All Chapters of เมื่อนักฆ่า ต้องมาเลี้ยงลูกแฝด: Chapter 31 - Chapter 40

แต่ยังไม่ทันที่จะพ้นประตูห้องโถง ตู้หยางก็รู้ถึงการมีอยู่ของหลงจู๊ร้านขายข้าว จึงได้หยุดมองเขาแล้วเอ่ยถามออกมา “มีเรื่องใด”“ขะ ข้า ข้าน้อยจะสอบถามนายท่านเรื่องส่งข้าวเข้าคัดเลือกกับวังหลวงขอรับ” เขาไม่กล้าเอ่ยเรื่องร้ายที่เกิดขึ้นที่ร้านออกมา มิเช่นนั้นหัวของตนเองคงไม่อาจรักษาเอาไว้ได้“จัดการเช่นเดิม” เขาสะบัดชายเสื้อเดินออกไปทันทีจางซื่อส่งสายตาให้หลงจู๊ร้านขายข้าวตามนางไปที่เรือนพักของตน ตอนที่นางเดินกลับต้องให้สาวใช้ถึงสองคนช่วยประคองนางม่านม่าน ที่มาแอบดูเรื่องสนุกที่จวนตระกูลตู้ ยามนี้นางนั่งหน้าซีดขาวอยู่บนคานภายในห้องโถง ต้องให้อาอีคอยช่วยประคองตัวนางเอาไว้ มิเช่นนั้นนางคงได้หล่นลงไปด้านล่าง จนคนในห้องรู้ตัวกันหมดแล้วนางหันไปกระซิบบอกอาลิ่วที่อยู่ด้านข้างของนาง “เจ้าตามจางซื่อไป สืบให้รู้ว่าทั้งสองพูดคุยสิ่งใดกัน" เดิมนางก็อยากจะไปด้วยตนเอง แต่นางไร้เรี่ยวแรงจนแทบขยับตัวไม่ได้มู่ลี่ม่าน คงเสียใจเมื่อรู้เรื่องทั้งหมดจากผู้เป็นบิดา สาเหตุที่มารดาต้องตายมิใช่เป็นเพราะล้มป่วยอย่างที่นางเข้าใจ แต่เป็นเพราะตรอมใจเรื่องบิดาเลี้ยงดูจางซื่อเอาไว้นอกจวน ทั้งเรื่องจางซื่อวางยากำหนัด

มู่ลี่ม่าน พักฟื้นร่างกายอยู่สองวัน ก่อนที่นางจะลุกออกไปเดินสำรวจภายในจวนได้ นางยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นว่าม่านม่านนางสร้างทุกสิ่งทิ้งเอาไว้อย่างดี ดีเสียกว่าตอนที่นางอยู่ที่จวนตระกูลตู้เสียอีกแต่สิ่งที่ขัดใจนางคงจะเป็นสาวใช้ ที่นามว่าเสี่ยวเฉา ที่เดินตามนางไม่ห่าง ไม่ว่านางจะไปที่ใด ด้านหลังของจวนทั้งหมดนางถูกขัดขวางไม่ให้เข้าไป บ่าวไพร่ในจวนแม้จะดูนอบน้อมต่อนาง แต่แท้จริงแล้ว พวกเขาไม่ได้คิดเช่นนั้น เป็นการแสดงออกภายนอกเท่านั้น“บุตรชายของข้าพักอยู่ที่เรือนใด นำทางข้าไปเร็วเข้า” นางหันไปร้องสั่งเสี่ยวเฉา“คุณชายกำลังเรียนตำราอยู่เจ้าค่ะ นายท่านสั่งเอาไว้ ว่าให้คุณชายทั้งสองท่านมาพบฮูหยินหลังเลิกเรียน”เพี๊ยะ!!! มู่ลี่ม่านตบใบหน้าของเสี่ยวเฉาอย่างไม่พอใจ “ข้าสั่งสิ่งใด เจ้าก็ทำตามก็พอ ไม่ต้องสอดมาสั่งสอนข้า เป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้”เสี่ยวเฉากุมแก้มที่ถูกตบเอาไว้ด้วยความตกใจ เดิมนางก็สัมผัสได้แล้วว่านายหญิงเปลี่ยนไป แต่ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ยามนี้นางไม่สงสัยแล้วว่า เหตุใดนายท่านถึงสั่งเอาไว้เสียยาวเหยียด“ข้าน้อยมิใช่ทาสในจวนเจ้าค่ะ เป็นเพียงคนงานที่ถูกจ้างเอาไว้ใช่งาน

