All Chapters of เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด: Chapter 11 - Chapter 20

เพี๊ยะ เสียงฝ่ามือของม่านม่านตบเข้าที่ใบหน้าของกงเพ่ยจิ้นเพื่อเรียกสติ “ทำบ้าอันใด ลุก!!!” นางทั้งตกใจทั้งโมโห เขาคิดว่านางเป็นภรรยาของเขาหรือไง (แต่เจ้าอยู่ในร่างของภรรยาเขายังไงเล่า)กงเพ่ยจิ้นเม้มปากแน่น ใบหน้าของเขาเริ่มซีดขาวจากบาดแผลที่เริ่มปริออก ม่านม่านพอเห็นสีหน้าของเขา นาวงก็เหลือบไปมองที่หน้าอกก็เห็นว่ามีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลของเขาไม่น้อยเลย“พี่จิ้น เออ...ข้ามาขัดขวางพวกท่านใช่หรือไม่” อาหยุนที่รีบกลับมาจากเรือนของตน เพื่อบอกกงเพ่ยจิ้นและม่านม่านว่าเขาต้องการทำงานกับนาง ก็เห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเขาก่อนที่เขาจะหมุนตัวออกไปเสียงของม่านม่านก็ดังขึ้นเสียก่อน “หยุด!!! มาช่วยยกร่างเพ่ยจิ้นออกไปจากตัวข้าก่อน” นางกัดฟันแน่น กดข่มความเขินอายเอาไว้“อ้อ...” อาหยุนเดินเข้ามาอย่างมึนงง ก่อนจะช่วยประคองร่างของกงเพ่ยจิ้นกลับขึ้นไปบนเตียง“เจ้าออกไปก่อน ข้าจะทำแผลให้เขาใหม่”อาหยุนเดินออกไปอย่างว่าง่าย ด้วยเห็นว่าแผลของกงเพ่ยจิ้นปริออกจนเลือดซึมออกมาจริงๆ ม่านม่านลงมือทำแผลให้เขา “วันนี้ไม่ต้องวาดแล้ว ไว้หายท่านค่อยทำก็แล้วกัน ข้าไม่รีบ แต่ชื่อร้านคงต้องรบกวนท่าน พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองไป

ม่านม่านจ้องมองนางอย่างดุดันจนนางต้องหลบสายตา นางกวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นบุตรชายของนางทั้งสองคนใบหน้าบวมแดง มีรอยนิ้วมือขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บนใบหน้าชัดเจน ด้านข้างของเขายังมีสตรีอีกสองคนที่จับแขนของเขาเอาไว้แน่น เด็กทั้งสองไม่ได้ร้องไห้ออกมาอย่างที่ม่านม่านคิด พวกเขาเพียงอดกลั้นจนดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ แม้น้ำตาจะไหลออกมา แต่พวกเขาก็ยังฝืนเอาไว้เต็มทีม่านม่านเลิกคิ้วมองอย่างสนใจ นางไม่จำเป็นต้องถามว่าบุตรของนางผิดหรือไม่ พวกเขาเพียงห้าหนาว แต่ถูกผู้ใหญ่จับยึดไว้แน่นเพียงนี้ ต่อให้ผิด ตอนนี้นางก็ขอตีหญิงสารเลวพวกนี้เสียก่อนนางเดินเข้าไปหาสตรีที่จับแขนเด็กแฝดอย่างช้าๆ พอใกล้จะถึงตัวนางก็ถีบทั้งสองคนเข้าที่ท้องของนางอย่างเต็มแรง แล้วดึงตัวบุตรชายทั้งสองเข้ามาอยู่ข้างนาง“พวกนางทำอันใดเจ้า” ม่านม่านไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของสตรีทั้งสอง นางอยากรู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น“พวกนางตีข้ากับอวี่เออร์” กงหนิงเจี้ยนชี้ไปที่สตรีที่ล้มอยู่กับพื้นอย่างโกรธแค้น“เจ้าตีลูกข้า ใช้มือข้างใด” ม่านม่านไม่รอคำตอบ นางเดินเข้าไปคิดอยากจะหักมือทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่สตรีทั้งสองรีบพยุงตัวขึ้นแ

เด็กแฝดหลังจากที่อิ่มท้องและพบเจอเรื่องเลวร้ายมาตลอดช่วงบ่าย ทั้งสองก็นอนหลับหนุนอยู่ที่ตักของม่านม่าน กงเพ่ยจิ้นมองใบหน้างามที่คุ้นตาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ความรู้สึกที่มีระหว่างมู่ลี่ม่านกับม่านม่านช่างแตกต่างก็อย่างสิ้นเชิง“พ่อบ้านที่ข้าซื้อตัวไว้ เป็นอดีตขุนนางในกรมการคลัง น่าจะเป็นประโยชน์ต่อการสอบของท่าน”“เจ้าซื้อขุนนางต้องโทษมาเลยหรือ” เขาตกใจไม่น้อย ไม่รู้ว่าอยู่กับนางวันหนึ่งต้องตกใจจนเกือบตายกี่หน“อืม...ข้าคิดว่าวันหนึ่งจะต้องมีประโยชน์”“ม่านม่าน เจ้าอาจจะยังไม่ได้ใช้ประโยชน์ แต่จะเกิดภัยขึ้นเสียก่อน” เขาเอ่ยพูดกับนางอย่างจริงจัง“ถ้าซื้อมาใช้งานไม่ได้ แล้วจะจับมาขายในโรงค้าทาสเพื่ออันใด”“ม่านม่าน เจ้าไม่ใช่คนในภพนี้เจ้าไม่มีทางเข้าใจ ขุนนางที่ถูกตัดสินให้กลายเป็นทาส ต่อให้มีการซื้อขายกันอย่างถูกต้อง แต่ไม่มีผู้ใดคิดจะซื้อ มันเป็นการรับเผือกร้อนมาไว้ในมือ ไม่ช้าจะต้องถูกทางการจับตามอง โทษก็คงไม่ต่างกันนัก”ม่านม่าน กลอกตาอย่างเบื่อหน่าย “ท่านวางใจเถิด หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านกับบุตรชายทั้งสองเดือดร้อนไปด้วย” นางคิดว่าเขากลัวจะโดนเคราะห์ร้ายไปด้วย“ไม่ใ

