All Chapters of เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด: Chapter 41 - Chapter 50

พอพ้นร้านขายยามาได้ไกลแล้ว หวงเหลียงก็เริ่มถามม่านม่านทันที “เหตุใดเจ้าต้องชวนเจ้าขอทานสองคนนั้นไปอยู่กับพวกเราเล่า”“ถูกชะตา เหมือนเคยเป็นครอบครัวเดียวกันมาก่อน” เมื่อนึกถึงชีวิตในร่างของมู่ลี่ม่าน ในแววตาของนางก็เปล่งประกายความสุขออกมา จนแม้แต่หวงเหลียงยังสัมผัสได้“ในเมื่อเป็นความสุขของเจ้า ข้าก็ไม่ห้าม แต่จะไว้ใจพวกเขาได้จริงหรือ”“เชื่อข้าเถิดว่าได้ ไปหาข้าวกินกันดีกว่า” พูดถึงเรื่องอาหาร ท้องของหวงเหลียงก็ร้องขึ้นมาพอดีม่านม่านพาหวงเหลียงเข้าเหลาอาหาร นางสั่งอาหารมาให้เขากินอย่างเต็มที่ หวงเหลียงที่ไม่เคยเข้าเหลาอาหารและไม่ได้กินของดีๆ เช่นนี้นับตั้งแต่บิดามารดาเสียชีวิตไป ก็แทบจะกวาดทุกสิ่งลงไปอยู่ในท้องของเขาสองพี่น้องเมื่อกลับมาถึงโรงเตี๊ยมแล้ว ม่านม่านนางพาหวงเหลียงเข้าไปในห้องพักของนาง และเริ่มสอนให้เขาใช้ห้องน้ำ เครื่องใช้ภายในห้องพักทั้งหมด กว่าจะเป็นทุกอย่างก็เสียเวลาอยู่หลายชั่วยาม“ม่านเออร์ เหตุใดเจ้าถึงมีข้าวของ ของเด็กด้วยเล่า” หวงเหลียงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“คงมีไว้ให้บุตรของข้ากระมัง” นางไม่รู้ว่าเรื่องของนางประหลาดเพียงใด แต่ไม่ควรจะเล่าให้ผู้ใดรู้เลยจะดีกว่า"

เมื่อโรงค้าทาสพาทุกคนมาส่งที่จวน ม่านม่านนางก็ให้พวกเขารีบเก็บกวาดจวน เพื่อที่จะได้เข้าพักเสียที ก่อนจะแบ่งหน้าที่ให้พวกเขาอย่างจริงจังในตอนมื้อเย็นอาเว่ยตอนนี้นางให้จัดการเรื่องในจวนไปก่อน หากเขาสอนอาถง จนเป็นงานแล้วค่อยเปลี่ยนไปเป็นหลงจู๊ดูแลร้านให้ม่านม่าน ส่วนหัวหน้าสาวใช้นางเลือก ป้าเหยามาดูแลจัดการสาวใช้ในจวน โดยให้นางเป็นคนแบ่งหน้าที่ตามความเหมาะสมจัดการเรื่องต่างๆ ในจวนกว่าจะเรียบร้อยก็ผ่านไปแล้วถึงสามวัน ม่านม่าน ต้องไล่ให้พี่ชายทั้งสามของนางไปสมัครเข้าสำนักศึกษาพวกเขาถึงได้ยอมไป ที่ยังไม่ไปก็เพราะเป็นห่วงน้องสาววุ่นวายจัดการเรื่องในจวนพอไล่พี่ชายทั้งสามออกไปจากจวนได้แล้ว ม่านม่านก็พาอาเว่ยไปดูร้านที่นางซื้อเอาไว้ทั้งสามร้าน“เริ่มแรกอาจจะต้องเหนื่อยหน่อย แต่หากเจ้าทำไม่ไหว จะหาคนมาช่วยก็ย่อมได้” ม่านม่านบอกอาเว่ย เมื่อนางสั่งงานเพิ่มอีกหลายอย่าง“งานในจวนไม่มีอะไรยุ่งยาก คุณหนูให้อาถงขึ้นเป็นพ่อบ้านเถิดขอรับ ข้าจะจัดการเรื่องของนอกจวนให้ท่านเอง”“เช่นนั้นก็ได้”อาเว่ย รีบไปจัดการเรื่องช่างที่จะมาปรับปรุงร้าน ม่านม่านนางให้เปิดเพียงแค่ร้านเดียวก่อน ด้วยคนในมือนางมีไม่พอ ส่