ตู้หยางแม้จะรับรู้ทุกอย่าง แต่ไม่อาจทำอันใดได้ เขาได้แต่เบิกตากว้าง จ้องมองสองแม่ลูกอย่างอาฆาต แม้แต่เสียงก็ไม่อาจเปล่งออกมาได้“ท่านพ่อเป็นเช่นนี้ดีไม่น้อย ไม่มีผู้ใดกล้ามาขู่ข้าหรือท่านแม่อีกแล้ว อ้อ...ข้าลืมบอกท่านไป กิจการการค้าของท่านข้าขอรับไปดูแลสักสองสามร้านนะเจ้าคะ อีกอย่าง ข้าวของในเรือนหลันเซียง ท่านก็คงไม่มีเวลาดูแล ข้าจะรับไปดูแลเองทั้งหมด จะขนไปตั้งแต่วันนี้เลยเจ้าค่ะ” ตู้หยางได้แต่คำรามในคอราวกับสัตว์ป่าที่ไร้สิ้นหนทางจะต่อสู้ ดวงตาที่จ้องมองนางแดงก่ำอย่างน่าหวาดกลัวแต่ตู้ลี่เจียวไม่คิดจะกลัวเลยสักนิดจางซื่อได้แต่หลบอยู่ด้านข้าง นางหวาดกลัวทั้งสามีที่ไม่อาจทำอันใดนางได้แล้ว และกลัวบุตรสาวจนไม่กล้าขัดขวางด้วยกลัวว่านางจะเป็นรายต่อไปที่นอนอยู่บนเตียงเช่นตู้หยางทุกวันที่ตู้ลี่เจียวมาเยือนที่จวนตระกูลตู้ นางจะขนของในเรือนหลันเซียงออกไปด้วยวันละหนึ่งคันรถ ตอนนี้ห้องเก็บสินเดิมของนางกลับมาเต็มจนแน่นอีกครั้ง โรงทานที่นางเป็นคนออกหน้าก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้วมู่ลี่ม่านที่ออกมานั่งอยู่ในโรงน้ำชา ยังได้รู้ว่าบิดาของนางล้มป่วยหนักจนไม่อาจลุกจากเตียงได้ นางจำได้ว่าสาว

อาอีที่ตอนนี้กลายมาเป็นพ่อบ้านแทนเถียนเฉิงไปแล้ว ต้องรับมือขับไล่แม่สื่อที่แวะเวียนมาที่จวนกั๋วกงแทบจะทุกวัน จนถึงขั้นติดประกาศที่หน้าจวน ว่าไม่ต้อนรับแม่สื่อมีตระกูลใหญ่ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับหนิงอ๋อง ต้องการเกี่ยวดองกับกงเพ่ยจิ้น จึงบากหน้ามาให้หนิงอ๋องช่วยเหลือ“ท่านอ๋อง ข้าเองก็คิดว่าอาจิ้นสมควรจะต้องแต่งฮูหยินเข้าจวนแล้ว เจี้ยนเออร์กับอวี่เออร์เริ่มโตขึ้น ควรจะมีนายหญิงในจวนช่วยจัดการเรื่องของพวกเขา ต่อไปพวกเขายังต้องแต่งภรรยาเข้าจวนอีกนะเพคะ”พระชายาซูแสดงความเห็น นางถูกสั่งสอนมาว่า เรื่องภายในเรือนหลังสมควรจะให้สตรีจัดการ ด้วยบุรุษต้องทำงานด้านนอก แล้วตอนนี้กงเพ่ยจิ้นเองก็ทำงานในราชสำนัก จนแทบไม่มีเวลาอยู่กับเด็กแฝดเลยหนิงอ๋องได้ฟังก็ถอนหายใจออกมา มิใช่ว่าเขาไม่เคยเสนอสตรีให้กับกงเพ่ยจิ้นมาก่อน แต่ทุกครั้งกงเพ่ยจิ้นมักจะเปลี่ยนเรื่อง และปฏิเสธเสียงแข็ง“ครั้งหน้าหากมีผู้ใดมาขอร้องให้เจ้าช่วยออกหน้าเรื่องอาจิ้น ปฏิเสธไปเสียทั้งหมด อาจิ้นยังมิได้หย่าขาดกับมู่ลี่ม่าน นางยังคงมีตำแหน่งเป็นฮูหยินของเขาอยู่ คนพวกนั้นเห็นในจวนไม่มีสตรีในเรือนหลังคงคิดว่าจะได้ตำแหน่งฮูหยินให้บุตรีก

แต่ในตอนนี้ใบหน้าเขาเกลี้ยงเกลา ยังมีความเป็นเด็กหนุ่มที่ไม่ประสากับโลกอันโหดร้าย เมื่อก่อนนางรู้เพียงแค่ว่า ที่เขาต้องตกมาเป็นทาส เพราะต้องหาเงินมาใช้หนี้ที่หาเงินมารักษาน้องสาว แต่นางไม่เคยรู้ว่าน้องสาวของเขามีคำว่า ม่าน เช่นเดียวกับนางกว่านางจะเรียกสติมาได้ ลุงและป้าสะใภ้ก็จะลุกขึ้นมาจัดการสองพี่น้องแล้ว “เกิดเรื่องใดขึ้น” นางหันไปเอ่ยถามหวงเหลียง“ไม่มีอันใด แล้วเจ้าออกมาด้านนอกเพื่ออันใด กลับเข้าห้องไปเร็วเข้า ประเดี๋ยวเจ้าได้ล้มป่วยอีก” หวงเหลียงเดินเข้ามาถามน้องสาวอย่างเป็นห่วง“ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว เล่ามา...ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น หากพวกท่านคิดจะตีข้าสองพี่น้องอีก ข้าจะตีพวกท่านให้ตายเลยคอยดู” นางชี้ไม้ไปทางสองคนที่ดูเหมือนจะเข้ามาหักคอพวกนาง“เหอะ ตัวไร้ประโยชน์เช่นเจ้า ไม่ควรจะต้องเสียเงินรักษาต่อจริงๆ ควรปล่อยให้ตายตามบิดามารดาของพวกเจ้าไป” นางไห่ซื่อเท้าเอวด่าม่านม่านหวงเหลียงพอได้ยินนางไห่ซื่อ แช่งให้น้องสาวตายตามบิดามารดาไปก็โกรธแค้น จนอยากจะเข้าไปทุบตีพวกเขา แต่ถูกม่านม่านดึงรั้งเอาไว้“จะบอกว่าได้หรือยัง!!! ว่ามันเกิดเรื่องอันใด” นางตวาดออกมา จนคนทั้งหมดอ้าปากค้างนิสัยขอ