สองแฝดเมื่อเห็นบิดาและมารดาออกมาจากเรือนเสียทีก็รีบวิ่งเข้ามาหา“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านอาเฉียวสอนข้าคัดตำรา ข้าคัดได้หลายตัวเลยขอรับ” กงหนิงอวี่ยื่นกระดาษมาอวดตรงหน้าคนทั้งสอง"นี่...ลายมือเจ้าหรือ ข้าอ่านไม่เห็นจะออก” ม่านม่านคงลืมไปว่าบุตรชายของนางเพิ่งเริ่มเรียนเป็นวันแรก“ท่านแม่ ข้าเพิ่งจับพู่กันครั้งแรกขอรับ” กงหนิงเจี้ยนส่งของตนเองให้ดูอย่างเขินอายนับว่าน่ามองกว่าของกงหนิงอวี่เสียหน่อย “เอาเถิด หากพวกเจ้าตั้งใจเรียน ข้าจะให้พวกเจ้าขอสิ่งของได้คนละหนึ่งอย่าง”“จริงหรือขอรับ” ทั้งสองต่างตั้งมั่นในใจว่าจะตั้งใจเรียน เพื่อของขวัญที่ท่านแม่จะมอบให้ในวันข้างหน้าหลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ ม่านม่านให้ป้าฝูพาสาวใช้ตามนางไปที่เรือนพัก เพื่อให้พวกเขานำครีมอาบน้ำ ยาสระผมไปแบ่งกันใช้ “เมื่อใช้หมดแล้ว เผาทำลายขวดทิ้งเสีย อย่าให้ผู้อื่นเห็นเด็ดขาด”“เจ้าค่ะ” ป้าฝูรีบรับคำในเรือนพักของนาง หากไม่เรียกหาผู้ใด คนภายในจวนจะไม่กล้าเข้ามาเด็ดขาด ก่อนจะเข้านอนสี่คนพ่อแม่ลูกเข้าไปอยู่ในห้องเก็บของทำงานต่ออีกเล็กน้อย เด็กแฝดก็ช่างรู้ความ พวกเขาไม่อาจช่วยเปลี่ยนถ่ายสินค้าได้ ก็ช่วยจัดเรียงขวดกระเบื้องที่ท

ตะวันเริ่มคล้อยต่ำ ม่านม่านนางก็ให้คนส่งของที่ทำเรียบร้อยแล้วไปตามร้านค้าต่างๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับจะเปิดขายในวันพรุ่งนี้ส่วนคนที่เหลือก็ยังคงเปลี่ยนถ่ายสินค้าต่อไป ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ขายเพียงแค่วันเดียว ม่านม่านนางเชื่อว่าหากคนงานในร้านทำตามคำแนะนำที่นางสอนหลงจู๊ทั้งสามไปแล้วอย่างดี พรุ่งนี้สินค้าหนึ่งร้อยชุดในแต่ละร้านของนางจะต้องขายหมดในทันทีแน่นอนน้ำหอมที่นางนำออกมา ย่อมไม่เคยมีกลิ่นเช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อนในแคว้นต้าหลี่ ใบชาก็เช่นกัน แม้แต่ลุงเฉิงและกงเพ่ยจิ้นที่เคยดื่มชาราคาแพงมาก่อนยังพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ชาของม่านม่านดีกว่าที่เคยได้ลิ้มลองมาทั้งหมด ลิปสติกหลากสีที่นางนำออกมา นำมาละลายแล้วเทใส่ตลับเครื่องเคลือบเล็กๆ เวลามีไม่มาก สินค้าของนางถึงมีเพียงไม่กี่อย่าง หากนางเรียกตัวคนทั้งจวนมาช่วยตั้งแต่แรกก็คงทำออกมาได้อีกหลายอย่างวันเปิดตัวร้าน ม่านม่านพากงเพ่ยจิ้นและฝาแฝดทั้งสองไปนั่งอยู่ที่โรงน้ำชาที่มองเห็นหน้าร้านทั้งสามได้อย่างชัดเจน“เจ้าคิดว่าจะขายดีหรือไม่” ตอนนี้ยังไม่ถึงฤกษ์ที่จะเปิดร้าน แต่คนงานเริ่มเตรียมการกันแล้ว“พรุ่งนี้ สินค้าของข้าจะถูกลือไปอีกหลายหัวเมือง” นา