ม่านม่านเลิกคิ้วมองพี่ชายทั้งสามของนาง “สหายของท่าน กงเพ่ยจิ้นหรือ”“เอ๊ะ!!! น้องเล็กเจ้ารู้ได้อย่างไร” หวงเสี่ยงร้องออกมาอย่างตกใจ“จวนติดกัน ข้าก็ต้องสืบเรื่องตระกูลตู้ไว้บ้าง เขาเป็นเช่นใดบ้าง” ภายในอกของนางสั่นไหว ด้วยไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปหาเขาเช่นใดดี ดูจากอาอี อาเอ้อ อาซาน ที่จำจดเรื่องในภพที่แล้วไม่ได้ กงเพ่ยจิ้นก็คงไม่ต่างกัน“จะเป็นเช่นใด ก็คงต้องเสียใจอยู่แล้ว ฮูหยินตู้เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เล็ก นี่...เขายังไม่รู้เลยว่าต่อไปจะทำเช่นใด อยู่ในจวนผู้อื่นโดยไร้สถานะ ช่างน่าสงสารเสียจริง” หวงเหลียงส่ายหัวเบาๆ เมื่อนึกถึงสหายที่เพิ่งรู้จักนางจะถามถึงเรื่องที่เขาให้ความสนิทสนมหรือทำเหมือนเคยรู้จักพี่ชายทั้งสามของนางหรือไม่ แต่หวงเหลียงดันเข้าใจว่านางอยากรู้ว่าเขาเศร้าใจมากเพียงใดกับการจากไปของมู่หลัน“ข้าจะไปพักแล้ว พวกท่านก็รีบเข้านอนเร็วๆ เล่า” ม่านม่านไม่รอให้ทั้งสามรั้งนางให้อยู่คุยต่อ นางเร่งฝีเท้ากลับไปที่เรือนพักของนางทันทีนางอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมานอนครุ่นคิดอยู่บนเตียง “เขาจำเรื่องเก่าไม่ได้ ก็คงไม่รู้จักข้า แล้วข้าจะต้องสนใจเขาเพื่ออันใด” แต่ลึกๆ นางก็อดเป็นห่วงเขาไม่

หวงเหลียงที่ยังเป็นห่วงอาการน้องสาวจึงไม่ได้มองสีหน้าประหลาดใจของกงเพ่ยจิ้น “ใช่แล้ว ไว้ข้าจะพานางมาให้เจ้ารู้จัก”“แล้วนางเป็นอันใดมาหรือไม่”“นางไข้ขึ้น จนลุกจากเตียงไม่ได้ เดิมทีอาการป่วยของนางก็หายไปนานแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดถึงเป็นหนักขึ้นมาได้” หวงเหลียงส่ายหัว“ข้าจะไปดูนางเสียหน่อย”“เฮ้ยยย” ทั้งหมดร้องห้ามออกมาอย่างตกใจ เมื่อกงเพ่ยจิ้นคิดจะเดินออกไปจริงๆ“เจ้าเป็นสหายที่ดีอาจิ้น แต่ไม่ต้องดีถึงขั้นนี้ จวนเจ้ายังมีงานอยู่” หวงเทียนมุ่ยปากไปทางห้องโถงที่ตั้งโลงศพกงเพ่ยจิ้นถึงได้สติขึ้นมาว่าไม่เหมาะสม อีกอย่างเขาและม่านม่านก็ยังไม่ได้พบหน้ากันโดยที่ทุกคนรู้อีกด้วย เพียงแต่ไม่คิดว่าเขาจะรังแกนางจนนางล้มป่วย“ข้าเองก็ไม่ทันคิด ต้องขออภัยพวกเจ้าด้วย เห็นพวกเจ้าร้อนใจ ก็อดร้อนใจไปด้วยไม่ได้”“เจ้าช่างเป็นคนดีเสียจริง” สามพี่น้องตระกูลหวงมองกงเพ่ยจิ้นอย่างซาบซึ้งเจ้าตัวที่ถูกสายตาของพี่ชายม่านม่าน มองมาเช่นนี้ ภายในใจก็รู้สึกผิดมากกว่าเดิม หากทั้งสามรู้ว่าเขารังแกน้องสาวคนเล็กจนต้องนอนซมลุกจากเตียงไม่ได้ ไม่รู้ว่ามีสีหน้าเช่นใดพอไม่มีใครพูดห้ามแล้ว ทั้งสามก็กลับไปที่จวนเพื่อ

นายหน้าค้าทาสได้ยินนางอ้างถึงท่านอ๋อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าท่านอ๋องคนใด ในเมื่อหนิงอ๋องประกาศออกมาเองว่านางเป็นน้องสาวบุญธรรม ตระกูลตู้จะนับเป็นอันใดได้ เขาเองก็ไม่อยากมีปัญหากับตำหนักหนิงอ๋องม่านม่านนางจึงได้ตัวสองคนกลับมาโดยง่าย พอกำลังจะหมุนตัวกลับ นางก็พบกลุ่มคนที่กำลังถูกต้อนเข้ามาในโรงค้าทาส“ข้าซื้อเจ็ดคนนั้นด้วย” นางไม่รู้ว่าเหตุใดทั้งหมดถึงมารวมตัวกันได้ แต่นับเป็นเรื่องดีที่นางไม่ต้องวุ่นวายย้อนกลับไปซีซวงในอีกห้าปีข้างหน้า เพื่อซื้อคนของตนกลับมาทั้งหมดอาซือ อาอู่ อาลิ่ว อาชี อาปา อาจิ่ว อาซือ คือคนในสำนักคุมกันที่ถูกทางการตัดสินให้กลายมาเป็นทาส ภายหลังพวกเขาอยู่ในโรงค้าทาสในเมืองหลวง หลายปีก็ไม่มีผู้ใดกล้าซื้อ ด้วยไม่อยากมีปัญหากับขุนนางที่ลงดาบกับสำนักคุ้มกัน จึงถูกส่งตัวต่อไปยังโรงค้าทาสที่ซีซวงม่านม่านนางพาทุกคนกลับมาที่จวน แล้วตั้งชื่อให้พวกเขาเช่นเดิม งานที่นางให้ทำก็คงเป็นงานดเม อาโหยว่และอาจื่อ เตรียมตัวไปเป็นหลงจู๊ของร้านค้าที่ยังไม่ได้เปิด คนที่เหลือนางให้เป็นองครักษ์ส่วนตัวของพี่ชายนางทั้งสามคน ส่วนอาสือนางให้อยู่ข้างกายของนางตอนนี้ในเรือนของนางจึงอัดแน่นไปด้วยบุ