่องลับในร้านค้าแต่ละร้านด้วย“หืม...ตำลึงเงิน ตำลึงทองพวกนี้ไม่ถูกส่งไปที่ตระกูลตู้หรือ” นางมองหีบใส่ตำลึงเงินตำลึงทองอย่างไม่เข้าใจ“

ม่านม่านกอดเอวกงเพ่ยจิ้นเอาไว้หลวมๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา “ข้าคิดตามที่พูดจริงๆ เมื่อถึงเวลานั้น ข้าต้องการให้ทุกคนยังซื่อสัตย์ต่อท่านและบุตรเช่นที่ผ่านมา ข้าจะได้หมดห่วง” นางยอมรับออกมาตรงๆ“ม่านม่าน ข้าไม่อยากให้วันนั้นมาถึง” เขากอดรัดนางเอาไว้แน่น ราวกับต้องการฝั่งร่างของนางเข้ากับกระดูกของเขา ไม่ให้นางแยกจากไปที่ใดอีก“นางกำลังเตือนข้า ข้าสัมผัสได้” แววตาของม่านม่านว่างเปล่า เมื่อนึกถึงตัวตนของมู่ลี่ม่านที่อยู่ภายในร่างกายของนางที่รับรู้ได้อย่างชัดเจนที่สุดคงจะเป็นตอนที่นางยอมร่วมรักกับกงเพ่ยจิ้น อีกตัวตนของนางที่เป็นมู่ลี่ม่านดูเหมือนไม่ต้องการจะยอมรับตัวตนของกงเพ่ยจิ้นเข้ามาในร่างกายของนาง เพียงแต่ยามนี้ม่านม่านนางแข็งแกร่งกว่าก็เท่านั้น นางจึงไม่อาจต่อต้านได้อย่างเต็มที่กงเพ่ยจิ้นได้แต่หวาดกลัวอยู่ในใจ เขาหวาดกลัวกว่าตอนที่รู้ว่าอนาคตของตนเองจบสิ้นหลังจากถูกตู้ลี่เจียวและจางซื่อวางยากำหนัดตนเสียอีก เขาได้แต่กอดนางนิ่งโดยไม่พูดสิ่งใด ฝ่ามือก็ลูบแผ่นหลังเพื่อกล่อมให้นางนอนหลับไปด้วยม่านม่าน นางเตรียมใจเอาไว้ตั้งแต่รับรู้ถึงตัวตนของมู่ลี่ม่านแล้ว จึงไม่ได้มีความกังวลเช่นกงเพ่ยจ